Óréttlæti heimsins

Það er eitthvað mikilfenglega stórskrítið í gangi þessa dagana í skemmu Loftkastalans þar sem sýningin Íslenski fjölskyldusirkusinn fer fram.
Sýningin í gær, 3. sýning, var alveg sérstök, en ég get ekki fundið neinar ástæður fyrir þessu né útskýrt hvað hafi verið það sem var svona sérstakt.
Tilfinningin var skrítin og andrúmsloftið þrungið einhverri dulúð.

Gemsinn hennar mömmu er týndur. Ég var með hann í láni af því að minn gemsi er týndur. Mig langar til að brotna saman í örmum einhvers þar sem undanfarið hefur verið talsvert þrýst á mig að kaupa nýjan síma svo móðir mín geti komist yfir sinn aftur, en þess í stað þarf ég e.t.v. að kaupa tvo. Óréttlæti heimsins.

Gleðilega ritgerðarsmíði, Dóra.

Electronic Performers

Þú strýkur mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast. Í miðjum niðnum frá ólgandi gjörðum þeirra sem vita ekki vitum við.

Þú dregur mig á hárinu og ég öskra af gleði yfir að vera ekki tilfinningahömluð. Hlátur þinn hljómar um dalinn og öskrin mín dansa.

Og svo strýkur þú mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast.
Og við vitum.


Ef ég ætti eina ósk væri hún sú að þú myndir stundum nota neglurnar og klóra. Aðeins neðar.
Og neðar.
Og við vitum.














www.nfmh.is/ifs - Íslenski fjölskyldusirkúsinn fagnar þér!

Miðvikudagskvöld

Liggjandi í heitum potti, með rokið og rigningardropana fyrir ofan sem leggja allt undir við að komast í gegnum ljósið sem liggur frá ljóskösturum og ljósastaurum í kring. Hlýtt vatnið gutlandi um og ánægt fólk sem finnst hressandi að skella sér í sund, og indælt. Eins og mér. Ein með sjálfri mér og hugsunum mínum og ókunnugu fólki.

Tvær litlar stelpur busla um pottinn, pabbinn fylgist með úr fjarlægð. Ganga lengra og lengra í ærslaganginum og standa upp á bakka og hoppa ofan í pottinn, skvetta á fólk, og hlæja. Sætar. Í skærgrænum sundbolum. Alveg eins.
Ein þeirra kemur til mín og fiktar í mér, potar, hlær og reynir að átta sig á mismunandi vexti fólksins í pottinum. Ég spyr hvað hún heiti og hvað hún sé gömul. "É heiti Vala, érr triggjárra." Vá, orðin svona stór. Systir hennar heitir Stína.

Dökk, stór augu eins og þúsund nætur fullar af ævintýrum. Falleg húð. Hátt enni og breitt nef, þykkar varir. Mjög þykkar. Svo fallegar, litlar, kolsvartar stelpur á Íslandi. Með pabba sínum.

"Bless, virrum að fara, hvað heitir þú?"
Ég heiti Dóra. Og þær vita það, og fara.

Ég hitti gamlan bekkjarfélaga og hlæ og minnist á litlu stelpurnar sem komu og sátu ofan á maganum mínum báðar í einu, og vildu fá að vita um allt og alla.

"Já, ógeðslegt, helvítis negrar. Ógeðslegt fólk." Segir hann, og ég vil ekki tala við hann meir í reiði minni.

Af hverju?