Þegar ég er við það að bugast á þriðjudagskvöldi eftir svefnlausar nætur og Þjóðarbókhlöðu kemur hann mér til hjálpar, bjargvættur minn.
Magic.
Við fyrstu snertingu tungu minnar kveikir hann í mér nýja von. Orka flæðir um æðar mínar og heilabroddurinn verður beittari. Ég er tilbúin í allt og tek nokkur dansspor á stofugólfinu áður en ég sest við borðið, til frekari lærdóms.
Hitt veit ég ekki hvort það sé drykkurinn sjálfur eða ofurtrú mín á hann sem hefur þessi áhrif.
Ég er ekki fyrr byrjuð að læra en gáfaðasti einstaklingur heimilsins, kötturinn Branda, mætir til leiks og skallar mig létt þar sem ég sit, niðursokkin í bækurnar.
Það þarf ekki meira til, hún hefur brætt hjarta mitt og er ég nú á hennar valdi þar sem ég sit og klóra henni og klappa eins og henni sýnist.
Við mennirnir þykjumst klár. En erum í raun ekkert nema leikfang í höndum kisanna okkar, sem komast upp með að sofa allan daginn, láta vinna fyrir sér, láta klóra sér og gæla við sig. Þeir móta okkur að vild.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli