Sjónan er víð, varirnar votar. Kjálkinn er stífur, brosið er breitt.
Ég er svo spennt. Ég hlakka svo til.
Íslenskt sumar! Bjartar nætur, lopapeysur, vinastundir, útilegur!
Tryllingsleg augnablik í miðborginni þegar allir hafa fengið sér einu tári of mikið og tjá vinum og kunningjum ást sína og framtíðarplön.
"Þú ert brra... ynnnndisleg!"
Ætli minn rómur muni ekki óma hvað mest á þennan hátt enda hef ég margra að sakna héðan frá útlandinu. Hjartað mitt þráir og dáir og elskar. Elskar!
Vinir hafa aldrei haft jafn mikla þýðingu fyrir mig sem nú.
Og það er gott.
Loksins, loksins, loksins er ég manneskja með tilfinningar og blæðandi sár.
Loksins mun ég kunna að meta þessi tryllingslegu augnablik frekar en að halda mig frá þeim í öryggi.
Fjölskyldan hefur alltaf haft svona mikla þýðingu.
Hún hefur alltaf verið númer eitt.
Alltaf. Og því fagna ég.
Ég hef alltaf kunnað að meta alla þessa ást sem ég fæ.
Alla ástina sem ég sendi og reyni að senda og finnst ég aldrei senda nóg af.
Og það er gott!
Sjáumst í sumar yndisvinir og kunningjar og fjölskylda. Ég vil fagna ykkur öllum, okkur öllum, og faðma!
Sjáumst í sumar.
