Bobby Fischer er látinn. Að þessu komst ég fyrir nokkrum mínútum þegar ég slysaðist inn á mbl.is og hélt að þetta væri eitthvað grín. En hver myndi gera slíkt grín?
Það væri án efa glatað grín og ég hló að minnsta kosti ekki, enda ekki um grín að ræða.
Um daginn lá ég uppi í rúmi og reyndi að sofna en grenjaði þess í stað vegna þess hvað lífið er óréttlátt. Óréttláti hlutinn, en þó sá órjúfanlegi, er dauðinn. Dauðinn er svakalegur. Og svo súrrealískur i verndaða umhverfinu sem ég bý. Manni líður eins og það sé bara tímaspursmál hvenær við verðum ódauðleg, enda lækningamátturinn svo mikill.
En sú er raunin víst ekki. O nei. Og það er hrikalegt.
Svo að til þess að lifa lífinu og vera glöð þurfum við að loka huganum og varna okkur frá því að hugsa of mikið um það sem kemur til með að koma fyrir okkur öll.
Og það er hrikalegt. Ég fæ hnút í magann.
Á jákvæðari nótum: Ég er farin að hlakka til þess að útskrifast.
Þegar ég skreið inn í önnina voru tilfinningar mínar framtíðarkrísu-kvíðablandnar.
En þær tóku fljótt af og núna hlakka ég bara til. Það verður dásamlegt að geta eytt peningunum mínum í eitthvað annað en flugmiða. En þó kemur í staðinn minn hluti húsaleigu, uppihalds og svo framvegis, svo að í raun er þetta lítill gróði.
En ég græði þó á útlandaveru, og ástinni. Djöfull er ég fokking væmin.
Upp með grímuna.
Eftir næstu jól hef ég hugsað mér að ferðast. En mig vantar ábyrga en skemmtilega ferðafélaga. Áfangastaðrinir eru óráðnir en ég hef þó Afríku og Asíu í huga. En annars er ég einkar opin fyrir hugmyndum. Hver er til?
