Lífið

Lífið er gott. Það er vel yfir meðallagi á mínum kvarða. Jafnvel enn betra.
Lífið eftir MH var þá ekki glatað eftir allt.

Ég flutti þó ekki til Noregs, heldur flutti Noregur til mín og við búum nú saman í bakhúsi í Hlíðunum. Ég fór sumsé ekki í nám í einhverju tilfallandi í útlöndum heldur starfa ég nú sem hópstjóri í hjallastefnuleikskólanum Laufásborg. Ég vinn með yngstu stúlkunum og ég elska þær.
Hvílíkur munur sem er á því að vera í skóla og að vinna.
Það að þurfa ekki að vera með samviskubit yfir því að njóta lífsins heldur hafa það eitt sem tilgang sinn. Dásamlegt. Frábært. Brillíanse.

Og svo eru þurr, gulnuð laufblöð á víð og dreif. Kuldinn er í loftinu og ég leik mér og er glöð. Mmm.

Lungnabólgulíf

Í rúma viku hef ég hangið heima hjá mér og látið mér leiðast.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.

Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.

Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.

Táningur í hinsta sinn

Síðasti dagur minn sem 19 ára táningur er nær lokið. Tvítugsaldurinn tekur við eftir rúman hálftíma.

Tíminn sem táningur hefur verið ágætur. Verstu stundirnar eru sennilega tengdar Árbæjarskóla og gelgjunni og þær bestu tengdar MH, ástinni og fjölskyldunni.

Ég man eftir því þegar ég var andvaka nærri miðnætti tólf ára, að verða þrettán, af því mér fannst það svo stórt stökk að verða táningur. Ætli ég verði ekki andvaka í kvöld líka. Það að komast á þrítugsaldurinn finnst mér vera heldur ógnvænlegt stökk.

Mér datt í hug að gera eitthvað mjög táningslegt í dag að þessu tilefni og leitaði ráða um hvað gert skyldi. Hugmynd Ole var sérlega góð og eftirfarandi: Að ég skyldi fara á fyllerí og deyja áfengisdauða, helst úti við, og vera þá týnd. Þegar faðir minn myndi svo finna mig liggjandi, og vekja, myndi ég æla á hann og deyja aftur. Svo þegar ég myndi loks að fullu ranka við mér myndi ég kenna honum um að ég hafi ælt á hann.

Ég var að dansa afró í Kramhúsinu og er ekki enn byrjuð á að láta þetta plan rætast en ég þarf svei mér þá að skerpa mig þar sem ég hef ekki drukkið einn einasta sopa.

Stúdent Dóra Björt Guðjónsdóttir

Nú er ég stúdent og veitir það mér mikla innsýn í líf hina fullorðnu og æðri. Ég fékk meira að segja verðlaun!
Dagurinn var dásemd og ég skemmti mér vel í góðra vina- og ættingjahópi.

Freyðivín var drukkið. Svo og rauðvín. Og svo bleikt freyðivín. Og hvítvín. Og að lokum allt sem að vörum kom eins og tequila með ormi í. Það var alvöru stöff.
Og svo var farið í bæinn með húfuna.
Þessi húfa dregur að sér mikla athygli og léttir stemninguna hvar sem komið er. Jafnvel í svitanum og kremjunni inni á Ellefunni sveipaði hún stemninguna hátíðlegum ljóma þegar ótal -vel ölvað- ókunnugt fólk stoppaði mig á förnum vegi og óskaði mér til hamingju. Það var gaman. Það er gaman þegar fólk gefur sér tíma og sýnir sín mennsku augu. Ekki bara hann djamm-Geir.

Ástmaður minn frá Noregi kom að þessu tilefni og það gladdi mig. Ástarloginn brann sem aldrei fyrr. Nærri mætti segja að eldhjarta hafi umlukið okkur. Og það yljaði.

Fokk. Djöfull er ég væmin. Oj.
Mér fannst þetta með eldhjartað bara fyndið.

Eg og deg og alle vi kjenner

Nú nálgast útskrift. Gleðitíð. Ég er tímabundið stödd erlendis eins og klassískt er orðið.
Ég er búin að kaupa bæði kjól og skó og sokkabuxur(fleiri pör, bæði röndóttar og glimmeraðar) svo að hlutirnir eru að gerast. Svo er það bara skál í freyðivíni og fullorðinsár sem tekur við.
Virkilega spennandi allt saman.

Það er Eurovision í kvöld. Noregur er í undanúrslitum. Lagið er svona týpískt væl um það hversu einmannaleikinn er hræðilegur samið af 15 ára smápíku. En við ætlum að gera okkur kvöldstund, drekka vín og borða salsaréttinn minn. Og svo fáum við heimsókn, ef til vill í fleirtölu.

Ég hef lengi átt erfitt með að halda í friðinn innra með mér þegar ég kem til Noregs. En þróunin er jákvæð og mér líður vel. Með hjálp kerta, íslenskrar spiladósar sem spilar Vísur Vatnsenda-Rósu og Ole. Það væri gott að geta liðið eins og heima á fleiri en einum stað. Ég er svo heimakær. En ég er einnig fjölskyldukær. Og Olekær. Vandamálið er margþætt.

Í gær wokkaði ég án allrar hjálpar og það heppnaðist snilldarlega. Wok er gott. Wok er snilld. Nei, wok er scnilld. Schnilld!

Kos og klem, í fleirtölu.

Sumar

Ég mun ekki hafa aðsetur mitt í Noregi í sumar eins og tvö síðustu heldur verð ég í Reykjavík.
Ég verð að vinna í Götuleikhúsinu og það er gott. En svo flyt ég í haust til Noregs.

Heyrumst

Bara... Yohanna

Hvílíkur gleðibrunnur sem þessi stúlka er.

Úff.

Yohanna

Með nálgandi útskrift vex stress og annasemin. Ég er hætt að sofa almennilega á nóttunni og bíð því í staðinn eftir að vekjaraklukkan láti í sér heyra. En ég er samt vafin inn í blendnar tilfinningar sem fylgja þessum tímamótum. Þið vitið hvernig það er, þið útskrifuðu. Ef til vill. En hluti af mér gleðst yfir nýju upphafi, nýjum tímum.

Ég mun hafa margt til að minnast með bros á vör.
Kannski ekki þess að einhver helv**** aumingi hafi stolið veskinu mínu á meðan ég var í jóga í skólanum um daginn. Já, alls annars en þess. Einhvers annars en endalausra prófa, fyrirlestra og ógeðs. Já, Það lýsir tilfinningunni ekki alveg. Hvað með rektors? Tjah.. mögulega. Látanna inni á Matgarði? Hmmm.. Maurafullu sófanna í Norðurkjallara? Vafalaust. Margs er að minnast. Ég mun að minnsta kosti sakna Kents.

Það eru auðvitað enn hlutir sem láta mig hlæja og vera kát: Yohanna.
Ég þarf ekki að segja meira. Ég fæ kitl að innan við tilhugsunina. Ég veina innra með mér. Og tárast að utan. Óóó hvílík gleði sem sú stúlka færir mér.
Ég ræð mér ekki. Ég var rétt í þessu að lesa viðtal við hana í Fréttablaðinu. Ég er enn að vinna úr skammtinum. En ég get ekki beðið eftir næsta. Þetta er örugglega svipað og heróín. Eða ekstasí.

Branda

Ó, hvað ég elska Bröndu. Ég og Branda erum sálufélagar.
Áðan fórum við mamma með hana til læknis í vítamínsprautu. Áður keyptum við tösku í dýrabúð til að hafa hana í á leiðinni. Þetta veður, það er varla bjóðandi 18 ára ketti. Og svo bílferð ofan á allt saman. Hún var ekki að fíla þetta.

Kuldi

Kuldatíð. Innitíð. Áðan þurfti ég að stoppa úti í vegarkanti til að skafa aftur. Miðstöðin var eitthvað að bregðast mér svo ég var farin að zikk-zakka um götuna þar sem ég sá ekki boffs.

Í gær fórum við fjölskyldan á Brúðgumann og var það vel. Í kvöld förum við Ásdís svo á Ívanov.

Ég vil þakka þeim sem mættu á minningarstundina um Heath Ledger í Norðurkjallara á fimmtudaginn. Fullur kjallari af fólki, bakkelsi, gosi og nammi. Og svo horfðum við á Ten things I hate about you. Hvílík klassík.

Jesús, Bobby

Bobby Fischer er látinn. Að þessu komst ég fyrir nokkrum mínútum þegar ég slysaðist inn á mbl.is og hélt að þetta væri eitthvað grín. En hver myndi gera slíkt grín?
Það væri án efa glatað grín og ég hló að minnsta kosti ekki, enda ekki um grín að ræða.

Um daginn lá ég uppi í rúmi og reyndi að sofna en grenjaði þess í stað vegna þess hvað lífið er óréttlátt. Óréttláti hlutinn, en þó sá órjúfanlegi, er dauðinn. Dauðinn er svakalegur. Og svo súrrealískur i verndaða umhverfinu sem ég bý. Manni líður eins og það sé bara tímaspursmál hvenær við verðum ódauðleg, enda lækningamátturinn svo mikill.
En sú er raunin víst ekki. O nei. Og það er hrikalegt.

Svo að til þess að lifa lífinu og vera glöð þurfum við að loka huganum og varna okkur frá því að hugsa of mikið um það sem kemur til með að koma fyrir okkur öll.
Og það er hrikalegt. Ég fæ hnút í magann.

Á jákvæðari nótum: Ég er farin að hlakka til þess að útskrifast.
Þegar ég skreið inn í önnina voru tilfinningar mínar framtíðarkrísu-kvíðablandnar.
En þær tóku fljótt af og núna hlakka ég bara til. Það verður dásamlegt að geta eytt peningunum mínum í eitthvað annað en flugmiða. En þó kemur í staðinn minn hluti húsaleigu, uppihalds og svo framvegis, svo að í raun er þetta lítill gróði.
En ég græði þó á útlandaveru, og ástinni. Djöfull er ég fokking væmin.
Upp með grímuna.

Eftir næstu jól hef ég hugsað mér að ferðast. En mig vantar ábyrga en skemmtilega ferðafélaga. Áfangastaðrinir eru óráðnir en ég hef þó Afríku og Asíu í huga. En annars er ég einkar opin fyrir hugmyndum. Hver er til?