Í gær kláraði ég mína fyrstu Sudoku á sudoku.is.
Líkt og syndaaflausn. Alveg þangað til ég les setninguna sem stendur undir hinni fullkomnu lausn;
Gátan er ekki rétt leyst.
Málið endar á sjálfsmorði lausnarinnar sem hverfur mér fyrir fullt og allt. Mikið farið fyrir lítið.
Ég kann vel að meta vinina sem ég eignast í vinnunni minni. Í raunheiminum á ég fáa, en góða vini, en á í sérstökum samböndum við þá fjölmörgu sem ég eignast hér.
Í dag heilsa ég mörgum viðskiptavinum Hreyfigreiningar eins og nánum vinum og ræði mál líðandi stundar og lífsins. Það er gott. Og fátt opnar sálina eins og börnin sem fara framhjá móttökunni í lest á laugardagsmorgnum. Ég tek auðvitað þátt og kem með eitt gott tjútjú, í takt við hina.
Í kringum síðastliðna aðalsumarvinnu hef ég tengst fólki ágætlega, og helst honum Sigga. Hann hefur líka trú á mér, hann Siggi.
Núna er þar að vinna maður frá Lundúnum og ég held ég elski hann, dálítið. Ekki aðeins fallegu augun hans, húmorinn og alþjóðlega yfirbragðið. Heldur mikið, og kannski mest af öllu, krullaða hárið hans og heillandi ljúfbreska hreiminn.
Gleym mér ei, aldrei.
Ef einhver man eftir gamalli færslu um langanir mínar í sambandi við lagið Alone in Kyoto og fósturgjörning, gleður þetta líklega þann sama; nýlega framkvæmdi ég hann.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli