Ég finn sjálfa mig sitjandi í skólastofu með ljúfa tóna í hlustum, sem ná svo miklu lengra.
Ég verð klökk, hugsa um gleðina og hamingjuna. Og svo er ég líka.
Ég lít út um gluggann og horfi út í myrkrið sem gnæfir enn yfir borginni, en get ekki annað en brosað stórum.
Ég finn blóðið flæða sem á sér oft leið um hjartað og mér hlýnar allri að innan. Vöðvarnir eru upp spenntir og ég skín. Það hlýtur í það minnsta að vera. Fingurgómarnir eru næmir og ég vil helst teygja mig í allar áttir, og hlæja dátt. En ég geri það ekki.
Í stað þess faðma ég kollega minn, sem við hlið mér situr, innilega að mér. "Allt verður gott," hugsa ég með mér í stillingu, og yfir mér liggur allgjör og fullkmin ró.
"Allt er svo gott."
Mikið kann ég vel að meta svona stundir. Og fyrir utan það að finna sjálfa mig sitjandi einhversstaðar.
Hljómur: Moby - Porcelain
Engin ummæli:
Skrifa ummæli