Að komast yfir landamæri

Að lokum skyldum við fara til Rio de Janeiro í Brasilíu.
Við hættum sumsé við að fara til Florenopolis til að spara auka rútumiða, og ákváðum þess í stað að taka um sólarhrings langa rútuferð til Rio frá Foz de Iguazu, Brasilíumeginn við Iguazu fossana.

Áður en að þetta yrði mögulegt þurftum við að fara yfir landamærin frá Paraguay yfir til Brasilíu. Við settumst upp í strætó, enda er ferðin ekki lengri en um 20 mínútur, og fórum af stað.
Við keyrðum yfir landamærin við Paraguay yfir á frísvæði á milli landanna og biðum eftir að strætóinn myndi stoppa svo að við gætum fengið stimpilinn okkar. Fólk sem fer fram og til baka yfir landamærin á einum degi(t.d. til vinnu) þurfa ekki stimpil en við þurftum augljóslega stimpil, ferðamenn með risa bakpoka og greinilega ekki á leið til baka í nánustu framtíð.
í strætónum á leið til Paraguay hafði bílstjórinn stoppað og hleypt okkur út til að fá lögmætan stimpil, og þaðan þurftum við að taka leigubíl þar sem að hið vinnandi fólk í strætónum vill ekki þurfa að bíða lengi tvisvar á dag. Allavega...
Stætóinn stoppaði ekki á leiðinni og ég byrjaði að ókyrrast, en við ákváðum að sjá hvað myndi gerast. Strætóinn stoppaði heldur ekki við landamærin við Brasilíu og við vissum að við værum þar með orðnar ólöglegar í landinu.
Við komum á rútustöðina og spurðumst fyrir um hvort við gætum fengið stimplana þar, og það gátum við ekki heldur þyrftum við að fara til baka og helst með leigubíl.
Við settum farangurinn okkar í geymslu, fundum leigubíl sem bauð vel og fórum að landamærunum við Brasilíu. Þar fengum við að vita að við gætum ekki fengið inngöngustimpilinn nema við myndum fyrst fá brottfararstimpilinn í Paraguay!

Leigubílinn sagði að sú ferð myndi kosta ákveðið mikið til viðbótar og að sjálfsögðu kom réttlætiskenndin mér til að þræta fyrir þá borgun, að við sögðumst í upphafi mundum borga honum fyrir að hjálpa okkur að fá stimplana sem við þurftum, ekki bara einn þeirra.
Á endanum komumst við að samkomulagi og fengum stimplana og komumst til baka á rútustöðina. Þá var svo stuttur tími í að rútan okkar færi að við urðum sveittar af stressi og hlupum á milli töskugeymslunnar, hraðbankans, miðasölunnar og rútunnar. Ansi dramatískt.

Og þá vorum við á leið til Rio.. þaðan flugum við svo 10 dögum síðar.