Ég verð að viðurkenna það einhvern daginn, svo ég læt það vaða;
Ég er tiltölulega snobbuð. Ekki á allan þann hátt sem maður snobbaður getur verið heldur ber ég mjög mikla hatursblandna virðingu í garð Menntaskólans í Reykjavík og kikna ég í hnjánum ef hann er kallaður Lærði skólinn.
Ég hugsa með mér hver ástæðan sé og býst ég við að ég hljóti að vera svona fastheldin í gamlar hefðir og gildi. Ég vil vera eins og virtustu stjórnmálamenn þjóðar minnar, og helst ein af þeim. Og svo auðvitað eins og Jói stærðfræðikennari. Ég var meira að segja afbrýðissöm þegar vinur minn tjáði mér að hann hafi skipt úr MH yfir í MR eftir fyrsta árið sitt.
En af hverju valdi ég þá ekki MR í stað MH?
Mér fannst MH svo hipp.. og kúl. Ég reyni að ljúga því að mér að það hafi verið áfangakerfið en í sannleika sagt spilaði það inn í að maður þurfti hærri einkunnir til að komast inn í MH en MR.
Ég er að sjálfsögðu rosalega snobbuð fyrir háum einkunnum. Og nördum. Mig dreymir um að vera nörd. Ég vil vera sú sem alltaf er fyrst inn í kennslustofuna, helst vil ég vera ein af þeim sem bíða fyrir utan stofurnar í frímínútum og vil ég nýta frímínúturnar í að undirbúa mig fyrir tímann.
Og viti menn, ég er þegar byrjuð að láta drauminn rætast. Ég beið fyrir utan efnafræðistofuna í (hluta af)frímínútunum í dag. Auk þess fékk ég hæstu einkunn sem ég hef fengið í stærðfræði í þrjú ár úr síðasta prófi.
Ég er dásamleg.
Næsta skref er stjórnmálafræði.
Mottó líðandi bloggs: Að reyna, alltaf að reyna.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli