Og það var tía!

Ég fékk tíu(10) í lokaeinkunn í stærðfræði 503!

FEIS heimur!!

Ég er ekki léleg í stærðfræði!

Eigi lengur, kæru vinir. Eigi lengur.

Jólaskál

Ég er dugleg.
Ég ER dugleg.

Í gær var ég uppi skóla frá klukkan átta um morguninn til tíu um kvöldið og kom miklu námi í verk. Fyrir kosningarnar í skólastjórnarfulltrúann hefði ég e.t.v. átt að nýta eftirfarandi sem slagorð.. "Dóra Björt - alltaf til staðar."

Enda er ég hálfgert nörd. Í upphafi alls grínaðist ég svolítið með að ég væri nörd en ég er eiginlega farin að horfast í augu við staðreyndir, ef ég hegða mér eins og nörd þá er ég nörd. Sem er ágætt.


Jæja, kæru vinir, hvað er að frétta af ykkur? ... Ekkert? Nú jæja.
Já af mér? Jújú ég get svosum alveg sagt ykkur það.

Próf nálgast og byrja eftir helgina, ég mun taka 7 próf enda nörd. Katrín kemur bráðum heim.
Jólin verða ekki einmannaleg þar sem ástin mun umvefja mig í þrjár vikur yfir bæði jól og áramót. Ó, hvað ég bíð.

Ég fór í prufu fyrir leikrit LFMH í ár á þriðjudaginn og fæ að vita í kvöld hvort ég sé ein af þeim 30(af 80) sem kemst í hópinn. En reyndar hef ég heyrt að æfingarnar í jólafríinu verði óhagstæðlega mikið á kvöldin. Jæja, við sjáum til hvernig fer.

Nóg í bili.
Kyssi kyssi

Tónheyrn þó vonandi ósködduð

Það er hvasst og kalt úti. Ég er inni og hef heitan ofn límdan við lærið á mér á meðan ég vafra um veraldarvefinn.
Í morgun fór á ég sinfóníutónleika + Hamrahlíðarkór, á eftir fer ég á Sykurmolana í Ammæli og á morgun sit ég á kirkjubekkjum Fríkirkjunnar og hlusta á Sufjan Stevens.

Feis.

Listaverkakaup

Í dag gerðist ég formlegur listaverkakaupandi. Enn eitt skrefið nær heldri og virtari stéttum Íslands.
Listamaðurinn heitir Úlfar kallaður Úlli og er 5 ára. Hann býr við hliðina á mér og kom og dinglaði bjöllunni og þegar ég opnaði hurðina spurði hann hvort ég vildi kaupa mynd fyrir ekkert.
Myndin er af karakterunum úr Exkalibur og ég keypti hana fyrir tuttuguogeina norska krónu. Báðir aðilar högnuðust sumsé vel þar sem tuttuguogein norsk króna er miklu meira en ekkert.
Núna hangir myndin uppi á vegg í herberginu mínu fyrir ofan hvítu bókahilluna og ég er ánægð.

Snobb

Ég verð að viðurkenna það einhvern daginn, svo ég læt það vaða;
Ég er tiltölulega snobbuð. Ekki á allan þann hátt sem maður snobbaður getur verið heldur ber ég mjög mikla hatursblandna virðingu í garð Menntaskólans í Reykjavík og kikna ég í hnjánum ef hann er kallaður Lærði skólinn.
Ég hugsa með mér hver ástæðan sé og býst ég við að ég hljóti að vera svona fastheldin í gamlar hefðir og gildi. Ég vil vera eins og virtustu stjórnmálamenn þjóðar minnar, og helst ein af þeim. Og svo auðvitað eins og Jói stærðfræðikennari. Ég var meira að segja afbrýðissöm þegar vinur minn tjáði mér að hann hafi skipt úr MH yfir í MR eftir fyrsta árið sitt.

En af hverju valdi ég þá ekki MR í stað MH?

Mér fannst MH svo hipp.. og kúl. Ég reyni að ljúga því að mér að það hafi verið áfangakerfið en í sannleika sagt spilaði það inn í að maður þurfti hærri einkunnir til að komast inn í MH en MR.
Ég er að sjálfsögðu rosalega snobbuð fyrir háum einkunnum. Og nördum. Mig dreymir um að vera nörd. Ég vil vera sú sem alltaf er fyrst inn í kennslustofuna, helst vil ég vera ein af þeim sem bíða fyrir utan stofurnar í frímínútum og vil ég nýta frímínúturnar í að undirbúa mig fyrir tímann.

Og viti menn, ég er þegar byrjuð að láta drauminn rætast. Ég beið fyrir utan efnafræðistofuna í (hluta af)frímínútunum í dag. Auk þess fékk ég hæstu einkunn sem ég hef fengið í stærðfræði í þrjú ár úr síðasta prófi.

Ég er dásamleg.
Næsta skref er stjórnmálafræði.

Mottó líðandi bloggs: Að reyna, alltaf að reyna.

Að vera of góður fyrir úlpuna sína

Að vera þrettán er kvöl á margan hátt enda hefur vinaflóðið þá sinn mátt.


Ung, hálfnakin stúlka í rigningu. Brosið frosið á vörum í samfloti með þeim hugleiðingum að einhver gæti verið að horfa. Þarna sést eins og einn nafli bregða fyrir og ofar er gæsahúð.
En einhver gæti verið að horfa.

Í útilegu, í fjallgöngu, í fótbolta. Í vetrarrökkvi og faðmi kuldabola. Enginn jakki, stuttar brækur. Svona eru þær. Þessar litlu dækjur.

Nöturlegur raunveruleikinn

Mér þykir sárt að sjá það að sum af mínum áður-uppáhalds bloggum hafi runnið sitt skeið og úr mínum venjulega blogghring.

Klassísk blogg eins og Bang your head to your favourite song, Bekkpressa er mitt fag, Blogmouth strikes again og þar eftir götunum.

Staðreyndir lífsins er svo erfitt að sættast við.
Annars er það fólk eins og Máni með Tunglibloggið sitt sem bjargar mér með háum gæðum jafnt og tíðni á bloggfærslum.

Takk.

Annars var stofnfundur leikfélagsins í dag og ég fékk einnig að vita að ég er komin inn í NORsku103, sem er yndislegt.

Edit: Nei nei nei! Jafnvel Halastjarnan hefur komið Að leiðarlokum.

Sufjan Stevens

Mig vantar sárlega aukamiða á Sufjan Stevens í Fríkirkjunni þann 18. nóvember.
B-svæði, ekki á svölunum.

Samviskubit vegna hugsunaleysis og sjálfhverfu nagar mig að innan og mun gera áfram ef ekki verður úr bætt.

Hugsiði fallega til mín ef þið eruð í aðstöðu til að selja mér einn slíkan og létta af mér óþægindunum.

Ég er full sjálfshatri. Tár drjúpa af hjartanu.

Draumar

Í nótt dreymdi mig að ég væri búin að missa hliðarframtönnina hægra meginn og að hægri framtönnin væri brotin að miðju. Ég finn mig knúna til að nudda tannholdið með tungunni um leið og ég skrifa þessi orð.

Klukkan 04:45 vakna allir í húsinu mínu við óhugnaleg læti fram á gangi sem stafar af óþokka sem hafði læðst inn um þvottahúsgluggann heima hjá mér og var að ráðast á köttinn minn. Ég er fyrst til að rífa mig úr svefni og mæti óþokkanum á ganginum aðeins í örfáar sekúndur þar sem hann óttaðist reiði mína og reiði heljar og hljóp sömu leið út. Ég er nokk klár á því að það var þessi sami, svarti og hvíti óþokkinn, sem áður hefur nauðgað kettinum mínum svo að greyið þurfti að gjóta kettlingum. Megi djöfullinn hirð'ann.

Mig dreymir um að verða fjallkonan. Ég yrði fullkomin fyrir hlutverkið. Ég er óneitanlega góð fyrirmynd fyrir annað ungt fólk; falleg og ung, sjálfstæð, dugleg og gáfuð kona með bjarta framtíð.
Ef einhver hefur áhugaverð sambönd og gæti komið mér í þetta stykki yrði ég þakklát.

Ástin

Loks var ekki á mig lagt að bíða betri daga í óþægilega langan tíma.
Ástin mun ná mér á vald sitt á fimmtudegi og halda mér á valdi sér þangað til á sunnudagseftirmiðdegi í ágúst. Yndislegar stundir.

Rökkrið og flugeldarnir.





Og svo gleðin yfir ástinni.

Dans og drykkur

Enn virðist sumarið dansa.

Til hamingju leikfélag. Við erum dugleg. :-)
www.leiklist.is





Dans og rauðir drykkir?

Kærir vinir

Í dag er síðasti dagurinn handan hafsins þar sem ég sný til landins ísa á morgun.

Dvölin hefur reynst mér góð
og fylgja því blendar tilfinningar heimkomu
bæði söknuður og gleði
og tilhlökkun til næstu samverustundar.

Kæru vinir.
Svo kærir en virðast samt flestir gera mér svo erfitt um vik hvert sem leið mín liggur.
Svo að aldrei virðist ég liggja í ró.

En þetta heldur víst áfram og sammála er ég móður minni þegar ég segi; allt fer þetta vel þarna lengst í burtu, í slúttinu.

Afmæli

Takk, þið sem munduð eftir mér.








Ekki það að mér sé lífsmögulegt að muna eftir afmælum annarra fyrr en eftir á, og hvað þá að óska viðkomandi til hamingju. Ég sé það ekki oft gerast.

En til hamingju Halli, pabbi Sindra, pabbi Ingu og Hæna.

Hæ hó og jibbý jeij*

Sælir allir íslenskir ríkisborgarar innanlands sem utan!
Í dag er 17. júní, sá dagur í íslenskri sögu sem breytti miklu fyrir land og þjóð og gerði okkur að öllu öðru en bara skeri undan Danmörku. Jú, við erum svo sannarlega sjálfstæð og stolt þjóð enda búum við á mikilli og glæsilegri náttúruperlu..

Ég gleymdi að það væri 17. júní í dag.

Í mikilli geðshræringu vegna gleymsku minnar ákveð ég að í dag skuli ég vera glöð af þessu tilefni enda býður dagurinn svo sannarlega upp á það;
1) Sala á ljúffengum lakkrís(margar bragðtegundir!) á Norwegian Wood, sem er tónlistarhátíð hér í Ósló.
2) Hengekøye-samkoma á kanínueyju í Óslóarfirðinum þar sem drukkinn verður dýrðlegur mjöður og slappað af í hengirúmi ásamt öðrum hengirúms-eigendum Óslóar/Noregs.
3) Sumargleði kvöldsins sem endast mun langt fram eftir öllum skikkanlegum háttatíma.

Lög dagsins:
Hæ hó og jibbý jeij
Bohemian Like You
Kokaloca

*Breyttur lagatitill færður í bloggtitil

Tileinkað Katrínu

Hæ.

Ég viðhelst í Ósló og hef það gott. Lífið hér inniheldur sólina, bátsferðir á Óslóarfirðinum, brúðkaup, frisbí, mikið af trjám, nýja vini, Karl Johans gate, hengirúm, það sem er koselig, nydelig og trivelig,- og þess háttar.

Og svo atvinnuleysi, sem spilar stóru rullu og virðist hafa of mikil áhrif á allan fjandann og hef ég hafið dagdrykkju til að drekkja atvinnuleysissorgum mínum. Og svo á ég enga peninga, en það var svo sem við því að búast.

Ég vildi að einhver ætlaðist til þess að ég væri einhversstaðar að gera eitthvað.

En hér hef ég a.m.k. Ole, jú og sólina, og trén.


Mikið ætti ég að vera úti núna.
Eða kannski í sturtu?

Allskonar

Ég gæti nálgast.

Ég er með magann fullan af kirsjuberjum og ég biðst ekki afsökunar, enda hef ég fullan rétt til þess.

Tapað er tapað og ég reyni að telja mér trú um að ég þurfi engar frekari útskýringar í mismunandi formum. En mig langar. Og þó?





Mikið vildi ég að ég fengi að vera í friði fyrir áreiti og óþægilegum aðstæðum. Alltaf.
Mikið vildi ég að ég fengi að vera í friði fyrir fólki sem veldur þeim.
Alltaf.

Mikið vil ég vilja þetta.
Og þó?

Kveðjur

Bless, kæru vinir.



Sjáumst þegar sumarið er hálfnað.

Ofurskilningur á vandamáli:
Að líða fullkomlega eðlilega í kringum barnaníðing þar sem maður veit að hann hefur aðeins óeðlilegar langanir í garð barna, ekki þeirra sem komnir eru yfir kynþroska.

Og svo partí?

Hæ

Jazz gleður mig og hef ég komist að niðurstöðu; gæða-tónlist er rjómi lífsins.
Sjálf elska ég rjóma.

Sérstaklega þeyttan.


Silvía Nótt fékk pú í hattinn við lok forkeppnar Evróvísjóns. Ótvíræður sigur, út af fyrir sig. Og þá hló ég, og kættist. Við tökum hröðum framförum á þessu sviði.
Þegar Evróvísjón-veg Íslendinga bar að sjó að þessu sinni hélt ég okkur skerast úr Evrópu að því leyti að við höfum húmor. En svo heyrði ég viðbrögð landsmanna við atriðinu og púinu og hvernig Silvía Nótt hefði átt að haga sér betur og þá sá ég það greinilega: Við höfum ekki heldur húmor.

Æ, æ.
Við hverju er svosem að búast? Bráðum munum við líka skipta yfir í ensku. Enda aumingjar.


Bless.

Edit: Forkeppnar Evróvísjóns? Forkeppni Evróvísjóns? Ég veit það ekki.

Blótsiðir Dóru

Í dag blótaði ég gömlu fólki, miðaldra fólki, börnum og unglingum en aðeins unglingunum óskaði ég kvalarfullum dauðdaga enda höfðu þeir stungið 18 ára strák í bakið í Hafnarfirði. Slíkt fólk á ekkert skilið nema eitthvað mjög, mjög slæmt.
Um hitt má skipta álitum hvort fólkið á eitthvað vont skilið fyrir syndir sínar eður ei.

Núna blóta ég mér, smá.
Enda á ég það skilið.

Kannski/Gæti

Dimman hreinsar hugann og mun um helmingur sumarsins fara fram handan hafsins, á öðrum stað, og get ég ekki sagt annað en að ég gleðst. Enda er sumarið tími gleðinnar og samvistar við þá sem skipta máli.
50/50.
Ég er þó hrædd um að dröglast með í för söknuð í hjarta þar sem ég er, þessa dagana, full ástfangin af herberginu mínu.

Ég gæti talið upp hluti sem ýta undir gleði mína en þess í stað skal ég viðurkenna; ég hlakka til.
Ég uggi mér um leið og ég fyllist hamingju/spennu yfir því öllu sem gæti gerst. <- // ->

Undan fæstu er að kvarta nema prófum, og peningaleysi. Og kvölum.
En svoleiðis er þetta bara...
Við hverju er svo sem að búast við af okkur enda ekkert nema ómenni. Að hálfu.

Og þó?

Músík: Ray Charles að eilífu, í kvöld

Ég bið þá afsökunar sem gætu fundist færslan vera óþægileg. Mér þykir það leitt.

Græn

You Are Emerald Green

Deep and mysterious, it often seems like no one truly gets you. Inside, you are very emotional and moody - though you don't let it show. People usually have a strong reaction to you... profound love or deep hate. But you can even get those who hate you to come around. There's something naturally harmonious about you.

What Color Green Are You?

Grænn? Flott.

Páskalok, - og byrjun

Ég er með svolítið kítl í maganum þar sem ég bæði hlakka til og kvíði því að hella mér niður í námsbækurnar til þess að bjarga önninni sem hefur ekki verið ein sú besta.
Því lengur sem ég bíð því meira verður úr síðari tilfinningunni.

Í gær kom ég heim og náði því bláendanum á íslenskum páskum. Ekki er ég líkleg til kvartanna þar sem ég hafði það sérlega gott.

Svo er bara spurning með sumarið..
Það verður nú eitthvað. Og ekki er ég líkleg til mikilla tekna heldur. Andskotinn.

Ósló

Hæ.

"One time and then I shower, and then we go out."

Það er sól. Perfekt. Í dag er vika frá því að ég kom og núna get ég líka haft séríslenska stafsetningu á blogginu mínu þökk sé download áráttu ákveðins aðila. Helt fint.

Ég er búin að fara á gönguskíði upp í sveit, mikið ofsalega var ég léleg í að skíða á þeim niður aftur, enda þurfti ég að fá far með snjógröfu svo ég kæmist einhvern tíma niður. Skíðasvæðið var líka löngu lokað, og ferðin búin að vera rúmir sex klukkutímar. Ég sá a.m.k. dauð hreindýr sem lentu í snjóflóði í febrúar. Bra tur.

Núna er ég að hlusta á Sigur Rós, ekki slæmt. Viðeigandi þar sem ég mun fara tónleika með þeim hérna handan hornsins 27. júni. Ekki slæmt það, og ekki slæm afmælisgjöf.

Bless.

Óréttlæti heimsins

Það er eitthvað mikilfenglega stórskrítið í gangi þessa dagana í skemmu Loftkastalans þar sem sýningin Íslenski fjölskyldusirkusinn fer fram.
Sýningin í gær, 3. sýning, var alveg sérstök, en ég get ekki fundið neinar ástæður fyrir þessu né útskýrt hvað hafi verið það sem var svona sérstakt.
Tilfinningin var skrítin og andrúmsloftið þrungið einhverri dulúð.

Gemsinn hennar mömmu er týndur. Ég var með hann í láni af því að minn gemsi er týndur. Mig langar til að brotna saman í örmum einhvers þar sem undanfarið hefur verið talsvert þrýst á mig að kaupa nýjan síma svo móðir mín geti komist yfir sinn aftur, en þess í stað þarf ég e.t.v. að kaupa tvo. Óréttlæti heimsins.

Gleðilega ritgerðarsmíði, Dóra.

Electronic Performers

Þú strýkur mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast. Í miðjum niðnum frá ólgandi gjörðum þeirra sem vita ekki vitum við.

Þú dregur mig á hárinu og ég öskra af gleði yfir að vera ekki tilfinningahömluð. Hlátur þinn hljómar um dalinn og öskrin mín dansa.

Og svo strýkur þú mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast.
Og við vitum.


Ef ég ætti eina ósk væri hún sú að þú myndir stundum nota neglurnar og klóra. Aðeins neðar.
Og neðar.
Og við vitum.














www.nfmh.is/ifs - Íslenski fjölskyldusirkúsinn fagnar þér!

Miðvikudagskvöld

Liggjandi í heitum potti, með rokið og rigningardropana fyrir ofan sem leggja allt undir við að komast í gegnum ljósið sem liggur frá ljóskösturum og ljósastaurum í kring. Hlýtt vatnið gutlandi um og ánægt fólk sem finnst hressandi að skella sér í sund, og indælt. Eins og mér. Ein með sjálfri mér og hugsunum mínum og ókunnugu fólki.

Tvær litlar stelpur busla um pottinn, pabbinn fylgist með úr fjarlægð. Ganga lengra og lengra í ærslaganginum og standa upp á bakka og hoppa ofan í pottinn, skvetta á fólk, og hlæja. Sætar. Í skærgrænum sundbolum. Alveg eins.
Ein þeirra kemur til mín og fiktar í mér, potar, hlær og reynir að átta sig á mismunandi vexti fólksins í pottinum. Ég spyr hvað hún heiti og hvað hún sé gömul. "É heiti Vala, érr triggjárra." Vá, orðin svona stór. Systir hennar heitir Stína.

Dökk, stór augu eins og þúsund nætur fullar af ævintýrum. Falleg húð. Hátt enni og breitt nef, þykkar varir. Mjög þykkar. Svo fallegar, litlar, kolsvartar stelpur á Íslandi. Með pabba sínum.

"Bless, virrum að fara, hvað heitir þú?"
Ég heiti Dóra. Og þær vita það, og fara.

Ég hitti gamlan bekkjarfélaga og hlæ og minnist á litlu stelpurnar sem komu og sátu ofan á maganum mínum báðar í einu, og vildu fá að vita um allt og alla.

"Já, ógeðslegt, helvítis negrar. Ógeðslegt fólk." Segir hann, og ég vil ekki tala við hann meir í reiði minni.

Af hverju?

Konudagur

Pabbi gleymdi að kaupa blóm handa mömmu.
Það er týpískt fyrir hann pabba minn, hann man aldrei svona. En í þau skipti sem það kemur fyrir þá kemur hann mér á óvart. Og þessvegna er ekki mjög sniðugt að vera með honum í hjónabandi ef það að finnast maður vera sérstakur skiptir mann máli. Mömmu finnst skemmtilegt að finnast hún vera sérstök og mér líka. Mamma er ofsalega sár og reið -sárreið. Ég er reið. En ég er ekki reið út í neinn. Nema kannski pabba.
Þessvegna er handarbakið mitt svolítið bitið núna. Það er svo gott að bíta sig í handarbakið þegar maður er reiður.


Áðan sá ég auglýsingu í Morgunblaðinu sem voru hrein og bein skilaboð skrifuð til mín. Heimurinn snýst eftir mínum áttum.

Efi

Í djúpu hafi náttúrufræðinnar og raungreinanna, sem ég hef svamlað um í bráðum tvö ár, mæti ég áfanganum fél103 sem p-áfanga þessa önnina, eða þ.e.a.s. utan skóla.
Á morgun er próf og áðan byrjaði ég rétt að glugga í bókina sem köld hefur fengið að liggja á gólfinu mínu frá upphafi annarinnar.

Áfallið ríður yfir þegar ég les nokkrar síður og sé að þetta er eitthvað sem er nokk svipað því sem ég les mér reglulega til gamans.

Og því er spurning dagsins þessi: eru áherslupunktar náms míns vitlaust staðsettir?

Porcelain

Ég finn sjálfa mig sitjandi í skólastofu með ljúfa tóna í hlustum, sem ná svo miklu lengra.
Ég verð klökk, hugsa um gleðina og hamingjuna. Og svo er ég líka.
Ég lít út um gluggann og horfi út í myrkrið sem gnæfir enn yfir borginni, en get ekki annað en brosað stórum.
Ég finn blóðið flæða sem á sér oft leið um hjartað og mér hlýnar allri að innan. Vöðvarnir eru upp spenntir og ég skín. Það hlýtur í það minnsta að vera. Fingurgómarnir eru næmir og ég vil helst teygja mig í allar áttir, og hlæja dátt. En ég geri það ekki.
Í stað þess faðma ég kollega minn, sem við hlið mér situr, innilega að mér. "Allt verður gott," hugsa ég með mér í stillingu, og yfir mér liggur allgjör og fullkmin ró.
"Allt er svo gott."

Mikið kann ég vel að meta svona stundir. Og fyrir utan það að finna sjálfa mig sitjandi einhversstaðar.

Hljómur: Moby - Porcelain

Nei til driting

Gott kvöld, góðar stundir.

Ég hata;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Ég elska;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Mitt á milli;
það sem er mitt á milli.

hvað er mitt á milli?

Kühl

Hér sit ég þakin marblettum og köld eftir útiveru og svell. Svellin vilja mér illa og stöðugleikinn hefur allgjörlega snúið við mér bakinu.

Helgin einkenndist af mörgum og ónauðsynlegum lygum, þær voru yndislegar.

Lygar eru oft yndislegar og betri en margur sannleikur. Sannleikur getur líka verið ónauðsynlegur. Sjálfsblekking er orðið. Hún gerir þig að hamingjusömum einstaklingi.
Ég skil vel fólk sem hrærist í heimi sjálfsblekkinga, oft er það betra en að líta á innantómann hversdagsleikann og sjá hversu lítils virði við erum í raun. Miðað við það að við séum lifandi í u.þ.b. 85 ár, af öllum árum sem til munu vera í eilífðinni, þá skiptum við engu máli. Við erum bara komin, og farin, eins og húsflugurnar. Svo eyðum við megni lífs okkar í 9-5 vinnu og sjónvarp á kvöldin.

Við erum ekkert.

Ámóta þankagangur er óhollur, ef ekki er stillt í hóf.

Gleðilega kvöldstund!

Oh Very Young

Gott er að hvíla. Bæði í verkefnum, hlutverkum og hinni daglegu rútínu, alltaf er jafn gott að hvíla.

Skylduverkefni stundarinnar flokkast undir hið daglega amstur; lærdómur og þess háttar, sem undirrituð hefur á hillu látið hvíla í þó nokkurn tíma eða frá rótum annarinnar. Á miðvikudag verða fingur reknir úr fylgsnum letinnar. Og hvíldarinnar. Sem alltaf er þó svo ljúf, elsku hvíldin.

Strjúktu mér um kynn, vinur minn, ef elsku skaltu sýna mér og hjarta blítt. Því eftir þá stund áttu mig og mitt um eilífð og að enda.


Lag: Cat Stevens - Oh Very Young

Í mína heima

Ég er heima, auk þess sem ég er mun geisladiskaríkari en ég var þegar haldið var suður yfir höf. Aldrei hef ég áður komið til annarrar heimsálfu. En var Afríka gott val, þar sem ég hef eytt síðustu mánuðum í rækt við afródans.

Þegar ég steig á íslenska grundu fyrir utan Leifsstöð var ég slegin fast utan undir af íslenskum veruleika, og veðráttu. Kvelst landið svona mikið við heimkomu okkar?
Þegar ég yfirgaf Egyptaland voru þar 28° á celsíus. Ekki get ég sagt að ég sé mikið lituð af sólinni, þar sem ég gafst upp eftir fyrri vikuna og lét það meira eiga sig að vera í sólbaði. Auk þess sem þrír dagar fóru í borgarferðir, samanlagt.

Í kvöld fer ég á góða tónleika. Það er það eina sem er framundan fyrir utan langa skólaönn og upphaf þar sem mig verður hægt að finna, við að sleikja upp kennarana og biðja um einhverskonar vægð eftir tvo forfallaða daga.

Ég er tiltölulega bitur og full af tómarúmi sem verður ekki fyllt með keyptum vatnspípum, bongótrommum, geisladiskum og fötum.