Einn helsti sigur minn er unninn. Eftir dramatískar umræður og rifrildi sem og lýðræðislega kosningu með álitaskiptum og öðru næ ég orðinu "Ofursmáís" fram á Scrabble spilaborðið. Stolt, ég get ekki neitað því. Og ég sit með tvær rauðhærðar vinkonur báðum meginn við mig, á annarri sýður. Hin brosir krúttlega og er hæstánægð, enda með mér í liði. Um hömlurnar losnar og áður en við vitum af eru nokkur úrhrök mætt á borðið til viðbótar, úr öllum áttum. Alnördóðasaxaði, þorpað og ásbeð. Ég er sátt og dreg mig í hálfgert hlé, enda veit ég það jafnvel og aðrir meðspilendur. Sigur er löngu unninn.
Annað í hávegum. Tilhlökkunin sem fyllir andann og landann vegna þáverðandi tónleikahalds Sigur Rósar og Aminu í Laugardagshöll. Ég mæti, enda ekki annað hægt að gera eftir upplifun sumarsins. Við pabbi göngum að Laugardagshöll og búumst við einhverju stóru, enda eru þetta miklir menn sem á sviði munu standa.
Umgjörðin er svolítið skrítin. Troðningur, virðingarleysi, ósiðmenntun Íslendinga sem kunna sig ekki. Köll og hróp. Fólk sem er þarna aðeins upp á "kúlið," en vill sækja félagslega atburði og nýtir hvert tækifæri til að detta í það. Óprúðleiki. Sorglegar tilfinningar stúlku sem skilur ekki hversvegna fólk kann ekki að haga sér, og kann ekki að meta. Kann ekki að vera þegar maður þarf að vera. Og hafa hljótt.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli