Að komast yfir landamæri

Að lokum skyldum við fara til Rio de Janeiro í Brasilíu.
Við hættum sumsé við að fara til Florenopolis til að spara auka rútumiða, og ákváðum þess í stað að taka um sólarhrings langa rútuferð til Rio frá Foz de Iguazu, Brasilíumeginn við Iguazu fossana.

Áður en að þetta yrði mögulegt þurftum við að fara yfir landamærin frá Paraguay yfir til Brasilíu. Við settumst upp í strætó, enda er ferðin ekki lengri en um 20 mínútur, og fórum af stað.
Við keyrðum yfir landamærin við Paraguay yfir á frísvæði á milli landanna og biðum eftir að strætóinn myndi stoppa svo að við gætum fengið stimpilinn okkar. Fólk sem fer fram og til baka yfir landamærin á einum degi(t.d. til vinnu) þurfa ekki stimpil en við þurftum augljóslega stimpil, ferðamenn með risa bakpoka og greinilega ekki á leið til baka í nánustu framtíð.
í strætónum á leið til Paraguay hafði bílstjórinn stoppað og hleypt okkur út til að fá lögmætan stimpil, og þaðan þurftum við að taka leigubíl þar sem að hið vinnandi fólk í strætónum vill ekki þurfa að bíða lengi tvisvar á dag. Allavega...
Stætóinn stoppaði ekki á leiðinni og ég byrjaði að ókyrrast, en við ákváðum að sjá hvað myndi gerast. Strætóinn stoppaði heldur ekki við landamærin við Brasilíu og við vissum að við værum þar með orðnar ólöglegar í landinu.
Við komum á rútustöðina og spurðumst fyrir um hvort við gætum fengið stimplana þar, og það gátum við ekki heldur þyrftum við að fara til baka og helst með leigubíl.
Við settum farangurinn okkar í geymslu, fundum leigubíl sem bauð vel og fórum að landamærunum við Brasilíu. Þar fengum við að vita að við gætum ekki fengið inngöngustimpilinn nema við myndum fyrst fá brottfararstimpilinn í Paraguay!

Leigubílinn sagði að sú ferð myndi kosta ákveðið mikið til viðbótar og að sjálfsögðu kom réttlætiskenndin mér til að þræta fyrir þá borgun, að við sögðumst í upphafi mundum borga honum fyrir að hjálpa okkur að fá stimplana sem við þurftum, ekki bara einn þeirra.
Á endanum komumst við að samkomulagi og fengum stimplana og komumst til baka á rútustöðina. Þá var svo stuttur tími í að rútan okkar færi að við urðum sveittar af stressi og hlupum á milli töskugeymslunnar, hraðbankans, miðasölunnar og rútunnar. Ansi dramatískt.

Og þá vorum við á leið til Rio.. þaðan flugum við svo 10 dögum síðar.

Puerto Iguazu > Paraguay

Frá Buenos Aires fórum við til Iguazu fossanna.
Á meðan við gengum að besta útsýnispunktinum Argentínumeginn ímynduðum við okkur að þetta yrðu kannski vonbrigði. Fólk í Suður-Ameríku lofsamar þessa fossa en miðað við okkar flottu fossa á Íslandi gætu þetta verið fossar í meðal lagi, enda ekki allir vanir glæsifossum á hverju strái. Svo var ekki. Þessi fossar voru svo ótrúlega stórir, vatnsmiklir og háir að ég varð hissa. Á svæðinu hlotnuðust mér nokkur moskító bit, enda ekki óvanalegt þar sem að frumskógur læðist eftir árbökkunum svo djúpur og fallegur með sínum sérstöku hljóðum frá öllu dýralífinu.
Við Ásdís fjárfestum í bátsferð sem tók okkur nánast undir fossanna og við urðum holdvotar eins og eftir sturtu, enda sátum við fremst í bátnum. Það var gaman.
Eftir þennan dag ákváðum við að það dugði okkur að sjá fossana Argentínumeginn frá, og að við þyrftum þá ekki að eyða meiri peningum og tíma í að sjá þá líka Brazilíumeginn frá.
Á hostelinu okkar vorum við hræddar mikið þegar við sögðum frá plani okkar um að fara næst til Floreanopolis og svo til Rio í Brazilíu. Okkur var sagt að Brazilía væri lang dýrasta landið í Suður-Ameríku og að verðlagið væri eins og í Evrópu. Þetta angraði mig sérstaklega enda var peningabunkinn farinn að þynnast og tæpar tvær vikur voru eftir að ferðinni. Við ákváðum að við skyldum reyna að prófa loksins Couch-Surfing í Rio, til að bæði spara peninga og upplifa nýja hluti.

Eftir pælingar um hvað skyldi gera ákváðum við að við skyldum fara í nokkra daga til Paraguy. Við vorum staddar ansi nærri;á landamærum þriggja landa (Brazilíu, Argentínu og Paraguay). Paraguay átti að vera mjög ódýrt land og þessa stundina virtist sparnaður nauðsynlegur áður en haldið yrði til Brazilíu.
Loks tókum við buss yfir landamærin til Ciudad del Este. Þaðan stukkum við svo beint upp í 6 tíma rútu sem upphaflega átti að vera 4 tíma rúta. Einhvernveginn hafa Suður-Ameríkubúar mikið dendensí til að fegra veruleikann. Eins geta þeir ekki með nokkru móti viðurkennt að þeir viti ekki um einhver stað ef þeir eru spurðir. Frekar senda þeir þig af stað í kolranga átt og gefa nákvæmar upplýsingar um gönguleið út í rassgat, oft langt langt frá staðnum sem þú ætlar á. Þetta er önnur saga.

Við tókum sumsé 6 tíma rútu til borgar sem heitir Encarnación. Þangað komum við þegar kvöldið nálgaðist miðnætti. Við skoðuðum Lonely Planet bókina til að fá tips um hostel, og gengum að einu sem var nálægt rútustöðinni og átti að vera eitt af þeim fýsilegastu í borginni. Þegar þangað var komið var myrkur í gluggunum og maður kom að okkur og hristi hausinn og sagði á sinni óskiljanlegu Paraguaysku spænsku að staðurinn hafi lokað. Þetta fannst okkur merkilegt, en ákváðum þá að best væri að taka þá leigubíl á annað hostel, þar sem að við þekktum staðinn lítið og vorum gangandi um með allar eigur okkar og því augljós skotmörk spellvirkja.
Við komum loks að stað með tveimur hostelum beggja vegna götunnar. Við borguðum leigubílstjóranum offjár og fórum svo og kíktum inn í fyrsta hostelið. Það var eins og þessi ógirnilegu mótel í bíómyndum með neonljósum og viftuhljóði en nokkuð ódýrt þó. Við sögðum takk við kvöldvörðinn og eigandann og sögðumst ætla að líta fyrst á hitt hostelið til að vera vissar um að þetta væru góð kjör, eitthvað sem mjög eðlilegt er að gera. You've gotta shop around, shop around!
Við gerðum það en sáum að hitt hostelið var allt of dýrt og óþarflega fínt fyrir okkur svo við gengum til baka ákveðnar í að setjast að þar. Þá var næturvörðurinn búinn að læsa hliðinu og hristi höfuðið. Við héldum að hann væri að grínast og fórum að hlæja, en svo kom í ljós að eigandinn hafi móðgast yfir að vera vakinn síðla kvölds(eða eitthvað álíka) og yfir því að við skulum hafa farið yfr á hitt hostelið að skoða. Hann vildi því ekki leifa næturverðinum, sem bara stóð þarna aðgerðalaus með nákvæmlega ekkert betra að gera, að hleypa okkur inn. Upp í mér kom réttlætiskenndin gamla með reiðu augunum og ég vildi ekki fara hljóðalaust, á meðan stóð Ásdís með hvolpaaugun mér við hlið og reyndi að draga mig í burtu.
Að endingu gengum við að götuhorni einu, örmagna af þreytu vegna þungra bakpoka og matarleysis. Fyrir tilviljun var bíll staddur nálægt okkur á annars allgjörlega auðri götunni og ég ræddi við fjölskyldu sem hafði verið að sækja sér pizzu á stað einum þar nærri. Fólkið bauðst til að skutla okkur á hostel sem við fundum í Lonely Planet bókinni og þáðum við það enda lítið annað í stöðunni.
Loks komum við þangað og urðum glaðar. Það var krúttlegt gamalt og ódýrt hostel.
Við þökkuðum fólkinu og fórum að sofa matarlausar, enda báðar búnar að missa matarlystina eftir allt þetta vesen.

Paraguay var skrítið land. Við dvöldum þar í um þrjá daga. Tvær nætur í Encarnación og eina nótt í Ciudad del Este þegar við komum til baka.
Alls staðar voru göturnar auðar á kvöldin og komumst við að því síðar að það er af því að Paraguay er hættulegasta og fátækasta landið í Suður-Ameríku svo að fólk þorir einfaldlega ekki að fara út á kvöldin. Í Encaranción voru einfaldlega engir aðrir ferðamenn en við. Á stærsta ferðamannastaði svæðisins, við miklar sögulega rústir, vorum við einar fyrir utan tvo aðra japanska ferðamenn. Í Ciudad del Este þegar við fórum út að borða vorum við einar á veitingastaðnum. Leigubílsjórinn sem keyrði okkur þangað leyfði okkur ekki að ganga um 200 metra á einstefnugötu til að komast að veitingastaðnum, heldur keyrði hann heldur ókeypis stóran hring til að setja okkur út fyrir utan dyrnar. Þjónustustúlkan á veitingastaðnum fylgdi okkur líka upp að heimferðarleigubílnumn sem var í næstu götu. Lonely Planet hafði fleiri en einn og fleiri en tvo staði í fórum sínum í Paraguayska kaflanum, sem voru farnir á hausinn.
Greinileg merki um niðurníðslu landsins voru um allt. Það var hálf þunglyndislegt. En merkilegt.

Paraguay var einu sinni á blómaskeiði og var ríkt. Á þessum stað fórum við að hugsa um Ísland. Ísland var fátækt en varð svo ríkt, var þessi ríki kafli bara einhver kafli sem í framtíðinni verður í sögubókum undir titlinum "Blómaskeið Íslands"?
Það er spurningin.