Á MSN hittumst við
tölum saman um tilfinningar og þrár.
Skot, ástir, vini, pælingar um lífið. Við tölum um hversu sárt það er að finna engann sem elskar okkur
nægilega mikið. Að hafa ekkert nógu gott, vera ekki nógu góð. Eða vera of góð?
Við segjum leyndarmál. Og greinum það sem skiptir máli í lífinu, og ákveðum hvort það skipti í alvörunni máli.

En á meðan
segjum við ekki orð, heyrum við ekki neitt nema takkaniðinn á lyklaborðinu, mætum engum augum né augngotum, sjáum við engin svipbrigði, sýnum við engar augljósar tilfinningar. Og í raun tengjumst við eingöngu í gegnum hugsanir okkar, okkur finnst við vera að tala saman, en skrifum hugsanirnar niður með kassastöfum.

Hvers á ég að gjalda?
Og þú
Og við