þriðjudagur, janúar 31

Porcelain

Ég finn sjálfa mig sitjandi í skólastofu með ljúfa tóna í hlustum, sem ná svo miklu lengra.
Ég verð klökk, hugsa um gleðina og hamingjuna. Og svo er ég líka.
Ég lít út um gluggann og horfi út í myrkrið sem gnæfir enn yfir borginni, en get ekki annað en brosað stórum.
Ég finn blóðið flæða sem á sér oft leið um hjartað og mér hlýnar allri að innan. Vöðvarnir eru upp spenntir og ég skín. Það hlýtur í það minnsta að vera. Fingurgómarnir eru næmir og ég vil helst teygja mig í allar áttir, og hlæja dátt. En ég geri það ekki.
Í stað þess faðma ég kollega minn, sem við hlið mér situr, innilega að mér. "Allt verður gott," hugsa ég með mér í stillingu, og yfir mér liggur allgjör og fullkmin ró.
"Allt er svo gott."

Mikið kann ég vel að meta svona stundir. Og fyrir utan það að finna sjálfa mig sitjandi einhversstaðar.

Hljómur: Moby - Porcelain

sunnudagur, janúar 29

Nei til driting

Gott kvöld, góðar stundir.

Ég hata;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Ég elska;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Mitt á milli;
það sem er mitt á milli.

hvað er mitt á milli?

þriðjudagur, janúar 24

Kühl

Hér sit ég þakin marblettum og köld eftir útiveru og svell. Svellin vilja mér illa og stöðugleikinn hefur allgjörlega snúið við mér bakinu.

Helgin einkenndist af mörgum og ónauðsynlegum lygum, þær voru yndislegar.

Lygar eru oft yndislegar og betri en margur sannleikur. Sannleikur getur líka verið ónauðsynlegur. Sjálfsblekking er orðið. Hún gerir þig að hamingjusömum einstaklingi.
Ég skil vel fólk sem hrærist í heimi sjálfsblekkinga, oft er það betra en að líta á innantómann hversdagsleikann og sjá hversu lítils virði við erum í raun. Miðað við það að við séum lifandi í u.þ.b. 85 ár, af öllum árum sem til munu vera í eilífðinni, þá skiptum við engu máli. Við erum bara komin, og farin, eins og húsflugurnar. Svo eyðum við megni lífs okkar í 9-5 vinnu og sjónvarp á kvöldin.

Við erum ekkert.

Ámóta þankagangur er óhollur, ef ekki er stillt í hóf.

Gleðilega kvöldstund!

mánudagur, janúar 16

Oh Very Young

Gott er að hvíla. Bæði í verkefnum, hlutverkum og hinni daglegu rútínu, alltaf er jafn gott að hvíla.

Skylduverkefni stundarinnar flokkast undir hið daglega amstur; lærdómur og þess háttar, sem undirrituð hefur á hillu látið hvíla í þó nokkurn tíma eða frá rótum annarinnar. Á miðvikudag verða fingur reknir úr fylgsnum letinnar. Og hvíldarinnar. Sem alltaf er þó svo ljúf, elsku hvíldin.

Strjúktu mér um kynn, vinur minn, ef elsku skaltu sýna mér og hjarta blítt. Því eftir þá stund áttu mig og mitt um eilífð og að enda.


Lag: Cat Stevens - Oh Very Young

laugardagur, janúar 7

Í mína heima

Ég er heima, auk þess sem ég er mun geisladiskaríkari en ég var þegar haldið var suður yfir höf. Aldrei hef ég áður komið til annarrar heimsálfu. En var Afríka gott val, þar sem ég hef eytt síðustu mánuðum í rækt við afródans.

Þegar ég steig á íslenska grundu fyrir utan Leifsstöð var ég slegin fast utan undir af íslenskum veruleika, og veðráttu. Kvelst landið svona mikið við heimkomu okkar?
Þegar ég yfirgaf Egyptaland voru þar 28° á celsíus. Ekki get ég sagt að ég sé mikið lituð af sólinni, þar sem ég gafst upp eftir fyrri vikuna og lét það meira eiga sig að vera í sólbaði. Auk þess sem þrír dagar fóru í borgarferðir, samanlagt.

Í kvöld fer ég á góða tónleika. Það er það eina sem er framundan fyrir utan langa skólaönn og upphaf þar sem mig verður hægt að finna, við að sleikja upp kennarana og biðja um einhverskonar vægð eftir tvo forfallaða daga.

Ég er tiltölulega bitur og full af tómarúmi sem verður ekki fyllt með keyptum vatnspípum, bongótrommum, geisladiskum og fötum.