byrja prófin, í næstu viku. Tvö fjögratímapróf og eitt lítið og á föstudagseftirmiðdegi er ég búin. Og svo á Ole afmæli daginn eftir.
fer ég á jólahlaðborð. Fjögur talsins: með vinnunni, með Norska-klassíska pöbbakórnum, með Uglubúi(stúdentakjallarapöbbinum) og með fjölskyldunni.
fer ég heim til Íslands til að leika við mömmu og pabba og Sigrúnu. Það verður gott.
koma jólin. Ég elska jólin.
koma áramótin. Á nýársnótt ætla ég að dansa á nælonsokkabuxunum með Gunnu frænku á sleipu gólfi eins og venjan er. Það verður gaman.
eigum við Ole fjögra ára sambandsafmæli. Fjögur ár. Vó.
byrjar næsta önn með nýjum fögum. Meiri rökfræði, meiri siðfræði, meiri gleði. Jeij. Það verður gaman og ég meina það.
ætla ég að setja inn myndir af Noregshausti.
Bráðum.
fimmtudagur, nóvember 26
sunnudagur, október 25
Ljóð
Frumskógarvísa III
Ég vil rífa þig á hol,
eins og ljónynja.
Japla á bitunum í skugganum.
Hlaupa svo út í sólskinið,
og gleyma.
Ole fannst gaman þegar ég hvíslaði þessu í eyrað á honum á meðan hann spilaði á gítarinn.
Og við kúrðum okkur saman í sófanum.
Ég vil rífa þig á hol,
eins og ljónynja.
Japla á bitunum í skugganum.
Hlaupa svo út í sólskinið,
og gleyma.
Ole fannst gaman þegar ég hvíslaði þessu í eyrað á honum á meðan hann spilaði á gítarinn.
Og við kúrðum okkur saman í sófanum.
laugardagur, október 10
Háskóla-/heimspeki-/norskt líf
Ég bý í Noregi.
Ég er í Háskólanum í Osló og læri heimspeki.
Á miðvikudögum fer ég á Norsk-klassíska pöbbakórsæfingu í þröngu herbergi í húsnæði stúdentasamfélagsins í Osló. Þar drekk ég rauðvín og syng írska bjór-, viskídrykkju- og pöbbaslagara. Stundum fer ég heim klukkan hálf tólf og næ síðasta strætó. Stundum missi ég af síðasta strætó og fer þá heim með leigubíl þegar ég nenni, svona um klukkan þrjú eða fjögur. Þá er ekki gaman að fara á fyrirlestur í heimspekisögu klukkan tíu daginn eftir.
Á föstudögum er föstudagsbjórshittingur í Uglubúi, sem er Humanistiske fakultets pöbbinn. Hann er sætur, í myrkum kjallara, og myndir af uglunni miklu hanga á veggjunum. Enda er uglan gáfuð. Eins og allir í Det humanistiske fakultet.
Á mánudögum og miðvikudögum vinn ég í leikskóla. Leikskólinn er staðsettur í horni fallegasta almenningsgarðs í Osló, garðs listamannsins Vigelands sem gerði fallegar styttur af nöktu fólki sem dansa og lifa á brúnni sem ég þarf að ganga yfir á leið minni.
Á kvöldin elda ég mat með norska kærastanum mínum. Þegar ég segi að við eldum saman meina ég að ég sit og drekk saft eða bjór og horfi á hann elda á meðan ég tala vitleysu. Hann er svo flinkur að elda að mér líður stundum eins og ég sé á restaurant þegar ég borða matinn hans.
Stundum hef ég tíma til að lesa heimspeki, og þegar það gerist tekur það langan tíma af því að textinn er annað hvort á norsku eða ensku. Stundum þarf ég að skrifa verkefni. Það tekur líka langan tíma.
Mér finnst heimspeki erfið. Það er erfitt að þurfa að setja upp skýr rök fyrir óskýrum hugsunum. Þess vegna er heimspeki holl fyrir mig. Hún æfir mig í því sem ég er ekki svo flink í. Það er gott.
Ég er í Háskólanum í Osló og læri heimspeki.
Á miðvikudögum fer ég á Norsk-klassíska pöbbakórsæfingu í þröngu herbergi í húsnæði stúdentasamfélagsins í Osló. Þar drekk ég rauðvín og syng írska bjór-, viskídrykkju- og pöbbaslagara. Stundum fer ég heim klukkan hálf tólf og næ síðasta strætó. Stundum missi ég af síðasta strætó og fer þá heim með leigubíl þegar ég nenni, svona um klukkan þrjú eða fjögur. Þá er ekki gaman að fara á fyrirlestur í heimspekisögu klukkan tíu daginn eftir.
Á föstudögum er föstudagsbjórshittingur í Uglubúi, sem er Humanistiske fakultets pöbbinn. Hann er sætur, í myrkum kjallara, og myndir af uglunni miklu hanga á veggjunum. Enda er uglan gáfuð. Eins og allir í Det humanistiske fakultet.
Á mánudögum og miðvikudögum vinn ég í leikskóla. Leikskólinn er staðsettur í horni fallegasta almenningsgarðs í Osló, garðs listamannsins Vigelands sem gerði fallegar styttur af nöktu fólki sem dansa og lifa á brúnni sem ég þarf að ganga yfir á leið minni.
Á kvöldin elda ég mat með norska kærastanum mínum. Þegar ég segi að við eldum saman meina ég að ég sit og drekk saft eða bjór og horfi á hann elda á meðan ég tala vitleysu. Hann er svo flinkur að elda að mér líður stundum eins og ég sé á restaurant þegar ég borða matinn hans.
Stundum hef ég tíma til að lesa heimspeki, og þegar það gerist tekur það langan tíma af því að textinn er annað hvort á norsku eða ensku. Stundum þarf ég að skrifa verkefni. Það tekur líka langan tíma.
Mér finnst heimspeki erfið. Það er erfitt að þurfa að setja upp skýr rök fyrir óskýrum hugsunum. Þess vegna er heimspeki holl fyrir mig. Hún æfir mig í því sem ég er ekki svo flink í. Það er gott.
þriðjudagur, júlí 28
Breyting plans
Ég er að fara í heimspeki og hugmyndasögu í háskólanum í Osló. Þetta þýðir að ég er að fara að byrja í háskóla. Eitthvað sem ég hef ekki haft í huga að gera í allt sumar.
Vei.
Svo sé ég til með hitt planið. Kannski verður þetta bara plan A héðan af. Nema ég hati þetta.
Ég flyt þá út eftir eina og hálfa viku. Sjáumst!
Vei.
Svo sé ég til með hitt planið. Kannski verður þetta bara plan A héðan af. Nema ég hati þetta.
Ég flyt þá út eftir eina og hálfa viku. Sjáumst!
föstudagur, júlí 24
Sumardagar
Ég er komin inn í heimspeki og hugmyndasögu í háskólanum í Osló. Ég veit ekki hvort ég vil læra það næstu þrjú árin eða bæta einkunnirnar mínar og fara í læknisfræði.
Sem er gaman af því að ég þarf að svara á morgun. Vei.
Þetta sumar hefur líf mitt runnið í áður óhugsanlegar áttir. Ég hef nefnilega hafið það að fara út að hlaupa um Elliðaárdalinn með föður mínum oft í viku. Að fá D-vítamín úr sólinni og finna sætkrydduðu jurtalyktina allt í kring ásamt því að hrista uppsafnaða spennu úr líkamanum. Þetta eru orðnar mér dýrmætar stundir. Og svo spjöllum við pabbi um allt sem viðkemur lifanda lífi og dauðu og það er skemmtilegt.
Þessi gleði byrjaði eftir að ég uppgötvaði hlaupamátt minn í Kvennahlaupinu í sumar, ég hafði þá grætt meira en sálarró og víbrandi hamingju í afródansinum. Einnig þol!
Eftir að ég kom heim frá Suður-Ameríku hefur lífið verið þægilegt og ég hef notið mín. Ég kann vel við að vera heima með mömmu og pabba í ró, drekka te og lesa bók uppi í rúmi.
Enda hef ég aldeilis eignast glás af bókum undanfarnar vikur, og fer ég varla skrefi inn fyrir dyr Máls og menningar án þess að versla eitthvað sniðugt.
Nýendurútgefin Íslenskar lækningajurtir eftir Arnbjörgu Jóhannsdóttur, Birtingur eftir Voltaire í þýðingu Laxness, Tvískinna eftir Davíð Stefánsson og svo þær þrjár bækur sem ég átti eftir að komast höndum yfir í Twilight-seríunni, og hef ég full óþreyju beðið eftir að þær komi til landsins síðustu vikur. Hvílíka kátínu það veitti mér að taka þessar bækur heim með mér.
Eftir nokkrar vikur flyt ég til Noregs. Ég veit ekki nákvæmlega hvað ég er að fara að gera en það kemur í ljós á næstu dögum. Eitt er þó víst og það er að allir vinir mínir sem voga sínum fæti inn fyrir norsk landamörk eru velkomnir í heimsókn og öl í Oslóarborg! Ég býst sterklega við og stóla á að heimili vort verði fjölsótt íslenskt menningarsetur eins og heimili Jóns Sigurðssonar og Ingibjargar frænku hans var í Danmörku í denn!
Sem er gaman af því að ég þarf að svara á morgun. Vei.
Þetta sumar hefur líf mitt runnið í áður óhugsanlegar áttir. Ég hef nefnilega hafið það að fara út að hlaupa um Elliðaárdalinn með föður mínum oft í viku. Að fá D-vítamín úr sólinni og finna sætkrydduðu jurtalyktina allt í kring ásamt því að hrista uppsafnaða spennu úr líkamanum. Þetta eru orðnar mér dýrmætar stundir. Og svo spjöllum við pabbi um allt sem viðkemur lifanda lífi og dauðu og það er skemmtilegt.
Þessi gleði byrjaði eftir að ég uppgötvaði hlaupamátt minn í Kvennahlaupinu í sumar, ég hafði þá grætt meira en sálarró og víbrandi hamingju í afródansinum. Einnig þol!
Eftir að ég kom heim frá Suður-Ameríku hefur lífið verið þægilegt og ég hef notið mín. Ég kann vel við að vera heima með mömmu og pabba í ró, drekka te og lesa bók uppi í rúmi.
Enda hef ég aldeilis eignast glás af bókum undanfarnar vikur, og fer ég varla skrefi inn fyrir dyr Máls og menningar án þess að versla eitthvað sniðugt.
Nýendurútgefin Íslenskar lækningajurtir eftir Arnbjörgu Jóhannsdóttur, Birtingur eftir Voltaire í þýðingu Laxness, Tvískinna eftir Davíð Stefánsson og svo þær þrjár bækur sem ég átti eftir að komast höndum yfir í Twilight-seríunni, og hef ég full óþreyju beðið eftir að þær komi til landsins síðustu vikur. Hvílíka kátínu það veitti mér að taka þessar bækur heim með mér.
Eftir nokkrar vikur flyt ég til Noregs. Ég veit ekki nákvæmlega hvað ég er að fara að gera en það kemur í ljós á næstu dögum. Eitt er þó víst og það er að allir vinir mínir sem voga sínum fæti inn fyrir norsk landamörk eru velkomnir í heimsókn og öl í Oslóarborg! Ég býst sterklega við og stóla á að heimili vort verði fjölsótt íslenskt menningarsetur eins og heimili Jóns Sigurðssonar og Ingibjargar frænku hans var í Danmörku í denn!
þriðjudagur, júlí 14
sunnudagur, júní 21
Síðasti viðkomustaðurinn
Við komuna til Rio eftir 26 tíma rútuferð vorum við búnar að eignast kunningja. Við höfðum plan um að fara á ódýrt hostel á Botafogo ströndinni sem átti að vera tiltölulega öruggur staður og skyldum halda okkur lengst frá Copacabana sem við höfðum verið margvaraðar við. Þar væru ræningjar frá favellunum fyrir ofan með hnífa og hver sekúnda sem eytt væri þar áhætta.
Við slaufuðum planinu okkar með öllu tilheyrandi og ákváðum að fara með nýja vini okkar, Nathan, til Copacabana á hostel sem hann var búinn að panta pláss á. Þar eyddum við svo rúmri viku og margri stundinni með Nathan og spöruðum til dæmis í matarkostnaði þar sem að við elduðum oftast þrjú saman á kvöldin. Öll vorum við að verða ansi blönk og eru veitingastaðir í Brazilíu ekki þeir ódýrustu. Svo þetta var tilvalið.
Hostelið okkar var partíhostel. Fyrir þá léttsvæfu var lítil hvíld og seinir háttatímar flest kvöld. En það var gaman. Á efstu hæð hostelsins var bar undir beru lofti og heitur pottur. Á barnum sameinuðust ferðalangar mörg kvöld í drykkju og spjalli, og var svo möguleiki á að færa stuðið á klúbbinn í kjallaranum við hliðina á hostelinu eftir lokun.
Á barnum byrjaði dagurinn í morgunmat og endaði oft þar sem þjónustuskvísur með jónur í munnvikinu dilluðu sér í magabolunum og skvettu í hressilega Caipirinhu.
Á daginn var gott að vera á ströndinni og leika sér í stórhættulegu öldunum eða lesa bók þegar flaggið "bannað að synda" var sett upp þar sem áhætta um drukknun var að verða of fyrirferðarmikil.
Við fórum að skoða Jesússtyttuna og fórum í favelluferð. Ég fór degi seinna en Á+N þar sem að drykkjan daginn áður hafði náð í rassinn á mér og sent mig í rúmið.
Á föstudagskvöldum var haldið til Lapa þar sem að kokteilblandarar stóðu með bása út um allar trissur milli Lapabrúnnar og klúbbalengjunnar, ásamt favellubarna sem toguðu í pilsfalda tómum augum í von um pening eða sölu á allskyns varningi.
Þegar Nathan skyldi heim halda til Englands eftir hálfs árs ferðamennsku um margar álfur, ákváðum við Ásdís að prófa Couchsurfing. Hún hét Nina Dubois sem var hostinn okkar, indæll kattaelskandi og silkiklútamálandi brazilísk stúlkukind með yfirmátar huggulega íbúð með þakútsýni yfir Rio.
Hjá henni dvöldum við í tvær nætur. Við fórum á hippamarkað á Ipanema, hittum norska vinkonu mína Gro og fórum með henni og Ninu út að borða á Austurlanda-fjær veitingastað ásamt því að kúra með hinum annars feimna ketti Mag og elda súpu með Ninu.
Svo eftir tíu daga veru í Rio fórum við heim. Það var bitursætt. Fyrst eyddum við einum degi í New York og sprönguðum um strætin þar ósofnar og illa til hafnar.
Og það var kalt að koma heim. En ljúft að fá knús.
Ég komst svo að því að kötturinn minn hún Branda, sálufélagi og gæludýr til nítján ára, hafði dáið viku áður en ég kom heim og ég grét lengi lengi og græt enn í hjartanu.
Við slaufuðum planinu okkar með öllu tilheyrandi og ákváðum að fara með nýja vini okkar, Nathan, til Copacabana á hostel sem hann var búinn að panta pláss á. Þar eyddum við svo rúmri viku og margri stundinni með Nathan og spöruðum til dæmis í matarkostnaði þar sem að við elduðum oftast þrjú saman á kvöldin. Öll vorum við að verða ansi blönk og eru veitingastaðir í Brazilíu ekki þeir ódýrustu. Svo þetta var tilvalið.
Hostelið okkar var partíhostel. Fyrir þá léttsvæfu var lítil hvíld og seinir háttatímar flest kvöld. En það var gaman. Á efstu hæð hostelsins var bar undir beru lofti og heitur pottur. Á barnum sameinuðust ferðalangar mörg kvöld í drykkju og spjalli, og var svo möguleiki á að færa stuðið á klúbbinn í kjallaranum við hliðina á hostelinu eftir lokun.
Á barnum byrjaði dagurinn í morgunmat og endaði oft þar sem þjónustuskvísur með jónur í munnvikinu dilluðu sér í magabolunum og skvettu í hressilega Caipirinhu.
Á daginn var gott að vera á ströndinni og leika sér í stórhættulegu öldunum eða lesa bók þegar flaggið "bannað að synda" var sett upp þar sem áhætta um drukknun var að verða of fyrirferðarmikil.
Við fórum að skoða Jesússtyttuna og fórum í favelluferð. Ég fór degi seinna en Á+N þar sem að drykkjan daginn áður hafði náð í rassinn á mér og sent mig í rúmið.
Á föstudagskvöldum var haldið til Lapa þar sem að kokteilblandarar stóðu með bása út um allar trissur milli Lapabrúnnar og klúbbalengjunnar, ásamt favellubarna sem toguðu í pilsfalda tómum augum í von um pening eða sölu á allskyns varningi.
Þegar Nathan skyldi heim halda til Englands eftir hálfs árs ferðamennsku um margar álfur, ákváðum við Ásdís að prófa Couchsurfing. Hún hét Nina Dubois sem var hostinn okkar, indæll kattaelskandi og silkiklútamálandi brazilísk stúlkukind með yfirmátar huggulega íbúð með þakútsýni yfir Rio.
Hjá henni dvöldum við í tvær nætur. Við fórum á hippamarkað á Ipanema, hittum norska vinkonu mína Gro og fórum með henni og Ninu út að borða á Austurlanda-fjær veitingastað ásamt því að kúra með hinum annars feimna ketti Mag og elda súpu með Ninu.
Svo eftir tíu daga veru í Rio fórum við heim. Það var bitursætt. Fyrst eyddum við einum degi í New York og sprönguðum um strætin þar ósofnar og illa til hafnar.
Og það var kalt að koma heim. En ljúft að fá knús.
Ég komst svo að því að kötturinn minn hún Branda, sálufélagi og gæludýr til nítján ára, hafði dáið viku áður en ég kom heim og ég grét lengi lengi og græt enn í hjartanu.
sunnudagur, maí 31
Að komast yfir landamæri
Að lokum skyldum við fara til Rio de Janeiro í Brasilíu.
Við hættum sumsé við að fara til Florenopolis til að spara auka rútumiða, og ákváðum þess í stað að taka um sólarhrings langa rútuferð til Rio frá Foz de Iguazu, Brasilíumeginn við Iguazu fossana.
Áður en að þetta yrði mögulegt þurftum við að fara yfir landamærin frá Paraguay yfir til Brasilíu. Við settumst upp í strætó, enda er ferðin ekki lengri en um 20 mínútur, og fórum af stað.
Við keyrðum yfir landamærin við Paraguay yfir á frísvæði á milli landanna og biðum eftir að strætóinn myndi stoppa svo að við gætum fengið stimpilinn okkar. Fólk sem fer fram og til baka yfir landamærin á einum degi(t.d. til vinnu) þurfa ekki stimpil en við þurftum augljóslega stimpil, ferðamenn með risa bakpoka og greinilega ekki á leið til baka í nánustu framtíð.
í strætónum á leið til Paraguay hafði bílstjórinn stoppað og hleypt okkur út til að fá lögmætan stimpil, og þaðan þurftum við að taka leigubíl þar sem að hið vinnandi fólk í strætónum vill ekki þurfa að bíða lengi tvisvar á dag. Allavega...
Stætóinn stoppaði ekki á leiðinni og ég byrjaði að ókyrrast, en við ákváðum að sjá hvað myndi gerast. Strætóinn stoppaði heldur ekki við landamærin við Brasilíu og við vissum að við værum þar með orðnar ólöglegar í landinu.
Við komum á rútustöðina og spurðumst fyrir um hvort við gætum fengið stimplana þar, og það gátum við ekki heldur þyrftum við að fara til baka og helst með leigubíl.
Við settum farangurinn okkar í geymslu, fundum leigubíl sem bauð vel og fórum að landamærunum við Brasilíu. Þar fengum við að vita að við gætum ekki fengið inngöngustimpilinn nema við myndum fyrst fá brottfararstimpilinn í Paraguay!
Leigubílinn sagði að sú ferð myndi kosta ákveðið mikið til viðbótar og að sjálfsögðu kom réttlætiskenndin mér til að þræta fyrir þá borgun, að við sögðumst í upphafi mundum borga honum fyrir að hjálpa okkur að fá stimplana sem við þurftum, ekki bara einn þeirra.
Á endanum komumst við að samkomulagi og fengum stimplana og komumst til baka á rútustöðina. Þá var svo stuttur tími í að rútan okkar færi að við urðum sveittar af stressi og hlupum á milli töskugeymslunnar, hraðbankans, miðasölunnar og rútunnar. Ansi dramatískt.
Og þá vorum við á leið til Rio.. þaðan flugum við svo 10 dögum síðar.
Við hættum sumsé við að fara til Florenopolis til að spara auka rútumiða, og ákváðum þess í stað að taka um sólarhrings langa rútuferð til Rio frá Foz de Iguazu, Brasilíumeginn við Iguazu fossana.
Áður en að þetta yrði mögulegt þurftum við að fara yfir landamærin frá Paraguay yfir til Brasilíu. Við settumst upp í strætó, enda er ferðin ekki lengri en um 20 mínútur, og fórum af stað.
Við keyrðum yfir landamærin við Paraguay yfir á frísvæði á milli landanna og biðum eftir að strætóinn myndi stoppa svo að við gætum fengið stimpilinn okkar. Fólk sem fer fram og til baka yfir landamærin á einum degi(t.d. til vinnu) þurfa ekki stimpil en við þurftum augljóslega stimpil, ferðamenn með risa bakpoka og greinilega ekki á leið til baka í nánustu framtíð.
í strætónum á leið til Paraguay hafði bílstjórinn stoppað og hleypt okkur út til að fá lögmætan stimpil, og þaðan þurftum við að taka leigubíl þar sem að hið vinnandi fólk í strætónum vill ekki þurfa að bíða lengi tvisvar á dag. Allavega...
Stætóinn stoppaði ekki á leiðinni og ég byrjaði að ókyrrast, en við ákváðum að sjá hvað myndi gerast. Strætóinn stoppaði heldur ekki við landamærin við Brasilíu og við vissum að við værum þar með orðnar ólöglegar í landinu.
Við komum á rútustöðina og spurðumst fyrir um hvort við gætum fengið stimplana þar, og það gátum við ekki heldur þyrftum við að fara til baka og helst með leigubíl.
Við settum farangurinn okkar í geymslu, fundum leigubíl sem bauð vel og fórum að landamærunum við Brasilíu. Þar fengum við að vita að við gætum ekki fengið inngöngustimpilinn nema við myndum fyrst fá brottfararstimpilinn í Paraguay!
Leigubílinn sagði að sú ferð myndi kosta ákveðið mikið til viðbótar og að sjálfsögðu kom réttlætiskenndin mér til að þræta fyrir þá borgun, að við sögðumst í upphafi mundum borga honum fyrir að hjálpa okkur að fá stimplana sem við þurftum, ekki bara einn þeirra.
Á endanum komumst við að samkomulagi og fengum stimplana og komumst til baka á rútustöðina. Þá var svo stuttur tími í að rútan okkar færi að við urðum sveittar af stressi og hlupum á milli töskugeymslunnar, hraðbankans, miðasölunnar og rútunnar. Ansi dramatískt.
Og þá vorum við á leið til Rio.. þaðan flugum við svo 10 dögum síðar.
miðvikudagur, maí 20
Puerto Iguazu > Paraguay
Frá Buenos Aires fórum við til Iguazu fossanna.
Á meðan við gengum að besta útsýnispunktinum Argentínumeginn ímynduðum við okkur að þetta yrðu kannski vonbrigði. Fólk í Suður-Ameríku lofsamar þessa fossa en miðað við okkar flottu fossa á Íslandi gætu þetta verið fossar í meðal lagi, enda ekki allir vanir glæsifossum á hverju strái. Svo var ekki. Þessi fossar voru svo ótrúlega stórir, vatnsmiklir og háir að ég varð hissa. Á svæðinu hlotnuðust mér nokkur moskító bit, enda ekki óvanalegt þar sem að frumskógur læðist eftir árbökkunum svo djúpur og fallegur með sínum sérstöku hljóðum frá öllu dýralífinu.
Við Ásdís fjárfestum í bátsferð sem tók okkur nánast undir fossanna og við urðum holdvotar eins og eftir sturtu, enda sátum við fremst í bátnum. Það var gaman.
Eftir þennan dag ákváðum við að það dugði okkur að sjá fossana Argentínumeginn frá, og að við þyrftum þá ekki að eyða meiri peningum og tíma í að sjá þá líka Brazilíumeginn frá.
Á hostelinu okkar vorum við hræddar mikið þegar við sögðum frá plani okkar um að fara næst til Floreanopolis og svo til Rio í Brazilíu. Okkur var sagt að Brazilía væri lang dýrasta landið í Suður-Ameríku og að verðlagið væri eins og í Evrópu. Þetta angraði mig sérstaklega enda var peningabunkinn farinn að þynnast og tæpar tvær vikur voru eftir að ferðinni. Við ákváðum að við skyldum reyna að prófa loksins Couch-Surfing í Rio, til að bæði spara peninga og upplifa nýja hluti.
Eftir pælingar um hvað skyldi gera ákváðum við að við skyldum fara í nokkra daga til Paraguy. Við vorum staddar ansi nærri;á landamærum þriggja landa (Brazilíu, Argentínu og Paraguay). Paraguay átti að vera mjög ódýrt land og þessa stundina virtist sparnaður nauðsynlegur áður en haldið yrði til Brazilíu.
Loks tókum við buss yfir landamærin til Ciudad del Este. Þaðan stukkum við svo beint upp í 6 tíma rútu sem upphaflega átti að vera 4 tíma rúta. Einhvernveginn hafa Suður-Ameríkubúar mikið dendensí til að fegra veruleikann. Eins geta þeir ekki með nokkru móti viðurkennt að þeir viti ekki um einhver stað ef þeir eru spurðir. Frekar senda þeir þig af stað í kolranga átt og gefa nákvæmar upplýsingar um gönguleið út í rassgat, oft langt langt frá staðnum sem þú ætlar á. Þetta er önnur saga.
Við tókum sumsé 6 tíma rútu til borgar sem heitir Encarnación. Þangað komum við þegar kvöldið nálgaðist miðnætti. Við skoðuðum Lonely Planet bókina til að fá tips um hostel, og gengum að einu sem var nálægt rútustöðinni og átti að vera eitt af þeim fýsilegastu í borginni. Þegar þangað var komið var myrkur í gluggunum og maður kom að okkur og hristi hausinn og sagði á sinni óskiljanlegu Paraguaysku spænsku að staðurinn hafi lokað. Þetta fannst okkur merkilegt, en ákváðum þá að best væri að taka þá leigubíl á annað hostel, þar sem að við þekktum staðinn lítið og vorum gangandi um með allar eigur okkar og því augljós skotmörk spellvirkja.
Við komum loks að stað með tveimur hostelum beggja vegna götunnar. Við borguðum leigubílstjóranum offjár og fórum svo og kíktum inn í fyrsta hostelið. Það var eins og þessi ógirnilegu mótel í bíómyndum með neonljósum og viftuhljóði en nokkuð ódýrt þó. Við sögðum takk við kvöldvörðinn og eigandann og sögðumst ætla að líta fyrst á hitt hostelið til að vera vissar um að þetta væru góð kjör, eitthvað sem mjög eðlilegt er að gera. You've gotta shop around, shop around!
Við gerðum það en sáum að hitt hostelið var allt of dýrt og óþarflega fínt fyrir okkur svo við gengum til baka ákveðnar í að setjast að þar. Þá var næturvörðurinn búinn að læsa hliðinu og hristi höfuðið. Við héldum að hann væri að grínast og fórum að hlæja, en svo kom í ljós að eigandinn hafi móðgast yfir að vera vakinn síðla kvölds(eða eitthvað álíka) og yfir því að við skulum hafa farið yfr á hitt hostelið að skoða. Hann vildi því ekki leifa næturverðinum, sem bara stóð þarna aðgerðalaus með nákvæmlega ekkert betra að gera, að hleypa okkur inn. Upp í mér kom réttlætiskenndin gamla með reiðu augunum og ég vildi ekki fara hljóðalaust, á meðan stóð Ásdís með hvolpaaugun mér við hlið og reyndi að draga mig í burtu.
Að endingu gengum við að götuhorni einu, örmagna af þreytu vegna þungra bakpoka og matarleysis. Fyrir tilviljun var bíll staddur nálægt okkur á annars allgjörlega auðri götunni og ég ræddi við fjölskyldu sem hafði verið að sækja sér pizzu á stað einum þar nærri. Fólkið bauðst til að skutla okkur á hostel sem við fundum í Lonely Planet bókinni og þáðum við það enda lítið annað í stöðunni.
Loks komum við þangað og urðum glaðar. Það var krúttlegt gamalt og ódýrt hostel.
Við þökkuðum fólkinu og fórum að sofa matarlausar, enda báðar búnar að missa matarlystina eftir allt þetta vesen.
Paraguay var skrítið land. Við dvöldum þar í um þrjá daga. Tvær nætur í Encarnación og eina nótt í Ciudad del Este þegar við komum til baka.
Alls staðar voru göturnar auðar á kvöldin og komumst við að því síðar að það er af því að Paraguay er hættulegasta og fátækasta landið í Suður-Ameríku svo að fólk þorir einfaldlega ekki að fara út á kvöldin. Í Encaranción voru einfaldlega engir aðrir ferðamenn en við. Á stærsta ferðamannastaði svæðisins, við miklar sögulega rústir, vorum við einar fyrir utan tvo aðra japanska ferðamenn. Í Ciudad del Este þegar við fórum út að borða vorum við einar á veitingastaðnum. Leigubílsjórinn sem keyrði okkur þangað leyfði okkur ekki að ganga um 200 metra á einstefnugötu til að komast að veitingastaðnum, heldur keyrði hann heldur ókeypis stóran hring til að setja okkur út fyrir utan dyrnar. Þjónustustúlkan á veitingastaðnum fylgdi okkur líka upp að heimferðarleigubílnumn sem var í næstu götu. Lonely Planet hafði fleiri en einn og fleiri en tvo staði í fórum sínum í Paraguayska kaflanum, sem voru farnir á hausinn.
Greinileg merki um niðurníðslu landsins voru um allt. Það var hálf þunglyndislegt. En merkilegt.
Paraguay var einu sinni á blómaskeiði og var ríkt. Á þessum stað fórum við að hugsa um Ísland. Ísland var fátækt en varð svo ríkt, var þessi ríki kafli bara einhver kafli sem í framtíðinni verður í sögubókum undir titlinum "Blómaskeið Íslands"?
Það er spurningin.
Á meðan við gengum að besta útsýnispunktinum Argentínumeginn ímynduðum við okkur að þetta yrðu kannski vonbrigði. Fólk í Suður-Ameríku lofsamar þessa fossa en miðað við okkar flottu fossa á Íslandi gætu þetta verið fossar í meðal lagi, enda ekki allir vanir glæsifossum á hverju strái. Svo var ekki. Þessi fossar voru svo ótrúlega stórir, vatnsmiklir og háir að ég varð hissa. Á svæðinu hlotnuðust mér nokkur moskító bit, enda ekki óvanalegt þar sem að frumskógur læðist eftir árbökkunum svo djúpur og fallegur með sínum sérstöku hljóðum frá öllu dýralífinu.
Við Ásdís fjárfestum í bátsferð sem tók okkur nánast undir fossanna og við urðum holdvotar eins og eftir sturtu, enda sátum við fremst í bátnum. Það var gaman.
Eftir þennan dag ákváðum við að það dugði okkur að sjá fossana Argentínumeginn frá, og að við þyrftum þá ekki að eyða meiri peningum og tíma í að sjá þá líka Brazilíumeginn frá.
Á hostelinu okkar vorum við hræddar mikið þegar við sögðum frá plani okkar um að fara næst til Floreanopolis og svo til Rio í Brazilíu. Okkur var sagt að Brazilía væri lang dýrasta landið í Suður-Ameríku og að verðlagið væri eins og í Evrópu. Þetta angraði mig sérstaklega enda var peningabunkinn farinn að þynnast og tæpar tvær vikur voru eftir að ferðinni. Við ákváðum að við skyldum reyna að prófa loksins Couch-Surfing í Rio, til að bæði spara peninga og upplifa nýja hluti.
Eftir pælingar um hvað skyldi gera ákváðum við að við skyldum fara í nokkra daga til Paraguy. Við vorum staddar ansi nærri;á landamærum þriggja landa (Brazilíu, Argentínu og Paraguay). Paraguay átti að vera mjög ódýrt land og þessa stundina virtist sparnaður nauðsynlegur áður en haldið yrði til Brazilíu.
Loks tókum við buss yfir landamærin til Ciudad del Este. Þaðan stukkum við svo beint upp í 6 tíma rútu sem upphaflega átti að vera 4 tíma rúta. Einhvernveginn hafa Suður-Ameríkubúar mikið dendensí til að fegra veruleikann. Eins geta þeir ekki með nokkru móti viðurkennt að þeir viti ekki um einhver stað ef þeir eru spurðir. Frekar senda þeir þig af stað í kolranga átt og gefa nákvæmar upplýsingar um gönguleið út í rassgat, oft langt langt frá staðnum sem þú ætlar á. Þetta er önnur saga.
Við tókum sumsé 6 tíma rútu til borgar sem heitir Encarnación. Þangað komum við þegar kvöldið nálgaðist miðnætti. Við skoðuðum Lonely Planet bókina til að fá tips um hostel, og gengum að einu sem var nálægt rútustöðinni og átti að vera eitt af þeim fýsilegastu í borginni. Þegar þangað var komið var myrkur í gluggunum og maður kom að okkur og hristi hausinn og sagði á sinni óskiljanlegu Paraguaysku spænsku að staðurinn hafi lokað. Þetta fannst okkur merkilegt, en ákváðum þá að best væri að taka þá leigubíl á annað hostel, þar sem að við þekktum staðinn lítið og vorum gangandi um með allar eigur okkar og því augljós skotmörk spellvirkja.
Við komum loks að stað með tveimur hostelum beggja vegna götunnar. Við borguðum leigubílstjóranum offjár og fórum svo og kíktum inn í fyrsta hostelið. Það var eins og þessi ógirnilegu mótel í bíómyndum með neonljósum og viftuhljóði en nokkuð ódýrt þó. Við sögðum takk við kvöldvörðinn og eigandann og sögðumst ætla að líta fyrst á hitt hostelið til að vera vissar um að þetta væru góð kjör, eitthvað sem mjög eðlilegt er að gera. You've gotta shop around, shop around!
Við gerðum það en sáum að hitt hostelið var allt of dýrt og óþarflega fínt fyrir okkur svo við gengum til baka ákveðnar í að setjast að þar. Þá var næturvörðurinn búinn að læsa hliðinu og hristi höfuðið. Við héldum að hann væri að grínast og fórum að hlæja, en svo kom í ljós að eigandinn hafi móðgast yfir að vera vakinn síðla kvölds(eða eitthvað álíka) og yfir því að við skulum hafa farið yfr á hitt hostelið að skoða. Hann vildi því ekki leifa næturverðinum, sem bara stóð þarna aðgerðalaus með nákvæmlega ekkert betra að gera, að hleypa okkur inn. Upp í mér kom réttlætiskenndin gamla með reiðu augunum og ég vildi ekki fara hljóðalaust, á meðan stóð Ásdís með hvolpaaugun mér við hlið og reyndi að draga mig í burtu.
Að endingu gengum við að götuhorni einu, örmagna af þreytu vegna þungra bakpoka og matarleysis. Fyrir tilviljun var bíll staddur nálægt okkur á annars allgjörlega auðri götunni og ég ræddi við fjölskyldu sem hafði verið að sækja sér pizzu á stað einum þar nærri. Fólkið bauðst til að skutla okkur á hostel sem við fundum í Lonely Planet bókinni og þáðum við það enda lítið annað í stöðunni.
Loks komum við þangað og urðum glaðar. Það var krúttlegt gamalt og ódýrt hostel.
Við þökkuðum fólkinu og fórum að sofa matarlausar, enda báðar búnar að missa matarlystina eftir allt þetta vesen.
Paraguay var skrítið land. Við dvöldum þar í um þrjá daga. Tvær nætur í Encarnación og eina nótt í Ciudad del Este þegar við komum til baka.
Alls staðar voru göturnar auðar á kvöldin og komumst við að því síðar að það er af því að Paraguay er hættulegasta og fátækasta landið í Suður-Ameríku svo að fólk þorir einfaldlega ekki að fara út á kvöldin. Í Encaranción voru einfaldlega engir aðrir ferðamenn en við. Á stærsta ferðamannastaði svæðisins, við miklar sögulega rústir, vorum við einar fyrir utan tvo aðra japanska ferðamenn. Í Ciudad del Este þegar við fórum út að borða vorum við einar á veitingastaðnum. Leigubílsjórinn sem keyrði okkur þangað leyfði okkur ekki að ganga um 200 metra á einstefnugötu til að komast að veitingastaðnum, heldur keyrði hann heldur ókeypis stóran hring til að setja okkur út fyrir utan dyrnar. Þjónustustúlkan á veitingastaðnum fylgdi okkur líka upp að heimferðarleigubílnumn sem var í næstu götu. Lonely Planet hafði fleiri en einn og fleiri en tvo staði í fórum sínum í Paraguayska kaflanum, sem voru farnir á hausinn.
Greinileg merki um niðurníðslu landsins voru um allt. Það var hálf þunglyndislegt. En merkilegt.
Paraguay var einu sinni á blómaskeiði og var ríkt. Á þessum stað fórum við að hugsa um Ísland. Ísland var fátækt en varð svo ríkt, var þessi ríki kafli bara einhver kafli sem í framtíðinni verður í sögubókum undir titlinum "Blómaskeið Íslands"?
Það er spurningin.
miðvikudagur, apríl 22
Uyuni ferd til San Pedro de Atacama > Iquique i Chile > Santiago > Mendoza i Argentinu > Buenos Aires
Fra La Paz i Boliviu var ferd okkar heitid til Uyuni tar sem aetlunin var ad fara i triggja daga ferd fra Uyuni til San Pedro de Atacama i Chile, til ad sja og upplifa nokkur undur Bolivu.
Tangad komum vid snemma morguns og voldum okkar fljott ferdaskrifstofu fyrir ferdina.
Okkur var stungid i gamaldags jeppa asamt 3 odrum manneskjum(og ekli): Fedgum fra Argentinu sem drukku matèid sitt i aftursaetinu(jurtate i serstokum bolla, mjog argentiskt) og stulku fra Sviss.
Dagarnir trir lidu hratt og orugglega undir handleidslu Richards; ekils okkar, guides og kokks, sem elskadi og songladi akaft med latnesku boyband tonlistinni i utvarpinu.
I ferdinni saum vid salteydimork sem var hreint otrulegt fyrirbaeri. Harnad salt undir fotum ter eins langt og augad eygir. Erfitt ad sja skil himins og jardar og notfaerdum vid okkur tad i margvislegum myndatokum tar sem tad litur ut fyrir ad eg se eins og dvergur og standi i lofanum a Asdisi og fleira og fleira. Vid skodudum og bordudum hadegismat hja eyju i midri eydimorkinni sem var uppfull af kaktusum!
Annad sem vid saum voru morg og mismunandi lon, nokkrir geysir og vid bodudum okkur i einum slikum. Fyrri nottina gistum vid a hoteli sem var ad ollu buid til ur salti. Ta sidari svafum vid a steinrumum med tunnum dynum a, i slikum kulda ad vid klaeddum okkur i oll tiltaek hly fot fyrir svefninn, meira ad segja vettlinga!
Samferdafolk okkar var afar indaelt og vorum vid heppnar med hop. Vid eyddum kvoldunum yfir raudvinsglosum og djupu spjalli um kreppuna i Argentinu og likindi hennar vid kreppuna a Islandi. Fadirinn argentiski var hinn upplystasti og tvi gaman ad hlusta a frodleikinn sem valt upp ur honum.
Adrir hopar voru ekki eins heppnir. I einum teirra var koreiskur ferdaguide sem gerdi allt vitlaust med tvi ad radast a samferdarfolk sitt ef tau svo mikid sem blikkudu i hennar att med teim endi ad hun var kaerd til logreglunnar i Boliviu og ma aldrei stiga faeti framar i landid, sem er otaegilegt ef tu vinnur sem guide.
Tegar ferdinni lauk og vid Asdis vorum komnar aftur i hlyjuna i Chile akvadum vid ad strandarferd vaeri naest a dagsskra. I fyrstu aetludum vid til La Serena en fyrir tilviljun forum vid ad spjalla vid stulku eina sem hafdi verid tar og sagdi ad haustid hefdi nad La Serena og vaeri ad faerast nordar og nordar, tad er ad segja ad ef vid vildum fara i solbad i La Serena yrdum vid ad vera i sidbuxum og peysu, sem hljomadi ekki serlega spennandi.
A augnabliki akvadum vid ad fara i stadinn aftur nordur a boginn til Iquique i nordur Chile, tratt fyrir ad leid okkar laegi ad endingu i sudrid. En fyrir okkur gekk strondin fyrir hagnytingu og vid heldum samdaegurs af stad i rutu til Iquique. Vid vorum einfaldlega ordnar skitleidar a turistaturum og guidum og vildum slaka a i nokkra daga undir solinni ljufu.
Strondin i Iquique var ljuf syn. Solarlogin voru bleik og falleg og sjorinn hressandi. Vid flatmogudum i sandinum og lekum okkur i oldunmum sem voru haar og kraftmiklar enda mikid notadar af surfurum. Leikurinn i oldunum for a milli tess ad vid hoppudum i gegnum oldurnar og hlogum hjartanlega af gledi og tess ad oldurnar nadu i skottid a okkur og veltu okkur eftir botninum og gleyptum vid ta oft a tidum halfdrukknadar mikinn sjo og vaeldum tegar upp var komid: "eg tarf pasu!"
Eftir ad solin laekkadi haed syna forum vid asamt nokkrum hostelfelogum okkar til ad profa fyrirbaeri sem heitir sandboarding. Tetta lysti ser svo ad vid klifrudum upp ha sandfjoll med snjobretti og renndum okkur nidur. Mer fannst gaman, Asdisi fannst ekki serlega gaman enda von meira fjori i snjonum. Skidarinn eg hafdi gaman af tvi ad profa tessa taekni.
Fyrsta daginn brunnum vid svo illa ad vid akvadum ad vid gaetum ekki verid tarna afram og heldum af stad til Santiago eftir styttri dvol en vid hofdum planad.
I Santiago forum vid a Jazz klubb asamt tveimur tjonum fra hadegismatarveitingastadnum okkar og Finnskri stulku fra hostelinu. Tjonarnir reyndust leidinlegir. Stulkan var indael og musikin god. Daginn eftir var Paskadagur og Asdis kom mer a ovart og hafdi falid morg litil sukkuladipaskaegg og kaninur um nottina i draslinu i herberginu okkar, eftir ad eg hafdi sofnad eftir alla raudvinsdrykkjuna.
Tad var indaelt ad vakna og leita af eggjum. Eg vard lika svo spennt af tvi ad stadirnir sem hun faldi eggin a voru erfidir! Svo erfidir ad eg turfti stoku hjalp.
I Santiago hittum vid vin okkar Cristian sem vid kynntumst i frumskoginum. Hann og fraendur hans tveir foru med okkur stulkurnar trjar i utsynisleidangur um borgina. Tad var gaman.
Fra Santiago heldum vid til Mendoza i Argentinu. Argentina er frabaert land, fyrir utan svindlarana! Folk er utsmogid og prettid og buid ad troa adferdir sinar lengi. I hinum londunum lentum vid i engu sliku en her er reynt ad svindla a saklausum ferdamonnum si og ae. En hvad um tad.
Tar forum vid a hostel med okeypis vini dag og nott. Vid satum og drukkum fram eftir kvoldi med hosteleigandanum, sem kalladi okkur daetur sinar og sagdi mig alitlegan kvenkost fyrir argentinska menn vegna likamsbygginar minnar, og tremur odrum drengjum sem deildu med okkur herbergi.
Mer tokst a troda okkur med i ferd sem teir hofdu skipulagt fyrir naesta dag: ad leigja bil og keyra til fjalla.
I stuttu mali var ekkert ur fjallaferdum. Vid leitudum ad veginum til fjallanna(sem to eru ut um allt) en gafumst upp og forum i stadinn i vinsmokkun hja freydivinsframleidandanum Chandon(eins og i kampavininu Moet & Chandon ja) og eyddum tar dasamlegri stund. Eftir tad snaeddum vid hadegisverd a dyrlega stadnum La Maria, uti a svolum med yfirsyn yfir vinekrur i allar attir. Daginn endudum vid svo a enn annarri vinekrunni og drukkum flosku af godu hvitvini uti i solinni og horfdum a solsetrid.
Eftir tessa vinsmokkun fengum vid Chandon a heilann. Tad er vist ekki haegt ad kaupa tessi vin i Evropu svo vid hofum notad nokkur taekifaeri til ad fjarfesta og njota tessa vins. Sama dag og vid forum fra Mendoza vorum vid snemma bunar ad tjekka ut af hostelinu og setja toskurnar i geymslu a rutustodinni.
I stadinn fyrir ad eyda meiri peningi i vinsmakkanir forum vid i supermarkad og keyptum tvaer floskur af Chandon og uppahalds sukkuladid okkar: Bon Bon. Nammi namm.
Deginum eyddum vid i grasinu a einum allmenningsgardi Mendoza tar sem vid drukkum freydivin ur plastglosum, bordudum sukkuladi og toludum um allt milli himins og jardar. Einn vel nyttur dagur. Um leid og vid settumst upp i rutuna til Buenos Aires sofnudum vid djupum svefni en eyddum afgangi naeturinnar i tad ad vera thunnar.
Eg neyddist til ad svolgra i mig vatninu sem rutan hafdi upp a ad bjoda sem hafdi mikinn klorkeim. Nammi nammi.
Nu erum vid her i Buenos Aires. Eg elska Buenos Aires.
Tratt fyrir svik og pretti hefur borgin upp a mikid ad bjoda og er svo evropsk en samt svo latnesk. God blanda. Vid hofum farid a listasafn med eingongu Sudur-Ameriskum nutimalistamonnum, i kirkjugardinn tar sem liggja helstu hetjur borgarinnar asamt Evitu, i dyragardinn, i baedi tangotima fyrir byrjendur og sed syningu tar sem vid satum hugfagnar yfir raudvinsglasi med tar i augum yfir fegurd dansins, og svo hofum vid eytt miklum tima med Kara sem vinnur i utvarpinu i Reykjavik med Asdisi, en hefur buid her i halft ar ad laera spaensku. Heima hja honum tar sem bua um 20 manns fra ymsum londum tokum vid tatt i afmaelisbodi og bjuggum til heimagerdar enpanadas(kokur med kjoti, osti og graenmeti innan i ser).
Bradlega forum vid til Iquazu fossanna og svo til Brasiliu.
Tad eru trjar vikur i heimkomu og eg er ekki med vinnu fyrir sumarid.
O jaeja.
Kyssi kyssi
Tangad komum vid snemma morguns og voldum okkar fljott ferdaskrifstofu fyrir ferdina.
Okkur var stungid i gamaldags jeppa asamt 3 odrum manneskjum(og ekli): Fedgum fra Argentinu sem drukku matèid sitt i aftursaetinu(jurtate i serstokum bolla, mjog argentiskt) og stulku fra Sviss.
Dagarnir trir lidu hratt og orugglega undir handleidslu Richards; ekils okkar, guides og kokks, sem elskadi og songladi akaft med latnesku boyband tonlistinni i utvarpinu.
I ferdinni saum vid salteydimork sem var hreint otrulegt fyrirbaeri. Harnad salt undir fotum ter eins langt og augad eygir. Erfitt ad sja skil himins og jardar og notfaerdum vid okkur tad i margvislegum myndatokum tar sem tad litur ut fyrir ad eg se eins og dvergur og standi i lofanum a Asdisi og fleira og fleira. Vid skodudum og bordudum hadegismat hja eyju i midri eydimorkinni sem var uppfull af kaktusum!
Annad sem vid saum voru morg og mismunandi lon, nokkrir geysir og vid bodudum okkur i einum slikum. Fyrri nottina gistum vid a hoteli sem var ad ollu buid til ur salti. Ta sidari svafum vid a steinrumum med tunnum dynum a, i slikum kulda ad vid klaeddum okkur i oll tiltaek hly fot fyrir svefninn, meira ad segja vettlinga!
Samferdafolk okkar var afar indaelt og vorum vid heppnar med hop. Vid eyddum kvoldunum yfir raudvinsglosum og djupu spjalli um kreppuna i Argentinu og likindi hennar vid kreppuna a Islandi. Fadirinn argentiski var hinn upplystasti og tvi gaman ad hlusta a frodleikinn sem valt upp ur honum.
Adrir hopar voru ekki eins heppnir. I einum teirra var koreiskur ferdaguide sem gerdi allt vitlaust med tvi ad radast a samferdarfolk sitt ef tau svo mikid sem blikkudu i hennar att med teim endi ad hun var kaerd til logreglunnar i Boliviu og ma aldrei stiga faeti framar i landid, sem er otaegilegt ef tu vinnur sem guide.
Tegar ferdinni lauk og vid Asdis vorum komnar aftur i hlyjuna i Chile akvadum vid ad strandarferd vaeri naest a dagsskra. I fyrstu aetludum vid til La Serena en fyrir tilviljun forum vid ad spjalla vid stulku eina sem hafdi verid tar og sagdi ad haustid hefdi nad La Serena og vaeri ad faerast nordar og nordar, tad er ad segja ad ef vid vildum fara i solbad i La Serena yrdum vid ad vera i sidbuxum og peysu, sem hljomadi ekki serlega spennandi.
A augnabliki akvadum vid ad fara i stadinn aftur nordur a boginn til Iquique i nordur Chile, tratt fyrir ad leid okkar laegi ad endingu i sudrid. En fyrir okkur gekk strondin fyrir hagnytingu og vid heldum samdaegurs af stad i rutu til Iquique. Vid vorum einfaldlega ordnar skitleidar a turistaturum og guidum og vildum slaka a i nokkra daga undir solinni ljufu.
Strondin i Iquique var ljuf syn. Solarlogin voru bleik og falleg og sjorinn hressandi. Vid flatmogudum i sandinum og lekum okkur i oldunmum sem voru haar og kraftmiklar enda mikid notadar af surfurum. Leikurinn i oldunum for a milli tess ad vid hoppudum i gegnum oldurnar og hlogum hjartanlega af gledi og tess ad oldurnar nadu i skottid a okkur og veltu okkur eftir botninum og gleyptum vid ta oft a tidum halfdrukknadar mikinn sjo og vaeldum tegar upp var komid: "eg tarf pasu!"
Eftir ad solin laekkadi haed syna forum vid asamt nokkrum hostelfelogum okkar til ad profa fyrirbaeri sem heitir sandboarding. Tetta lysti ser svo ad vid klifrudum upp ha sandfjoll med snjobretti og renndum okkur nidur. Mer fannst gaman, Asdisi fannst ekki serlega gaman enda von meira fjori i snjonum. Skidarinn eg hafdi gaman af tvi ad profa tessa taekni.
Fyrsta daginn brunnum vid svo illa ad vid akvadum ad vid gaetum ekki verid tarna afram og heldum af stad til Santiago eftir styttri dvol en vid hofdum planad.
I Santiago forum vid a Jazz klubb asamt tveimur tjonum fra hadegismatarveitingastadnum okkar og Finnskri stulku fra hostelinu. Tjonarnir reyndust leidinlegir. Stulkan var indael og musikin god. Daginn eftir var Paskadagur og Asdis kom mer a ovart og hafdi falid morg litil sukkuladipaskaegg og kaninur um nottina i draslinu i herberginu okkar, eftir ad eg hafdi sofnad eftir alla raudvinsdrykkjuna.
Tad var indaelt ad vakna og leita af eggjum. Eg vard lika svo spennt af tvi ad stadirnir sem hun faldi eggin a voru erfidir! Svo erfidir ad eg turfti stoku hjalp.
I Santiago hittum vid vin okkar Cristian sem vid kynntumst i frumskoginum. Hann og fraendur hans tveir foru med okkur stulkurnar trjar i utsynisleidangur um borgina. Tad var gaman.
Fra Santiago heldum vid til Mendoza i Argentinu. Argentina er frabaert land, fyrir utan svindlarana! Folk er utsmogid og prettid og buid ad troa adferdir sinar lengi. I hinum londunum lentum vid i engu sliku en her er reynt ad svindla a saklausum ferdamonnum si og ae. En hvad um tad.
Tar forum vid a hostel med okeypis vini dag og nott. Vid satum og drukkum fram eftir kvoldi med hosteleigandanum, sem kalladi okkur daetur sinar og sagdi mig alitlegan kvenkost fyrir argentinska menn vegna likamsbygginar minnar, og tremur odrum drengjum sem deildu med okkur herbergi.
Mer tokst a troda okkur med i ferd sem teir hofdu skipulagt fyrir naesta dag: ad leigja bil og keyra til fjalla.
I stuttu mali var ekkert ur fjallaferdum. Vid leitudum ad veginum til fjallanna(sem to eru ut um allt) en gafumst upp og forum i stadinn i vinsmokkun hja freydivinsframleidandanum Chandon(eins og i kampavininu Moet & Chandon ja) og eyddum tar dasamlegri stund. Eftir tad snaeddum vid hadegisverd a dyrlega stadnum La Maria, uti a svolum med yfirsyn yfir vinekrur i allar attir. Daginn endudum vid svo a enn annarri vinekrunni og drukkum flosku af godu hvitvini uti i solinni og horfdum a solsetrid.
Eftir tessa vinsmokkun fengum vid Chandon a heilann. Tad er vist ekki haegt ad kaupa tessi vin i Evropu svo vid hofum notad nokkur taekifaeri til ad fjarfesta og njota tessa vins. Sama dag og vid forum fra Mendoza vorum vid snemma bunar ad tjekka ut af hostelinu og setja toskurnar i geymslu a rutustodinni.
I stadinn fyrir ad eyda meiri peningi i vinsmakkanir forum vid i supermarkad og keyptum tvaer floskur af Chandon og uppahalds sukkuladid okkar: Bon Bon. Nammi namm.
Deginum eyddum vid i grasinu a einum allmenningsgardi Mendoza tar sem vid drukkum freydivin ur plastglosum, bordudum sukkuladi og toludum um allt milli himins og jardar. Einn vel nyttur dagur. Um leid og vid settumst upp i rutuna til Buenos Aires sofnudum vid djupum svefni en eyddum afgangi naeturinnar i tad ad vera thunnar.
Eg neyddist til ad svolgra i mig vatninu sem rutan hafdi upp a ad bjoda sem hafdi mikinn klorkeim. Nammi nammi.
Nu erum vid her i Buenos Aires. Eg elska Buenos Aires.
Tratt fyrir svik og pretti hefur borgin upp a mikid ad bjoda og er svo evropsk en samt svo latnesk. God blanda. Vid hofum farid a listasafn med eingongu Sudur-Ameriskum nutimalistamonnum, i kirkjugardinn tar sem liggja helstu hetjur borgarinnar asamt Evitu, i dyragardinn, i baedi tangotima fyrir byrjendur og sed syningu tar sem vid satum hugfagnar yfir raudvinsglasi med tar i augum yfir fegurd dansins, og svo hofum vid eytt miklum tima med Kara sem vinnur i utvarpinu i Reykjavik med Asdisi, en hefur buid her i halft ar ad laera spaensku. Heima hja honum tar sem bua um 20 manns fra ymsum londum tokum vid tatt i afmaelisbodi og bjuggum til heimagerdar enpanadas(kokur med kjoti, osti og graenmeti innan i ser).
Bradlega forum vid til Iquazu fossanna og svo til Brasiliu.
Tad eru trjar vikur i heimkomu og eg er ekki med vinnu fyrir sumarid.
O jaeja.
Kyssi kyssi
föstudagur, apríl 3
Puerto Maldonado-Amazon > Puno-Lago Titicaca > La Paz i Boliviu
Frumskogurinn: Tad var rakt og hlytt og mikid mikid mikid af moskito flugum.
Vid Asdis skiptum a milli okkar orugglega um 300 bitum og urdum adhlatursefni stadarins. Samt notudum vid moskito krem i grid og erg! Vid klorudum okkur dag og nott og fengum ad endingu sykingu i bitin og tokum pensillin.
I frumskoginum gistum vid i huggulegum strakofum, vorum i frabaerum hopi folks fra ollum heimshlutum, saum otal exotisk dyr, forum i frumskogarferdir, kano ferdir og slokudum a i hengirumunum i kofunum okkar.
Batsferd eftir strandlengjunni sidla kvolds undir svo olysanlega stjornubjortum himni, i leit ad krokodilum. Frumskogarrigning sem var kraftmeiri en sturturnar a Islandi gerdi mig glada. Godur matur, godir kokteilar, godir guidar, godar stundir.
Fekk a mig gervi tattoo gert med frumskogaravexti sem myndadi stafi: (hjarta) L E
Gerdum skuggamyndir med hondum a veggi strakofans med hjalp vasaljosa. Kold sundlaug. Kaldar sturtur. Frabaer solarlog.
Heldum afram til Puno, fegnar tvi ad losna fra rakanum sem erti moskitobitin svo mikid. Akvadum ad vera i Puno med parinu indaela, henni Dionu fra Cusco og Emillio fra Mexiko. Rutumidarnir okkar voru keyptir af konu sem vann fyrir lodgid sem vid attum i vidskiptum vid i Puerto Maldoando. Eg og Asdis maettum i rutuna og fengum halfgert sjokk. Tetta var hrikaleg ruta og vid vorum um tad bil ad eyda 18 klukkustundum i henni. Tad voru engin bilbelti, endin loftkaeling, engin upphitun, engir utlendingar en tad sem stod helst upp ur var ad tad var brotin framruda a rutunni. Ekki mjog vonvekjandi sumse. Asdis for ad grata en eg helt ro minni og fekk mer is. Parid beiladi a rutunni og tok adra betri. Skiljanlega. En vid sameinudumst i Puno a ny.
Vid forum saman i litinn leidangur med guidi fyrsta daginn og gistum saman a hosteli fyrstu nottina. Snemma morguninn eftir heldum vid i magnada ferd. Vid tokum bat fra hofninni med agaetum hopi folks og guidi. Vid forum a fljotandi eyjur sem eru gerdar ur straum og endurnyjadar sma saman, en endast to hver og ein adeins i um 10-15 ar. Svo heldum vid afram a stora eyju i Titicaca vatni sem heitir Amantani. Tar sotti innfaedd stulka okkur fjogur a hofnina og gekk med okkur dagoda vegalengd um haed(erfitt med storan bakpoka) heim til sin. Tar snaeddum vid maltid med fjolskyldunni og forum svo i fjallgongu med hopnum. Eg og Asdis vorum ad sjalfsogdu fyrstar upp a topp a tetta fjall sem hetir Pajidada eda Fadir jord. Vinaparid akvad ad slappa af a "laglendinu" a medan(tetta er nu i um 4000 metra haed). Tarna horfdum vid a solarlagid sem var mjog fallegt a vatninu. Kyrrdin i kring er svo god og vekur med manni hlyjar og godar tilfinningar. Tetta er outskyranlegt fyrirbrigdi en tad er stadreynd ad vatnin stora Titicaca hefur tilfinningaleg ahrif a manneskjur.
Eftir tetta snaeddum vid kvoldmat med fjolskyldunni og forum svo til herbergja okkar tar sem heimasaetan bjo okkur fyrir lokal fiesta. Vid vorum klaeddar i fot eins og folkid tarna gengur i, stor pils og fallegar utsaumadar skyrtur med thykkum litskrudugum beltum i mittid. Vid heldum i samkomuhus tar sem allir turistar eyjunnar og mikid af heimafolkinu var og hljomsveit a svidinu. Tarna var svo dansad fram eftir kvoldi innlenda dansa svo ad svitinn lak af.
Daginn eftir heldum vid med batnum afram a naesta stad. Sjorinn var okyrr en to var sol uti, og nokkud margir fengu sjoveiki og hlupu til skiptis a klosettid ad aela. Sem betur fer vorum vid Asdis ekki i teim hopi en vinaparid okkar for einna verst ut ur tessu. Loks komum vid a og skodudum eyju sem heitir Taquile og var hun uppbyggd af fjalli med husum i hlidunum. Eftir tetta heldum vid til baka, til Puno og var sjorinn ta lygn. Eg og Asdis tokum okkur til og forum upp a tak a batnum i solbad enda var gott vedur og sol. Vid notudum sterka solarvorn(SPF 55) enda er solin tarna svo sterk ad ekki veitir af odru.
Tad for ekki betur en svo ad eg brann all hressilega haegra megin a maganum. Hver brennur a maganum eftir ad hafa borid a sig tvaer umferdir af SPF 55 kremi? Vandraedalegt.
Seinna um kvoldid i Puno for vinaparid snemma i hvild og eg Asdis heldum ut ad borda. Vid fundum finan stad og akvadum ad timi vaeri kominn til ad smakka a tjodarrettinum umtalada, Sebiche, sem er hrar silungur i sterkri sosu.
Tessi rettur var einn sa besti sem vid hofum smakkad! Ferskur silungur, saetar kartoflur, thykkar poppbaunir(serkenni Latnesku Ameriku) og tessi lika yndislega sosa!
Nema hvad ad med tessum retti var thunnur biti af tomati sem eg skellti i mig a svipstundu. Eftir nokkrar sekundur for munnurinn minn, halsinn, og varirnar ad brenna og eg skyldi hreinlega ekki hvad var i gangi. Tetta var ta ekki tomatur heldur rosalega sterk tegund af chilli pipar! Eg for ad tarast all mikid og fekk nefrennsli, eg engdist um og var mjog kvalin. Tjonustustulkan faerdi mer vatn og eg svolgradi i mig einum liter a nokkrum sekundum. Svo kom hun med sykur og sagdi mer ad fa mer teskeid sem letti adeins a kvolinni. Tetta var ansi dramatiskt og skemmdi adeins fyrir mer maltidina sem var annars svo god. Asdis var fyrirmyndarvinkona og hlo sig mattlausa af helfor minni.
Naesta dag(i gaer) tokum vid Asdis rutu med Emillio til La Paz i Boliviu tar sem vid erum nu. Diana turfti ad fara til Cusco ad vinna i nokkra daga adur en hun hittir Emillio i Arequipa. Argentisk hjon sem voru med okkur a Lago Titicaca voru okkur samferda og gistum vid Asdis a sama hosteli og tau, a tessu lika fallega hosteli med ser klosetti og heitri sturtu a hvert herbergi. Luxus tad. Vid forum med teim ut ad borda i gaer en a medan gistir Emillio hja vini sinum einhvers stadar her i borg.
I dag erum vid bunar ad skoda San Fransisco kirkjuna sem er falleg kirkja i barokk stil. Einnig gengum vid um baejinn og skodudum baedi norna markadinn eda Mercado de los Brujos og svarta markadinn, Mercado Negro. Mikil og god kaup er haegt ad gera en tvi midur hofum vid ansi takmarkad plass i bakpokunum okkar. Vid letum eftir okkur ad kaupa sitthvort halsmenid og svo fjarfesti Asdis i tessum lika finu gleraugum enda er mikill sparnadur i tvi: tau kosta um 3000 kronur her en kannski 40-50.000 a Islandi.
Tangad til sidar,
Dora
Vid Asdis skiptum a milli okkar orugglega um 300 bitum og urdum adhlatursefni stadarins. Samt notudum vid moskito krem i grid og erg! Vid klorudum okkur dag og nott og fengum ad endingu sykingu i bitin og tokum pensillin.
I frumskoginum gistum vid i huggulegum strakofum, vorum i frabaerum hopi folks fra ollum heimshlutum, saum otal exotisk dyr, forum i frumskogarferdir, kano ferdir og slokudum a i hengirumunum i kofunum okkar.
Batsferd eftir strandlengjunni sidla kvolds undir svo olysanlega stjornubjortum himni, i leit ad krokodilum. Frumskogarrigning sem var kraftmeiri en sturturnar a Islandi gerdi mig glada. Godur matur, godir kokteilar, godir guidar, godar stundir.
Fekk a mig gervi tattoo gert med frumskogaravexti sem myndadi stafi: (hjarta) L E
Gerdum skuggamyndir med hondum a veggi strakofans med hjalp vasaljosa. Kold sundlaug. Kaldar sturtur. Frabaer solarlog.
Heldum afram til Puno, fegnar tvi ad losna fra rakanum sem erti moskitobitin svo mikid. Akvadum ad vera i Puno med parinu indaela, henni Dionu fra Cusco og Emillio fra Mexiko. Rutumidarnir okkar voru keyptir af konu sem vann fyrir lodgid sem vid attum i vidskiptum vid i Puerto Maldoando. Eg og Asdis maettum i rutuna og fengum halfgert sjokk. Tetta var hrikaleg ruta og vid vorum um tad bil ad eyda 18 klukkustundum i henni. Tad voru engin bilbelti, endin loftkaeling, engin upphitun, engir utlendingar en tad sem stod helst upp ur var ad tad var brotin framruda a rutunni. Ekki mjog vonvekjandi sumse. Asdis for ad grata en eg helt ro minni og fekk mer is. Parid beiladi a rutunni og tok adra betri. Skiljanlega. En vid sameinudumst i Puno a ny.
Vid forum saman i litinn leidangur med guidi fyrsta daginn og gistum saman a hosteli fyrstu nottina. Snemma morguninn eftir heldum vid i magnada ferd. Vid tokum bat fra hofninni med agaetum hopi folks og guidi. Vid forum a fljotandi eyjur sem eru gerdar ur straum og endurnyjadar sma saman, en endast to hver og ein adeins i um 10-15 ar. Svo heldum vid afram a stora eyju i Titicaca vatni sem heitir Amantani. Tar sotti innfaedd stulka okkur fjogur a hofnina og gekk med okkur dagoda vegalengd um haed(erfitt med storan bakpoka) heim til sin. Tar snaeddum vid maltid med fjolskyldunni og forum svo i fjallgongu med hopnum. Eg og Asdis vorum ad sjalfsogdu fyrstar upp a topp a tetta fjall sem hetir Pajidada eda Fadir jord. Vinaparid akvad ad slappa af a "laglendinu" a medan(tetta er nu i um 4000 metra haed). Tarna horfdum vid a solarlagid sem var mjog fallegt a vatninu. Kyrrdin i kring er svo god og vekur med manni hlyjar og godar tilfinningar. Tetta er outskyranlegt fyrirbrigdi en tad er stadreynd ad vatnin stora Titicaca hefur tilfinningaleg ahrif a manneskjur.
Eftir tetta snaeddum vid kvoldmat med fjolskyldunni og forum svo til herbergja okkar tar sem heimasaetan bjo okkur fyrir lokal fiesta. Vid vorum klaeddar i fot eins og folkid tarna gengur i, stor pils og fallegar utsaumadar skyrtur med thykkum litskrudugum beltum i mittid. Vid heldum i samkomuhus tar sem allir turistar eyjunnar og mikid af heimafolkinu var og hljomsveit a svidinu. Tarna var svo dansad fram eftir kvoldi innlenda dansa svo ad svitinn lak af.
Daginn eftir heldum vid med batnum afram a naesta stad. Sjorinn var okyrr en to var sol uti, og nokkud margir fengu sjoveiki og hlupu til skiptis a klosettid ad aela. Sem betur fer vorum vid Asdis ekki i teim hopi en vinaparid okkar for einna verst ut ur tessu. Loks komum vid a og skodudum eyju sem heitir Taquile og var hun uppbyggd af fjalli med husum i hlidunum. Eftir tetta heldum vid til baka, til Puno og var sjorinn ta lygn. Eg og Asdis tokum okkur til og forum upp a tak a batnum i solbad enda var gott vedur og sol. Vid notudum sterka solarvorn(SPF 55) enda er solin tarna svo sterk ad ekki veitir af odru.
Tad for ekki betur en svo ad eg brann all hressilega haegra megin a maganum. Hver brennur a maganum eftir ad hafa borid a sig tvaer umferdir af SPF 55 kremi? Vandraedalegt.
Seinna um kvoldid i Puno for vinaparid snemma i hvild og eg Asdis heldum ut ad borda. Vid fundum finan stad og akvadum ad timi vaeri kominn til ad smakka a tjodarrettinum umtalada, Sebiche, sem er hrar silungur i sterkri sosu.
Tessi rettur var einn sa besti sem vid hofum smakkad! Ferskur silungur, saetar kartoflur, thykkar poppbaunir(serkenni Latnesku Ameriku) og tessi lika yndislega sosa!
Nema hvad ad med tessum retti var thunnur biti af tomati sem eg skellti i mig a svipstundu. Eftir nokkrar sekundur for munnurinn minn, halsinn, og varirnar ad brenna og eg skyldi hreinlega ekki hvad var i gangi. Tetta var ta ekki tomatur heldur rosalega sterk tegund af chilli pipar! Eg for ad tarast all mikid og fekk nefrennsli, eg engdist um og var mjog kvalin. Tjonustustulkan faerdi mer vatn og eg svolgradi i mig einum liter a nokkrum sekundum. Svo kom hun med sykur og sagdi mer ad fa mer teskeid sem letti adeins a kvolinni. Tetta var ansi dramatiskt og skemmdi adeins fyrir mer maltidina sem var annars svo god. Asdis var fyrirmyndarvinkona og hlo sig mattlausa af helfor minni.
Naesta dag(i gaer) tokum vid Asdis rutu med Emillio til La Paz i Boliviu tar sem vid erum nu. Diana turfti ad fara til Cusco ad vinna i nokkra daga adur en hun hittir Emillio i Arequipa. Argentisk hjon sem voru med okkur a Lago Titicaca voru okkur samferda og gistum vid Asdis a sama hosteli og tau, a tessu lika fallega hosteli med ser klosetti og heitri sturtu a hvert herbergi. Luxus tad. Vid forum med teim ut ad borda i gaer en a medan gistir Emillio hja vini sinum einhvers stadar her i borg.
I dag erum vid bunar ad skoda San Fransisco kirkjuna sem er falleg kirkja i barokk stil. Einnig gengum vid um baejinn og skodudum baedi norna markadinn eda Mercado de los Brujos og svarta markadinn, Mercado Negro. Mikil og god kaup er haegt ad gera en tvi midur hofum vid ansi takmarkad plass i bakpokunum okkar. Vid letum eftir okkur ad kaupa sitthvort halsmenid og svo fjarfesti Asdis i tessum lika finu gleraugum enda er mikill sparnadur i tvi: tau kosta um 3000 kronur her en kannski 40-50.000 a Islandi.
Tangad til sidar,
Dora
sunnudagur, mars 29
Rutuferdin ogurlega
I Cusco skildu leidir vid Kristjan og eg og Asdis heldum til Puerto Maldonado/i frumskoginn med rutu sem tok 18 klukkutima.
Vid vorum bunar ad kaupa pakka af hosteleigandanum i Cusco og hann fylgdi okkur i rutuna.
Vid tokum fljott eftir tvi ad vid vorum einu hvitu manneskjurnar i rutunni, sem var fint. Agaett ad losna fra turismanum endrum og eins. Sudur-Ameriska tonlistin hljomadi og vid vorum gladar.
Fljotlega eftir ad vid heldum af stad las eg i Lonely Planet bokinni minni ad rutuleidin sem vid vorum a vaeri mjog haettuleg, serstaklega a regntimabilinu(sem er nuna), vegna mikillar ledju og sleipu a vegum. Vid heldum to ro okkar tar sem allt leit vel ut.
Eg tottist finna kukalykt i rutunni enda hef eg troad med mer ofurnaemt lyktarskyn i tessari ferd okkar, en Asdis hlo bara ad mer. Vid og vid heyrdum vid furdulegan barnsgrat sem kom framar ur rutunni. A timum hljomadi tetta mjog omannlega og trudum vid varla ad barn gaeti framkallar slikt vael, svo vid litum fra og saum pagagauk sitjandi a stolbaki!
Vid raeddum adeins vid par sem sat fyrir framan okkur og fengum ymsar upplysingar um ferdina, tar sem ad rututjonustustulkan kunni ekki ensku. Tetta var indaelt par sem samanstod af mexikonskum manni og stulku fra Cusco. Tau reyndust vera a somu ferd og vid, a leid a sama lodge i frumskoginum og alles! Tilviljun tad.
Vid sogdum teim fra pafagaukinum og ta sogdu tau ad tau hafi fylgst med tegar morgum dyrum var komid fyrir i farangursgeymslunni, medal annars svini og nokkrum hundum!
Tetta utskyrdi kukalykina sem eg tottist finna.
Um nottina for ad rigna. Flestir voru sofandi og rutan hristist til og fra a mjog svo slaemum fjallavegum. Ymindid ykkur ad keyra versta veg Islands i regni, i 18 klukkutima! Svoleidis var tetta. Eg vaknadi vid og vid tegar vid kostudumst orlitid upp i loft vid tad ad rutan keyrdu i holu.
Hapunktur ferdarinnar var to eftir. A einu augnabliki vaknadi eg vid ad eg fekk dropa i andlitid. Tessum dropa fylgdu fleiri og fleiri og eg leit i kringum mig og sa ad rutan lak a morgum stodum! Eg klaeddi mig i peysu og setti teppid upp ad hoku og hagraeddi mer svo ad bunan faeri ekki framan i mig heldur i teppid. Ta gat eg sofnad aftur.
Tegar tetta var i gangi var svo mikil rigning ad allir gluggar turftu ad vera lokadir. Rakinn i loftinu og filan var naestum yfirtyrmadi. Manni leid ekki serlega vel. Nokkurri stund sidar i svartamyrkri tegar folk var enn sofandi, svona um fimmleitid, stod tjonustustulkan upp, kveykti ljosin og sagdi "godan dag, herrar og frur!" Eg helt ad hun vaeri ad grinast. Klukkan var fimm um morgun og folk var ad stroggla vid ad lata timann lida i svefni og konan krafdist tess ad allir myndu vakna a okristilegum tima! Ekki nog med tad ad hun tilkynnti ad nu skyldi hun safna teppnum saman. Tetta var 5 timum fyrir endastod og konan aetladi ad svipta okkur einu vorn okkar gegn lekanum. Eg gat ekki annad en hlegid. Parid yndaela var buid ad bua til halfgert segl ur sinu teppi sem tau neitudu ad lata af hendi. Tau voru su einu sem stodu i harinu a tessum bleikklaedda brjalaedingi. Eg let kurteisilega en hissa fra mer teppid.
5 timum sidar komum vid til Puerto Maldonado og heldum med bati a stadinn sem vid yrdum naesta 4 daga. Nu erum vid komnar aftur til Puerto M. og bidum eftir 18 tima rutuferd til Puno og Lago Titicaca. Puno er i 4000 m haed svo vid losnum vid rakann en faum haedarveiki. Party!
Meira um frumskoginn sidar.
Ein breyting: I rutuferdinni var synd ein mynd. Tad var eitt sjonvarp sem virkadi fremst i rutunni en vid vorum nanast aftast svo tad eina sem vid fengum voru laetin ur hatolurunum rett hja okkur. Tetta var ekki svona feel good mynd til ad letta skapid, tetta var horror mynd med oskrum hvert a eftir odru! Hljodin voru eins og ur Hitchcock mynd. Vid gatum sett glitta i myndina og bornin sem morg voru um bord virtust hin spenntustu.
Vid vorum bunar ad kaupa pakka af hosteleigandanum i Cusco og hann fylgdi okkur i rutuna.
Vid tokum fljott eftir tvi ad vid vorum einu hvitu manneskjurnar i rutunni, sem var fint. Agaett ad losna fra turismanum endrum og eins. Sudur-Ameriska tonlistin hljomadi og vid vorum gladar.
Fljotlega eftir ad vid heldum af stad las eg i Lonely Planet bokinni minni ad rutuleidin sem vid vorum a vaeri mjog haettuleg, serstaklega a regntimabilinu(sem er nuna), vegna mikillar ledju og sleipu a vegum. Vid heldum to ro okkar tar sem allt leit vel ut.
Eg tottist finna kukalykt i rutunni enda hef eg troad med mer ofurnaemt lyktarskyn i tessari ferd okkar, en Asdis hlo bara ad mer. Vid og vid heyrdum vid furdulegan barnsgrat sem kom framar ur rutunni. A timum hljomadi tetta mjog omannlega og trudum vid varla ad barn gaeti framkallar slikt vael, svo vid litum fra og saum pagagauk sitjandi a stolbaki!
Vid raeddum adeins vid par sem sat fyrir framan okkur og fengum ymsar upplysingar um ferdina, tar sem ad rututjonustustulkan kunni ekki ensku. Tetta var indaelt par sem samanstod af mexikonskum manni og stulku fra Cusco. Tau reyndust vera a somu ferd og vid, a leid a sama lodge i frumskoginum og alles! Tilviljun tad.
Vid sogdum teim fra pafagaukinum og ta sogdu tau ad tau hafi fylgst med tegar morgum dyrum var komid fyrir i farangursgeymslunni, medal annars svini og nokkrum hundum!
Tetta utskyrdi kukalykina sem eg tottist finna.
Um nottina for ad rigna. Flestir voru sofandi og rutan hristist til og fra a mjog svo slaemum fjallavegum. Ymindid ykkur ad keyra versta veg Islands i regni, i 18 klukkutima! Svoleidis var tetta. Eg vaknadi vid og vid tegar vid kostudumst orlitid upp i loft vid tad ad rutan keyrdu i holu.
Hapunktur ferdarinnar var to eftir. A einu augnabliki vaknadi eg vid ad eg fekk dropa i andlitid. Tessum dropa fylgdu fleiri og fleiri og eg leit i kringum mig og sa ad rutan lak a morgum stodum! Eg klaeddi mig i peysu og setti teppid upp ad hoku og hagraeddi mer svo ad bunan faeri ekki framan i mig heldur i teppid. Ta gat eg sofnad aftur.
Tegar tetta var i gangi var svo mikil rigning ad allir gluggar turftu ad vera lokadir. Rakinn i loftinu og filan var naestum yfirtyrmadi. Manni leid ekki serlega vel. Nokkurri stund sidar i svartamyrkri tegar folk var enn sofandi, svona um fimmleitid, stod tjonustustulkan upp, kveykti ljosin og sagdi "godan dag, herrar og frur!" Eg helt ad hun vaeri ad grinast. Klukkan var fimm um morgun og folk var ad stroggla vid ad lata timann lida i svefni og konan krafdist tess ad allir myndu vakna a okristilegum tima! Ekki nog med tad ad hun tilkynnti ad nu skyldi hun safna teppnum saman. Tetta var 5 timum fyrir endastod og konan aetladi ad svipta okkur einu vorn okkar gegn lekanum. Eg gat ekki annad en hlegid. Parid yndaela var buid ad bua til halfgert segl ur sinu teppi sem tau neitudu ad lata af hendi. Tau voru su einu sem stodu i harinu a tessum bleikklaedda brjalaedingi. Eg let kurteisilega en hissa fra mer teppid.
5 timum sidar komum vid til Puerto Maldonado og heldum med bati a stadinn sem vid yrdum naesta 4 daga. Nu erum vid komnar aftur til Puerto M. og bidum eftir 18 tima rutuferd til Puno og Lago Titicaca. Puno er i 4000 m haed svo vid losnum vid rakann en faum haedarveiki. Party!
Meira um frumskoginn sidar.
Ein breyting: I rutuferdinni var synd ein mynd. Tad var eitt sjonvarp sem virkadi fremst i rutunni en vid vorum nanast aftast svo tad eina sem vid fengum voru laetin ur hatolurunum rett hja okkur. Tetta var ekki svona feel good mynd til ad letta skapid, tetta var horror mynd med oskrum hvert a eftir odru! Hljodin voru eins og ur Hitchcock mynd. Vid gatum sett glitta i myndina og bornin sem morg voru um bord virtust hin spenntustu.
Aguas Calientes - Machu Picchu
Baerinn nalaegt Machu Picchu heitir Aguas Calientes. Hann er trodfullur af turisma og serlega osjarmerandi to ad hann liggi i fallegum dal milli harra Andesfjallanna.
Daginn sem vid komum forum vid i fjallgongu. Tegar vid akvadum ad fara i gongu sagdi eg strax ad eg vaeri til i ad ganga, en vildi ekkert extreme. Tad reyndist svo ekki ganga eftir. Vid gengum nanast lodrett i ruma tvo tima upp a topp. A leidinni turftum vid ad klifa nokkra trestiga sem voru ansi langir, lengsti sennilega meira en 50 metrar. Tad var ohugnalegt, serstaklega fyrir mig sem tykist vera lofthraedd. Tegar eg for upp fyrsta stigann bjost eg svo sannarlega ekki vid ad komast lifandi fra tessu og var i raun hissa tegar eg kom nidur ad rotum fjallsins.
A leidinni hittum vid 3 unga menn, Collin og Drew fra Bandarikjunum og Adrian fra Lima(en byr i USA), og vorum vid samferda teim upp og nidur og forum svo med teim i sund a eftir. Tad var nefnilega "thermal pool" i Aguas Calientes. Fyrir okkur hljomadi tad eins og einhverskonar natturulind en svo var ekki. Tetta voru nokkrar misheitar sundlaugar med skitugu vatni. Eins og a Islandi en samt skitugra. En tetta var samt ljuft fyrir faeturna efir alla gonguna.
Eitt heimskulegt vid gonguna var ad vid tokum ekki med okkur einn einasta vatnsdropa. Drengirnir trir ekki heldur. A toppinum vorum vid svo sveitt ad fotin okkar voru blaut i gegn, solin var sterk svo ad vid logdumst adeins i solbad. Tegar nidur var komid svolgrudum vid i okkur um litra af vatni a mann.
Mistok tessarar ferdar voru to su ad eg teygdi mjog litid eftir ferdina sokum treytu. Eftirkostin voru su ad naestu tvo daga leit eg ut fyrir ad vera fotlud tegar eg gekk upp eda nidur stiga. Tad olli miklum hlatra samferdafelaga minna en pinu fyrir mig. Gott og blessad.
Daginn eftir tokum vid bussinn til Machu Picchu og er faest fra tvi ad segja. Stadurinn leit ut eins og a myndum en turinn med guidinum var ahugaverdur. Vid vorum tarna fram eftir degi og gengum svo nidur til Aguas Calientes.
Tadan tokum vid svo lest til Cusco sem tok um 5 tima. I henni satum vid hja indaelli Peruviskri/Honduriskri fjolskyldu sem byr i Bandarikjunum.
Vid toludum vid tau mest alla leidina og hofdum gaman af.
Mamman var svo anaegd med ad vid vaerum ad ferdast ad hana langadi ad aettleida okkur, eg sa tad a svipnum hennar. Hun reyndi i sifellu ad fa bornin(24,27 og 31 ars) til ad fylgja i fotspor okkar en ahuginn var litill.
Daginn sem vid komum forum vid i fjallgongu. Tegar vid akvadum ad fara i gongu sagdi eg strax ad eg vaeri til i ad ganga, en vildi ekkert extreme. Tad reyndist svo ekki ganga eftir. Vid gengum nanast lodrett i ruma tvo tima upp a topp. A leidinni turftum vid ad klifa nokkra trestiga sem voru ansi langir, lengsti sennilega meira en 50 metrar. Tad var ohugnalegt, serstaklega fyrir mig sem tykist vera lofthraedd. Tegar eg for upp fyrsta stigann bjost eg svo sannarlega ekki vid ad komast lifandi fra tessu og var i raun hissa tegar eg kom nidur ad rotum fjallsins.
A leidinni hittum vid 3 unga menn, Collin og Drew fra Bandarikjunum og Adrian fra Lima(en byr i USA), og vorum vid samferda teim upp og nidur og forum svo med teim i sund a eftir. Tad var nefnilega "thermal pool" i Aguas Calientes. Fyrir okkur hljomadi tad eins og einhverskonar natturulind en svo var ekki. Tetta voru nokkrar misheitar sundlaugar med skitugu vatni. Eins og a Islandi en samt skitugra. En tetta var samt ljuft fyrir faeturna efir alla gonguna.
Eitt heimskulegt vid gonguna var ad vid tokum ekki med okkur einn einasta vatnsdropa. Drengirnir trir ekki heldur. A toppinum vorum vid svo sveitt ad fotin okkar voru blaut i gegn, solin var sterk svo ad vid logdumst adeins i solbad. Tegar nidur var komid svolgrudum vid i okkur um litra af vatni a mann.
Mistok tessarar ferdar voru to su ad eg teygdi mjog litid eftir ferdina sokum treytu. Eftirkostin voru su ad naestu tvo daga leit eg ut fyrir ad vera fotlud tegar eg gekk upp eda nidur stiga. Tad olli miklum hlatra samferdafelaga minna en pinu fyrir mig. Gott og blessad.
Daginn eftir tokum vid bussinn til Machu Picchu og er faest fra tvi ad segja. Stadurinn leit ut eins og a myndum en turinn med guidinum var ahugaverdur. Vid vorum tarna fram eftir degi og gengum svo nidur til Aguas Calientes.
Tadan tokum vid svo lest til Cusco sem tok um 5 tima. I henni satum vid hja indaelli Peruviskri/Honduriskri fjolskyldu sem byr i Bandarikjunum.
Vid toludum vid tau mest alla leidina og hofdum gaman af.
Mamman var svo anaegd med ad vid vaerum ad ferdast ad hana langadi ad aettleida okkur, eg sa tad a svipnum hennar. Hun reyndi i sifellu ad fa bornin(24,27 og 31 ars) til ad fylgja i fotspor okkar en ahuginn var litill.
laugardagur, mars 21
Komin til Cusco
Cusco er gridarlega sjarmerandi borg.
Hingad komust vid eftir rutuferd sem tok ruma 22 klukkustundir fra Lima. Su ferd var ekki serlega frabaer en to eru saetin mun betri en vid eigum ad venjast a Islandi. Madur einn sa mig teygja mig og beygja eftir setuna og baudst til ad gefa mer axlanudd a leidinni. Tetta var israeli um sextugt og virkadi sem mjog indaell madur. Vid spjolludum um alls konar hluti og hann sagdi mer fra brostnu hjonabandi sinu og helt tvi fram ad hjonabond vaeru heimskuleg.
Morguninn eftir (enn i rutunni) for hann ad taka odaegilega margar myndir af mer og vildi voda mikid horfa a mig, sem var afar otaegilegt. Og svo hittum vid hann fyrir tilviljun her i Cusco i gaer i bud einni tar sem hann stod og horfdi a medan vid vorum ad skoda vorurnar. Weirdo! :)
Torgin og gotur lagdar med smaum steinum asamt fjallshlidum og husum eins langt og augad eigir einkenna tennan stad. Borgin byr yfir mikilli sogu og hvila andar lidinna menningarsamfelaga yfir stadnum. Her var adur hofudborg Peru, a dogum Inkanna en tegar Spanverjar toku yfir vard Lima hofudborgin.
Her er mun kaldara en i Lima og eins og medal godir sumardagar a Islandi, en to verda kvoldin ansi kold, og fjarfesti eg i godri lopapeysu ur alpaca ull.
Hostelid okkar er mjog kruttlegt. Tad er gat i midju hussins og veggirnir maladir i mismunandi pastellitum. Hosteleigandinn rekur einnig litla ferdaskrifstofu og munum vid nyta okkur hana a manudaginn tegar vid holdum i tveggja daga ferd til Machu Picchu, tyndu borgarinnar sem fannst 1911 en var hjarta samfelags Inkanna fyrir taepum 5000 arum sidan.
Tad verdur spennandi.
Vid fengum okkur hina ymsustu koteila i gaer og eyddum kvoldinu med tveimur Kolumbiumonnum og odrum fra Seattle, USA. Tad var skemmtilegt kvold.
Nu fer nytt kvold ad renna i hladid og eg aetla upp ad hlyja mer og klaeda mig i lopapeysuna mina.
Dora
Hingad komust vid eftir rutuferd sem tok ruma 22 klukkustundir fra Lima. Su ferd var ekki serlega frabaer en to eru saetin mun betri en vid eigum ad venjast a Islandi. Madur einn sa mig teygja mig og beygja eftir setuna og baudst til ad gefa mer axlanudd a leidinni. Tetta var israeli um sextugt og virkadi sem mjog indaell madur. Vid spjolludum um alls konar hluti og hann sagdi mer fra brostnu hjonabandi sinu og helt tvi fram ad hjonabond vaeru heimskuleg.
Morguninn eftir (enn i rutunni) for hann ad taka odaegilega margar myndir af mer og vildi voda mikid horfa a mig, sem var afar otaegilegt. Og svo hittum vid hann fyrir tilviljun her i Cusco i gaer i bud einni tar sem hann stod og horfdi a medan vid vorum ad skoda vorurnar. Weirdo! :)
Torgin og gotur lagdar med smaum steinum asamt fjallshlidum og husum eins langt og augad eigir einkenna tennan stad. Borgin byr yfir mikilli sogu og hvila andar lidinna menningarsamfelaga yfir stadnum. Her var adur hofudborg Peru, a dogum Inkanna en tegar Spanverjar toku yfir vard Lima hofudborgin.
Her er mun kaldara en i Lima og eins og medal godir sumardagar a Islandi, en to verda kvoldin ansi kold, og fjarfesti eg i godri lopapeysu ur alpaca ull.
Hostelid okkar er mjog kruttlegt. Tad er gat i midju hussins og veggirnir maladir i mismunandi pastellitum. Hosteleigandinn rekur einnig litla ferdaskrifstofu og munum vid nyta okkur hana a manudaginn tegar vid holdum i tveggja daga ferd til Machu Picchu, tyndu borgarinnar sem fannst 1911 en var hjarta samfelags Inkanna fyrir taepum 5000 arum sidan.
Tad verdur spennandi.
Vid fengum okkur hina ymsustu koteila i gaer og eyddum kvoldinu med tveimur Kolumbiumonnum og odrum fra Seattle, USA. Tad var skemmtilegt kvold.
Nu fer nytt kvold ad renna i hladid og eg aetla upp ad hlyja mer og klaeda mig i lopapeysuna mina.
Dora
fimmtudagur, mars 19
Lima!
Hingad komum vid i fyrrakvold og sotti Kristjan Petur okkur a flugvollinn sem var mjog taegilegt enda talar hann reiprennandi spaensku og vid erum ad mestu mallausar to vid seum ad aefa okkur. Seinna sama kvold forum vid og hittum Trausta Hraunfjord og fjolskyldu sem er vinur fraenku hennar Asdisar. Tar fengum vid smorrebrod og exotista drykki og mikid spjall, og forum vid heim rumlega 3 um nottina.
I gaer skodudum vid borgina sem inniheldur margar mjog fallegar byggingar sem spaenverjar neyddu innfaedda traela til ad byggja eftir ad teir yfirtoku landid.
Vid skodudum katholskar kirkjur, ein sem hafdi 25.000 lik i catacombum undir ser.
Vid forum i rutuferdir sem voru vaegast sagt othaegilega ooruggar, en to algengur ferdamati her. I einni teirra stod eg enn i dyratroppunum med hurdina opna tegar straetoinn for af stad, og svo er ekkert alveg sjalfgefid ad teir stoppi til ad hleypa manni ut heldur haegi bara vel a ser. Madurinn sem tok vid greidslu upp a um 30 kronur islenskar hleypur svo stundum ut a ferd og kaupir ser kok og stekkur inn a naestu ljosum.
Vid bordudum a lokal stad hrisgrjon og kjukling fyrir svona 150 kronur islenskar og tar kom til okkar betlari sem lagdist fyrir framan okkur og bad um pening. Eftir um 5 sekundur var tjonustustulkan komin med bakkann sinn og aepti a hann og lamdi med bakkanum sinum svo hann horfadi vesaelingurinn.
Vid endudum svo kvoldid i Miraflores sem er huggulegt en turistavaett hverfi. Skodudum tar litinn markad og bordudum tar goda maltid og drukkum goda drykki.
Eftir tad ultum vid i taxa og upp i rum enda oll uppgefin/olvud.
I dag holdum vid sennilega hedan. Vid aetlum ekki alla leid til Iquitos af tvi tad tekur svo mikinn tima og pening. Vid aetlum heldur i frumskoginn i Puerto Maldonado sem er ekki eins mikill krokur a ferd okkar.
Eftir tad verdur tad svo Cusco og Machu Picchu!
Eg er ad komast yfir tad ad vera jet-legged en to virdist tad taka sinn tima.
Kvedjur ad sunnan!
Dora
I gaer skodudum vid borgina sem inniheldur margar mjog fallegar byggingar sem spaenverjar neyddu innfaedda traela til ad byggja eftir ad teir yfirtoku landid.
Vid skodudum katholskar kirkjur, ein sem hafdi 25.000 lik i catacombum undir ser.
Vid forum i rutuferdir sem voru vaegast sagt othaegilega ooruggar, en to algengur ferdamati her. I einni teirra stod eg enn i dyratroppunum med hurdina opna tegar straetoinn for af stad, og svo er ekkert alveg sjalfgefid ad teir stoppi til ad hleypa manni ut heldur haegi bara vel a ser. Madurinn sem tok vid greidslu upp a um 30 kronur islenskar hleypur svo stundum ut a ferd og kaupir ser kok og stekkur inn a naestu ljosum.
Vid bordudum a lokal stad hrisgrjon og kjukling fyrir svona 150 kronur islenskar og tar kom til okkar betlari sem lagdist fyrir framan okkur og bad um pening. Eftir um 5 sekundur var tjonustustulkan komin med bakkann sinn og aepti a hann og lamdi med bakkanum sinum svo hann horfadi vesaelingurinn.
Vid endudum svo kvoldid i Miraflores sem er huggulegt en turistavaett hverfi. Skodudum tar litinn markad og bordudum tar goda maltid og drukkum goda drykki.
Eftir tad ultum vid i taxa og upp i rum enda oll uppgefin/olvud.
I dag holdum vid sennilega hedan. Vid aetlum ekki alla leid til Iquitos af tvi tad tekur svo mikinn tima og pening. Vid aetlum heldur i frumskoginn i Puerto Maldonado sem er ekki eins mikill krokur a ferd okkar.
Eftir tad verdur tad svo Cusco og Machu Picchu!
Eg er ad komast yfir tad ad vera jet-legged en to virdist tad taka sinn tima.
Kvedjur ad sunnan!
Dora
sunnudagur, mars 15
New York, New York!
Ta er tessi ferd hafin. New York er fin borg. Tad er oruggt her og audugt mannlif. Folk er opid og skemmtilegt og vid hondina er allt til alls, nema islenska kranavatnid sem eg nu skil hvers vegna er mikils metid. Kranavatnid her hefur keim af klorbragdi, mismikinn eftir mismunandi stodum baejarins. Tad er ekki gott!
Eg vard svolitid skelfd a flugvellinum tegar eg var tekin afsidis. Serstaklega tar sem madur hefur heyrt slaemar sogur af paranoju bandarikjamanna gagnvart utlendingum og terroristum. Einnig vegna tess ad taskan min innihelt svona 10 tegundir af mismunandi hvitum pillum i pokum tar sem ad vid mamma hentum umbudunum sem toku of mikid plass. Tetta litur ekki vel ut fyrir tollvord get eg imyndad mer. Eg sa fyrir mer ad eg yrdi tekin ur ollum fotunum og latin glenna i sundur lappirnar en tad vard ekkert ur tvi, tetta snerist bara um omerkilegt forsmatridi.
Eg er buin ad versla helstu naudsynjar, medal annars piparuda sem var meira mal ad finna en buist var vid og turfti Erika ad "skra sig" fyrir honum. Merkilegt.
Vid forum ut a borda i gaer hja Broadway - oendanlega mikid af turistum og ljosashowi. Svo reyndum vid ad fa mida a 50% afslaetti a Hair og Billy Elliott en gekk tad ekki eftir svo vid forum a einhvern dive-bar(sem eg skil nu ad tydir tad sama og "sleezy") og drukkum tar fram eftir kvoldi. Erika tekkti tar baedi bartjoninn og dyravordinn og vid spjolludum mikid vid marga og eg dansadi medal annars klaufalegan ballet fyrir utan med reykingarfolkinu. Tad var gaman.
Svo tokum vid leigubil heim og var su ferd merkileg fyrir tad ad vid sofnudum badar og vorum vaktar fyrir utan ibud Eriku og Lauru(medleigandans).
Skraautlegt og skemmtilegt kvold.
I dag eru tad svo sofnin- The Met og Guggenheim.
Eg er ad visu thunn en haldid verdur af stad tegar eg kemst yfir tetta. Sturtan mun ef til vill hjalpa mer.
Kyssi kyss!
kvedja fra Amerikunni.
Eg vard svolitid skelfd a flugvellinum tegar eg var tekin afsidis. Serstaklega tar sem madur hefur heyrt slaemar sogur af paranoju bandarikjamanna gagnvart utlendingum og terroristum. Einnig vegna tess ad taskan min innihelt svona 10 tegundir af mismunandi hvitum pillum i pokum tar sem ad vid mamma hentum umbudunum sem toku of mikid plass. Tetta litur ekki vel ut fyrir tollvord get eg imyndad mer. Eg sa fyrir mer ad eg yrdi tekin ur ollum fotunum og latin glenna i sundur lappirnar en tad vard ekkert ur tvi, tetta snerist bara um omerkilegt forsmatridi.
Eg er buin ad versla helstu naudsynjar, medal annars piparuda sem var meira mal ad finna en buist var vid og turfti Erika ad "skra sig" fyrir honum. Merkilegt.
Vid forum ut a borda i gaer hja Broadway - oendanlega mikid af turistum og ljosashowi. Svo reyndum vid ad fa mida a 50% afslaetti a Hair og Billy Elliott en gekk tad ekki eftir svo vid forum a einhvern dive-bar(sem eg skil nu ad tydir tad sama og "sleezy") og drukkum tar fram eftir kvoldi. Erika tekkti tar baedi bartjoninn og dyravordinn og vid spjolludum mikid vid marga og eg dansadi medal annars klaufalegan ballet fyrir utan med reykingarfolkinu. Tad var gaman.
Svo tokum vid leigubil heim og var su ferd merkileg fyrir tad ad vid sofnudum badar og vorum vaktar fyrir utan ibud Eriku og Lauru(medleigandans).
Skraautlegt og skemmtilegt kvold.
I dag eru tad svo sofnin- The Met og Guggenheim.
Eg er ad visu thunn en haldid verdur af stad tegar eg kemst yfir tetta. Sturtan mun ef til vill hjalpa mer.
Kyssi kyss!
kvedja fra Amerikunni.
mánudagur, mars 9
laugardagur, mars 7
Dora the explorer
Þetta er eitthvað sem ég skrifaði í byrjun árs en láðist að birta:
Nýtt ár, nýjir draumar.
Samkvæmt mér meira vitandi er gullár hjá mér, ég mun vera indigo sem býr yfir kvenlegri næmni og heilun. Það er góðs viti.
Á daginn sinni ég stúlkum sem hver og ein er eins og moli úr Mackintosh boxi. Ég elska Mackintosh.
Annað:
Eftir rétt rúma viku held ég af stað í tveggja mánaða bakpokaför um Suður-Ameríku.
Mér þykir rétt að birta þetta hér þar sem margir minna vina sem ég hef e.t.v. lítil samskipti við í daglegu lífi vita þetta ekki.
Farið verður til New York, Perú, Chile, Bólivíu, Argentínu og Brasilíu.
Ég mun blogga um það hér og birta myndir.
Enn annað:
Bráðlega þarf ég að sækja um háskólanám í Noregi fyrir haustið.. ef einhver sem les þetta hefur góða hugmynd um hvað það ætti að vera má sá og hinn sami gjarnan skrifa þá hugmynd sem comment.
Kyss
Nýtt ár, nýjir draumar.
Samkvæmt mér meira vitandi er gullár hjá mér, ég mun vera indigo sem býr yfir kvenlegri næmni og heilun. Það er góðs viti.
Á daginn sinni ég stúlkum sem hver og ein er eins og moli úr Mackintosh boxi. Ég elska Mackintosh.
Annað:
Eftir rétt rúma viku held ég af stað í tveggja mánaða bakpokaför um Suður-Ameríku.
Mér þykir rétt að birta þetta hér þar sem margir minna vina sem ég hef e.t.v. lítil samskipti við í daglegu lífi vita þetta ekki.
Farið verður til New York, Perú, Chile, Bólivíu, Argentínu og Brasilíu.
Ég mun blogga um það hér og birta myndir.
Enn annað:
Bráðlega þarf ég að sækja um háskólanám í Noregi fyrir haustið.. ef einhver sem les þetta hefur góða hugmynd um hvað það ætti að vera má sá og hinn sami gjarnan skrifa þá hugmynd sem comment.
Kyss
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)