1. Ég held að ég hafi aldrei gert mér fyllilega grein fyrir hvað mér þykir ótrúlega vænt um stelpurnar sem eru búnar að vera með mér í leikfélagsstjórn í ár. Mér þykir vænt um þær á svo sértakan hátt og allar á sinn hátt, enda eru þær allar svo sérstakar og ólíkar. Inga, Hildur, Katrín og Ásta. Vá, ég elska ykkur. Verum alltaf vinkonur.
2. Ég vaknaði við að sjá hversu sterkum vinarböndum mér tókst að bindast í grunnskóla við ákveðna manneskju. Þrátt fyrir að við höfum farið í sitthvorn skólann og hittumst þar af leiðandi mun minna en áður erum við enn jafn nánar. Við eigum hvora aðra enn jafn mikið, það er æðislegt.
3. Það er skrítið að sjá hversu náinn maður getur orðið einhverjum á ótrúlega stuttum tíma. Á aðeins nokkrum mánuðum getur maður orðið jafn náinn eða nánari einhverjum sem maður hefur aðeins þekkt í stuttan tíma og maður er þeim sem maður hefur þekkt í 12 ár, ótrúlegt.
4. Líf foreldra manns snýst að stórum parti um að láta okkur ganga vel í okkar lífi. Að hjálpa okkur á öllum sviðum, að gera allt sem þau geta fyrir okkur svo að okkur farnist sem best. Það er skrítið að hafa tvær manneskjur sem að lifa fyrir að sjá mann vaxa, dafna og þroskast, að verða að sjálfstæðum einstaklingi. Skrítið.
Ég gæti ælt á sjálfa mig núna, hvílík subbuvæmni, vá.
Ég fór í prufu í götuleikhúsið um daginn. Það komust 12 manns í viðtal úr prufunum og ég var svo heppin að vera ein af þeim. Það eru bara 6 sem fá að komast í hópinn því að 3 þeirra sem voru í götuleikhúsinu í fyrra komust sjálfkrafa inn. Nú er bara að bíða og sjá, ég verð ekki fúl þó ég komist ekki inn. Nokkrir einstaklingar sem eru a.m.k. jafn hæfir og ég ef ekki hæfari komust ekki einusinni í viðtölin. Ég ætla mér ekki að kvarta yfir neinu.
Tónlist: úr myndinni "Amélie".
Engin ummæli:
Skrifa ummæli