Um daginn fór ég á djammið og mér blöskraði. Hef ég haldið mig innan veggja hreinleikans svona lengi? Fram hjá mér hafa farið tugir þúsunda stúlkna sem stunda hálfgerða sölumennsku á djamminu. Sala á brjóstum, rössum og nöktum líkömum allmennt með góðum sýnidæmum. En hvar stend ég í þessu öllu saman? Einhver hefði átt að vara mig við þessari sjón því ég missti allt álit á íslenskum kvenmönnum. "Hér er ég, það eina sem er áhugavert við mig eru brjóstin mín, nú hefurðu séð þau svo þú getur bara snúið þér að næstu brjóstum hér inni."
Viðurstyggð.
Enda ekki við öðru að búast þar sem ég asnaðist inn á Sólon. Eftir sem leið á kvöldið fórum við á Q-bar þar sem mér var að mestu hlíft við þessari sorglegu sjón. Í stiganum á Sólon sá ég niður á nafla á nokkrum!
Lauslæti er viðurstyggilegt. Mér þykir erfitt að sitja undir sögum vinkvenna minna um lauslæti sitt og hin og þessi typpi sem þau hafa komið nálægt.
Gömul viðmið um að ekki skuli stunda kynlíf með öðrum en framtíðarmaka sínum, eða a.m.k. ekki með hverjum sem er, hafa fokið út um allar dyr. Lítið er gert úr ástinni og því sem hún stendur fyrir.
En kannski er ég bara svo barnaleg að trúa á ástina. En ömurlegt.
