sunnudagur, febrúar 19

Konudagur

Pabbi gleymdi að kaupa blóm handa mömmu.
Það er týpískt fyrir hann pabba minn, hann man aldrei svona. En í þau skipti sem það kemur fyrir þá kemur hann mér á óvart. Og þessvegna er ekki mjög sniðugt að vera með honum í hjónabandi ef það að finnast maður vera sérstakur skiptir mann máli. Mömmu finnst skemmtilegt að finnast hún vera sérstök og mér líka. Mamma er ofsalega sár og reið -sárreið. Ég er reið. En ég er ekki reið út í neinn. Nema kannski pabba.
Þessvegna er handarbakið mitt svolítið bitið núna. Það er svo gott að bíta sig í handarbakið þegar maður er reiður.


Áðan sá ég auglýsingu í Morgunblaðinu sem voru hrein og bein skilaboð skrifuð til mín. Heimurinn snýst eftir mínum áttum.

Engin ummæli: