Sumar

Ég mun ekki hafa aðsetur mitt í Noregi í sumar eins og tvö síðustu heldur verð ég í Reykjavík.
Ég verð að vinna í Götuleikhúsinu og það er gott. En svo flyt ég í haust til Noregs.

Heyrumst

Bara... Yohanna

Hvílíkur gleðibrunnur sem þessi stúlka er.

Úff.

Yohanna

Með nálgandi útskrift vex stress og annasemin. Ég er hætt að sofa almennilega á nóttunni og bíð því í staðinn eftir að vekjaraklukkan láti í sér heyra. En ég er samt vafin inn í blendnar tilfinningar sem fylgja þessum tímamótum. Þið vitið hvernig það er, þið útskrifuðu. Ef til vill. En hluti af mér gleðst yfir nýju upphafi, nýjum tímum.

Ég mun hafa margt til að minnast með bros á vör.
Kannski ekki þess að einhver helv**** aumingi hafi stolið veskinu mínu á meðan ég var í jóga í skólanum um daginn. Já, alls annars en þess. Einhvers annars en endalausra prófa, fyrirlestra og ógeðs. Já, Það lýsir tilfinningunni ekki alveg. Hvað með rektors? Tjah.. mögulega. Látanna inni á Matgarði? Hmmm.. Maurafullu sófanna í Norðurkjallara? Vafalaust. Margs er að minnast. Ég mun að minnsta kosti sakna Kents.

Það eru auðvitað enn hlutir sem láta mig hlæja og vera kát: Yohanna.
Ég þarf ekki að segja meira. Ég fæ kitl að innan við tilhugsunina. Ég veina innra með mér. Og tárast að utan. Óóó hvílík gleði sem sú stúlka færir mér.
Ég ræð mér ekki. Ég var rétt í þessu að lesa viðtal við hana í Fréttablaðinu. Ég er enn að vinna úr skammtinum. En ég get ekki beðið eftir næsta. Þetta er örugglega svipað og heróín. Eða ekstasí.