Gúrme

Ég er svo upphafin af spenningi, úff. Ég er heima með streptacocca. Á morgun fer ég aftur í skólann og ef mamma er ógeðslega góð í sér fæ ég að fara út í kvöld! Hugsið ykkur! Ég, úti, í stóra heiminum, ein! Svona getur þetta verið, eitthvað sem mann óraði ekki fyrir er allt í einu orðinn möguleiki. En ekki má gleyma að ekkert er enn staðfest, við bíðum úrskurðar.

Það sem ég er spenntust fyrir þessa stundina er hvenær mangóið mitt verði nógu þroskað og mjúkt að ég fái af mér að borða það. Maður er að eyða góðu mangói í rugl ef maður borðar það óþroskað, það er svo sem gott á bragðið en munurinn á því þroskuðu og óþroskuðu er "beyond your imagination" eins og alltaf er sagt í trailerunum. Talandi um trailera. Vá maður.

Að hugsa sér, allur þessi spenningur í einni færslu á fimmtudegi, og ég með streptacocca!
Svona er heimurinn sniðugur staður.


Hugsun: Ef maður fær sár meðfylgjandi sótt án þess að vera með sárasótt, af hverju heitir sárasótt þá sárasótt?

Ég vil nú ekki hafa mangóið mitt alveg svona þroskað.