Nú nálgast útskrift. Gleðitíð. Ég er tímabundið stödd erlendis eins og klassískt er orðið.
Ég er búin að kaupa bæði kjól og skó og sokkabuxur(fleiri pör, bæði röndóttar og glimmeraðar) svo að hlutirnir eru að gerast. Svo er það bara skál í freyðivíni og fullorðinsár sem tekur við.
Virkilega spennandi allt saman.
Það er Eurovision í kvöld. Noregur er í undanúrslitum. Lagið er svona týpískt væl um það hversu einmannaleikinn er hræðilegur samið af 15 ára smápíku. En við ætlum að gera okkur kvöldstund, drekka vín og borða salsaréttinn minn. Og svo fáum við heimsókn, ef til vill í fleirtölu.
Ég hef lengi átt erfitt með að halda í friðinn innra með mér þegar ég kem til Noregs. En þróunin er jákvæð og mér líður vel. Með hjálp kerta, íslenskrar spiladósar sem spilar Vísur Vatnsenda-Rósu og Ole. Það væri gott að geta liðið eins og heima á fleiri en einum stað. Ég er svo heimakær. En ég er einnig fjölskyldukær. Og Olekær. Vandamálið er margþætt.
Í gær wokkaði ég án allrar hjálpar og það heppnaðist snilldarlega. Wok er gott. Wok er snilld. Nei, wok er scnilld. Schnilld!
Kos og klem, í fleirtölu.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli