Í rúma viku hef ég hangið heima hjá mér og látið mér leiðast.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.
Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.
Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.
