Gleði og yfirvaraskegg

Það er kominn nýr dagur.

Ég sit hér, og hef eytt löngum tíma í að lesa næstum tveggja ára gamlar bloggfærslur frá sjálfri mér.
Hvað ég var að gera, hvað ég var að hugsa.

Fyrir tveimur árum var ég skemmtileg.
Í dag lifi ég í einhverskonar millibilsástandi. Ég vil ekki vera kölluð naív, en neita þó að fullorðnast og halda áfram á þroskaskeiðinu.
Það er eins og ég haldi fast í það litla sem ég á eftir af barnæskunni með því að vera barnaleg. Eins barnaleg og ég get, og neita því að ég geti haft áhrif á hugsunarhátt minn og þroska.

Ég er eins og barn sem liggur undir sænginni og rígheldur í hana,
og það litla sem ég á eftir af nóttinni, á meðan mamma togast á við mig og reynir að rífa sængina af,
til þess að koma mér á fætur.



Það er kominn nýr dagur, og ég get ekki sætt mig við það.