sunnudagur, desember 25

Ur sol ad sunnan

Tratt fyrir rok er eg komin ur hudlitnum -15 og er ad nalgast nullid, t.e. edlilegan hudlit a Islandi.

Egyptaland er gott land, verdlagid er lagt og eg kom ur jolainnkaupunum med tvaer hendur fullar en adeins faum hundradkollum fataekari. Agaett. Eg hef eignast flotta bongotrommu med ulfaldaskinni, handskreittri smaum skeljum. Svo a eg eftir ad versla mer sishju(vatsnpipu) med ollu tilheyrandi a 800 ISK, taer eru to mun fallegri her en taer sem eg sa i Frankfurt a milljon.
Vid forum ut i bae ad borda a Thorlaksmessu a egypskt veitingahus. Maltidin min kostadi 200 ISK. Mamma var svo orlat ad splaesa og eg verd henni aevinlega thakklat.

Karlkynid laetur ekki a sinu standa og i okkur systurnar er buid ad bjoda marga ulfaldana. Eg er ekki fra tvi ad eg fari fljotlega ad trua tvi ad eg se ein su fegursta, svona vinnur tetta a manni, madur fer ad trua.
To eg se ad sjalfsogdu glaesikvendi.

Hotelid mitt er engu likt. Lysingin a kvoldin er eins og i paradis, og margt herna er eins og sett ur einhverri biomynd, eda Beverly Hills sem var synt a Islandi fordum daga. Svo er lika haegt ad setjast ut og fa ser sishju a kvoldin.

I gaer drukkum vid hibiskis-te med nybokudum afa, sem vinnur i ilmvatnsbud her a hotelinu, barnabarninu til heidurs. Tad var indaelt.

þriðjudagur, desember 20

Undir tilhlökkun

Í sigurvímu eftir afskaplega álitleg prófskor og spennu hugsa ég til morgunkvöldsins. Þar sem ég mun sitja í Parísarhjóli jólatívolísins í Kóngsins Köbenhavn, sem er víst sérlega glæsilegt rétt fyrir jólin. Horfa yfir borgina við undirleik meðmælts jazzbands, vitandi af því, að eftir sólarhring muni hvítur sandur Egyptalands leika um tærnar á strönd Rauðahafsins, fyrir framan lúxushótelið.

Gleði? Óneitanleg og endalaus.



Yljið ykkur um hjartarætur við hugsanir tengdar mínum aðstæðum næstu tvær vikurnar.
Gleðileg jól, kæru vinir.

fimmtudagur, desember 8

Galdur

Þegar ég er við það að bugast á þriðjudagskvöldi eftir svefnlausar nætur og Þjóðarbókhlöðu kemur hann mér til hjálpar, bjargvættur minn.
Magic.
Við fyrstu snertingu tungu minnar kveikir hann í mér nýja von. Orka flæðir um æðar mínar og heilabroddurinn verður beittari. Ég er tilbúin í allt og tek nokkur dansspor á stofugólfinu áður en ég sest við borðið, til frekari lærdóms.
Hitt veit ég ekki hvort það sé drykkurinn sjálfur eða ofurtrú mín á hann sem hefur þessi áhrif.

Ég er ekki fyrr byrjuð að læra en gáfaðasti einstaklingur heimilsins, kötturinn Branda, mætir til leiks og skallar mig létt þar sem ég sit, niðursokkin í bækurnar.
Það þarf ekki meira til, hún hefur brætt hjarta mitt og er ég nú á hennar valdi þar sem ég sit og klóra henni og klappa eins og henni sýnist.
Við mennirnir þykjumst klár. En erum í raun ekkert nema leikfang í höndum kisanna okkar, sem komast upp með að sofa allan daginn, láta vinna fyrir sér, láta klóra sér og gæla við sig. Þeir móta okkur að vild.

sunnudagur, desember 4

Þankagangur

Í gær kláraði ég mína fyrstu Sudoku á sudoku.is.
Líkt og syndaaflausn. Alveg þangað til ég les setninguna sem stendur undir hinni fullkomnu lausn;
Gátan er ekki rétt leyst.
Málið endar á sjálfsmorði lausnarinnar sem hverfur mér fyrir fullt og allt. Mikið farið fyrir lítið.

Ég kann vel að meta vinina sem ég eignast í vinnunni minni. Í raunheiminum á ég fáa, en góða vini, en á í sérstökum samböndum við þá fjölmörgu sem ég eignast hér.
Í dag heilsa ég mörgum viðskiptavinum Hreyfigreiningar eins og nánum vinum og ræði mál líðandi stundar og lífsins. Það er gott. Og fátt opnar sálina eins og börnin sem fara framhjá móttökunni í lest á laugardagsmorgnum. Ég tek auðvitað þátt og kem með eitt gott tjútjú, í takt við hina.

Í kringum síðastliðna aðalsumarvinnu hef ég tengst fólki ágætlega, og helst honum Sigga. Hann hefur líka trú á mér, hann Siggi.
Núna er þar að vinna maður frá Lundúnum og ég held ég elski hann, dálítið. Ekki aðeins fallegu augun hans, húmorinn og alþjóðlega yfirbragðið. Heldur mikið, og kannski mest af öllu, krullaða hárið hans og heillandi ljúfbreska hreiminn.
Gleym mér ei, aldrei.

Ef einhver man eftir gamalli færslu um langanir mínar í sambandi við lagið Alone in Kyoto og fósturgjörning, gleður þetta líklega þann sama; nýlega framkvæmdi ég hann.