Ljóð

Frumskógarvísa III

Ég vil rífa þig á hol,
eins og ljónynja.
Japla á bitunum í skugganum.
Hlaupa svo út í sólskinið,
og gleyma.




Ole fannst gaman þegar ég hvíslaði þessu í eyrað á honum á meðan hann spilaði á gítarinn.
Og við kúrðum okkur saman í sófanum.

Háskóla-/heimspeki-/norskt líf

Ég bý í Noregi.
Ég er í Háskólanum í Osló og læri heimspeki.

Á miðvikudögum fer ég á Norsk-klassíska pöbbakórsæfingu í þröngu herbergi í húsnæði stúdentasamfélagsins í Osló. Þar drekk ég rauðvín og syng írska bjór-, viskídrykkju- og pöbbaslagara. Stundum fer ég heim klukkan hálf tólf og næ síðasta strætó. Stundum missi ég af síðasta strætó og fer þá heim með leigubíl þegar ég nenni, svona um klukkan þrjú eða fjögur. Þá er ekki gaman að fara á fyrirlestur í heimspekisögu klukkan tíu daginn eftir.

Á föstudögum er föstudagsbjórshittingur í Uglubúi, sem er Humanistiske fakultets pöbbinn. Hann er sætur, í myrkum kjallara, og myndir af uglunni miklu hanga á veggjunum. Enda er uglan gáfuð. Eins og allir í Det humanistiske fakultet.

Á mánudögum og miðvikudögum vinn ég í leikskóla. Leikskólinn er staðsettur í horni fallegasta almenningsgarðs í Osló, garðs listamannsins Vigelands sem gerði fallegar styttur af nöktu fólki sem dansa og lifa á brúnni sem ég þarf að ganga yfir á leið minni.

Á kvöldin elda ég mat með norska kærastanum mínum. Þegar ég segi að við eldum saman meina ég að ég sit og drekk saft eða bjór og horfi á hann elda á meðan ég tala vitleysu. Hann er svo flinkur að elda að mér líður stundum eins og ég sé á restaurant þegar ég borða matinn hans.

Stundum hef ég tíma til að lesa heimspeki, og þegar það gerist tekur það langan tíma af því að textinn er annað hvort á norsku eða ensku. Stundum þarf ég að skrifa verkefni. Það tekur líka langan tíma.

Mér finnst heimspeki erfið. Það er erfitt að þurfa að setja upp skýr rök fyrir óskýrum hugsunum. Þess vegna er heimspeki holl fyrir mig. Hún æfir mig í því sem ég er ekki svo flink í. Það er gott.