Miðvikudagskvöld

Liggjandi í heitum potti, með rokið og rigningardropana fyrir ofan sem leggja allt undir við að komast í gegnum ljósið sem liggur frá ljóskösturum og ljósastaurum í kring. Hlýtt vatnið gutlandi um og ánægt fólk sem finnst hressandi að skella sér í sund, og indælt. Eins og mér. Ein með sjálfri mér og hugsunum mínum og ókunnugu fólki.

Tvær litlar stelpur busla um pottinn, pabbinn fylgist með úr fjarlægð. Ganga lengra og lengra í ærslaganginum og standa upp á bakka og hoppa ofan í pottinn, skvetta á fólk, og hlæja. Sætar. Í skærgrænum sundbolum. Alveg eins.
Ein þeirra kemur til mín og fiktar í mér, potar, hlær og reynir að átta sig á mismunandi vexti fólksins í pottinum. Ég spyr hvað hún heiti og hvað hún sé gömul. "É heiti Vala, érr triggjárra." Vá, orðin svona stór. Systir hennar heitir Stína.

Dökk, stór augu eins og þúsund nætur fullar af ævintýrum. Falleg húð. Hátt enni og breitt nef, þykkar varir. Mjög þykkar. Svo fallegar, litlar, kolsvartar stelpur á Íslandi. Með pabba sínum.

"Bless, virrum að fara, hvað heitir þú?"
Ég heiti Dóra. Og þær vita það, og fara.

Ég hitti gamlan bekkjarfélaga og hlæ og minnist á litlu stelpurnar sem komu og sátu ofan á maganum mínum báðar í einu, og vildu fá að vita um allt og alla.

"Já, ógeðslegt, helvítis negrar. Ógeðslegt fólk." Segir hann, og ég vil ekki tala við hann meir í reiði minni.

Af hverju?

Konudagur

Pabbi gleymdi að kaupa blóm handa mömmu.
Það er týpískt fyrir hann pabba minn, hann man aldrei svona. En í þau skipti sem það kemur fyrir þá kemur hann mér á óvart. Og þessvegna er ekki mjög sniðugt að vera með honum í hjónabandi ef það að finnast maður vera sérstakur skiptir mann máli. Mömmu finnst skemmtilegt að finnast hún vera sérstök og mér líka. Mamma er ofsalega sár og reið -sárreið. Ég er reið. En ég er ekki reið út í neinn. Nema kannski pabba.
Þessvegna er handarbakið mitt svolítið bitið núna. Það er svo gott að bíta sig í handarbakið þegar maður er reiður.


Áðan sá ég auglýsingu í Morgunblaðinu sem voru hrein og bein skilaboð skrifuð til mín. Heimurinn snýst eftir mínum áttum.

Efi

Í djúpu hafi náttúrufræðinnar og raungreinanna, sem ég hef svamlað um í bráðum tvö ár, mæti ég áfanganum fél103 sem p-áfanga þessa önnina, eða þ.e.a.s. utan skóla.
Á morgun er próf og áðan byrjaði ég rétt að glugga í bókina sem köld hefur fengið að liggja á gólfinu mínu frá upphafi annarinnar.

Áfallið ríður yfir þegar ég les nokkrar síður og sé að þetta er eitthvað sem er nokk svipað því sem ég les mér reglulega til gamans.

Og því er spurning dagsins þessi: eru áherslupunktar náms míns vitlaust staðsettir?