Puerto Iguazu > Paraguay

Frá Buenos Aires fórum við til Iguazu fossanna.
Á meðan við gengum að besta útsýnispunktinum Argentínumeginn ímynduðum við okkur að þetta yrðu kannski vonbrigði. Fólk í Suður-Ameríku lofsamar þessa fossa en miðað við okkar flottu fossa á Íslandi gætu þetta verið fossar í meðal lagi, enda ekki allir vanir glæsifossum á hverju strái. Svo var ekki. Þessi fossar voru svo ótrúlega stórir, vatnsmiklir og háir að ég varð hissa. Á svæðinu hlotnuðust mér nokkur moskító bit, enda ekki óvanalegt þar sem að frumskógur læðist eftir árbökkunum svo djúpur og fallegur með sínum sérstöku hljóðum frá öllu dýralífinu.
Við Ásdís fjárfestum í bátsferð sem tók okkur nánast undir fossanna og við urðum holdvotar eins og eftir sturtu, enda sátum við fremst í bátnum. Það var gaman.
Eftir þennan dag ákváðum við að það dugði okkur að sjá fossana Argentínumeginn frá, og að við þyrftum þá ekki að eyða meiri peningum og tíma í að sjá þá líka Brazilíumeginn frá.
Á hostelinu okkar vorum við hræddar mikið þegar við sögðum frá plani okkar um að fara næst til Floreanopolis og svo til Rio í Brazilíu. Okkur var sagt að Brazilía væri lang dýrasta landið í Suður-Ameríku og að verðlagið væri eins og í Evrópu. Þetta angraði mig sérstaklega enda var peningabunkinn farinn að þynnast og tæpar tvær vikur voru eftir að ferðinni. Við ákváðum að við skyldum reyna að prófa loksins Couch-Surfing í Rio, til að bæði spara peninga og upplifa nýja hluti.

Eftir pælingar um hvað skyldi gera ákváðum við að við skyldum fara í nokkra daga til Paraguy. Við vorum staddar ansi nærri;á landamærum þriggja landa (Brazilíu, Argentínu og Paraguay). Paraguay átti að vera mjög ódýrt land og þessa stundina virtist sparnaður nauðsynlegur áður en haldið yrði til Brazilíu.
Loks tókum við buss yfir landamærin til Ciudad del Este. Þaðan stukkum við svo beint upp í 6 tíma rútu sem upphaflega átti að vera 4 tíma rúta. Einhvernveginn hafa Suður-Ameríkubúar mikið dendensí til að fegra veruleikann. Eins geta þeir ekki með nokkru móti viðurkennt að þeir viti ekki um einhver stað ef þeir eru spurðir. Frekar senda þeir þig af stað í kolranga átt og gefa nákvæmar upplýsingar um gönguleið út í rassgat, oft langt langt frá staðnum sem þú ætlar á. Þetta er önnur saga.

Við tókum sumsé 6 tíma rútu til borgar sem heitir Encarnación. Þangað komum við þegar kvöldið nálgaðist miðnætti. Við skoðuðum Lonely Planet bókina til að fá tips um hostel, og gengum að einu sem var nálægt rútustöðinni og átti að vera eitt af þeim fýsilegastu í borginni. Þegar þangað var komið var myrkur í gluggunum og maður kom að okkur og hristi hausinn og sagði á sinni óskiljanlegu Paraguaysku spænsku að staðurinn hafi lokað. Þetta fannst okkur merkilegt, en ákváðum þá að best væri að taka þá leigubíl á annað hostel, þar sem að við þekktum staðinn lítið og vorum gangandi um með allar eigur okkar og því augljós skotmörk spellvirkja.
Við komum loks að stað með tveimur hostelum beggja vegna götunnar. Við borguðum leigubílstjóranum offjár og fórum svo og kíktum inn í fyrsta hostelið. Það var eins og þessi ógirnilegu mótel í bíómyndum með neonljósum og viftuhljóði en nokkuð ódýrt þó. Við sögðum takk við kvöldvörðinn og eigandann og sögðumst ætla að líta fyrst á hitt hostelið til að vera vissar um að þetta væru góð kjör, eitthvað sem mjög eðlilegt er að gera. You've gotta shop around, shop around!
Við gerðum það en sáum að hitt hostelið var allt of dýrt og óþarflega fínt fyrir okkur svo við gengum til baka ákveðnar í að setjast að þar. Þá var næturvörðurinn búinn að læsa hliðinu og hristi höfuðið. Við héldum að hann væri að grínast og fórum að hlæja, en svo kom í ljós að eigandinn hafi móðgast yfir að vera vakinn síðla kvölds(eða eitthvað álíka) og yfir því að við skulum hafa farið yfr á hitt hostelið að skoða. Hann vildi því ekki leifa næturverðinum, sem bara stóð þarna aðgerðalaus með nákvæmlega ekkert betra að gera, að hleypa okkur inn. Upp í mér kom réttlætiskenndin gamla með reiðu augunum og ég vildi ekki fara hljóðalaust, á meðan stóð Ásdís með hvolpaaugun mér við hlið og reyndi að draga mig í burtu.
Að endingu gengum við að götuhorni einu, örmagna af þreytu vegna þungra bakpoka og matarleysis. Fyrir tilviljun var bíll staddur nálægt okkur á annars allgjörlega auðri götunni og ég ræddi við fjölskyldu sem hafði verið að sækja sér pizzu á stað einum þar nærri. Fólkið bauðst til að skutla okkur á hostel sem við fundum í Lonely Planet bókinni og þáðum við það enda lítið annað í stöðunni.
Loks komum við þangað og urðum glaðar. Það var krúttlegt gamalt og ódýrt hostel.
Við þökkuðum fólkinu og fórum að sofa matarlausar, enda báðar búnar að missa matarlystina eftir allt þetta vesen.

Paraguay var skrítið land. Við dvöldum þar í um þrjá daga. Tvær nætur í Encarnación og eina nótt í Ciudad del Este þegar við komum til baka.
Alls staðar voru göturnar auðar á kvöldin og komumst við að því síðar að það er af því að Paraguay er hættulegasta og fátækasta landið í Suður-Ameríku svo að fólk þorir einfaldlega ekki að fara út á kvöldin. Í Encaranción voru einfaldlega engir aðrir ferðamenn en við. Á stærsta ferðamannastaði svæðisins, við miklar sögulega rústir, vorum við einar fyrir utan tvo aðra japanska ferðamenn. Í Ciudad del Este þegar við fórum út að borða vorum við einar á veitingastaðnum. Leigubílsjórinn sem keyrði okkur þangað leyfði okkur ekki að ganga um 200 metra á einstefnugötu til að komast að veitingastaðnum, heldur keyrði hann heldur ókeypis stóran hring til að setja okkur út fyrir utan dyrnar. Þjónustustúlkan á veitingastaðnum fylgdi okkur líka upp að heimferðarleigubílnumn sem var í næstu götu. Lonely Planet hafði fleiri en einn og fleiri en tvo staði í fórum sínum í Paraguayska kaflanum, sem voru farnir á hausinn.
Greinileg merki um niðurníðslu landsins voru um allt. Það var hálf þunglyndislegt. En merkilegt.

Paraguay var einu sinni á blómaskeiði og var ríkt. Á þessum stað fórum við að hugsa um Ísland. Ísland var fátækt en varð svo ríkt, var þessi ríki kafli bara einhver kafli sem í framtíðinni verður í sögubókum undir titlinum "Blómaskeið Íslands"?
Það er spurningin.

Uyuni ferd til San Pedro de Atacama > Iquique i Chile > Santiago > Mendoza i Argentinu > Buenos Aires

Fra La Paz i Boliviu var ferd okkar heitid til Uyuni tar sem aetlunin var ad fara i triggja daga ferd fra Uyuni til San Pedro de Atacama i Chile, til ad sja og upplifa nokkur undur Bolivu.
Tangad komum vid snemma morguns og voldum okkar fljott ferdaskrifstofu fyrir ferdina.
Okkur var stungid i gamaldags jeppa asamt 3 odrum manneskjum(og ekli): Fedgum fra Argentinu sem drukku matèid sitt i aftursaetinu(jurtate i serstokum bolla, mjog argentiskt) og stulku fra Sviss.
Dagarnir trir lidu hratt og orugglega undir handleidslu Richards; ekils okkar, guides og kokks, sem elskadi og songladi akaft med latnesku boyband tonlistinni i utvarpinu.
I ferdinni saum vid salteydimork sem var hreint otrulegt fyrirbaeri. Harnad salt undir fotum ter eins langt og augad eygir. Erfitt ad sja skil himins og jardar og notfaerdum vid okkur tad i margvislegum myndatokum tar sem tad litur ut fyrir ad eg se eins og dvergur og standi i lofanum a Asdisi og fleira og fleira. Vid skodudum og bordudum hadegismat hja eyju i midri eydimorkinni sem var uppfull af kaktusum!
Annad sem vid saum voru morg og mismunandi lon, nokkrir geysir og vid bodudum okkur i einum slikum. Fyrri nottina gistum vid a hoteli sem var ad ollu buid til ur salti. Ta sidari svafum vid a steinrumum med tunnum dynum a, i slikum kulda ad vid klaeddum okkur i oll tiltaek hly fot fyrir svefninn, meira ad segja vettlinga!

Samferdafolk okkar var afar indaelt og vorum vid heppnar med hop. Vid eyddum kvoldunum yfir raudvinsglosum og djupu spjalli um kreppuna i Argentinu og likindi hennar vid kreppuna a Islandi. Fadirinn argentiski var hinn upplystasti og tvi gaman ad hlusta a frodleikinn sem valt upp ur honum.

Adrir hopar voru ekki eins heppnir. I einum teirra var koreiskur ferdaguide sem gerdi allt vitlaust med tvi ad radast a samferdarfolk sitt ef tau svo mikid sem blikkudu i hennar att med teim endi ad hun var kaerd til logreglunnar i Boliviu og ma aldrei stiga faeti framar i landid, sem er otaegilegt ef tu vinnur sem guide.

Tegar ferdinni lauk og vid Asdis vorum komnar aftur i hlyjuna i Chile akvadum vid ad strandarferd vaeri naest a dagsskra. I fyrstu aetludum vid til La Serena en fyrir tilviljun forum vid ad spjalla vid stulku eina sem hafdi verid tar og sagdi ad haustid hefdi nad La Serena og vaeri ad faerast nordar og nordar, tad er ad segja ad ef vid vildum fara i solbad i La Serena yrdum vid ad vera i sidbuxum og peysu, sem hljomadi ekki serlega spennandi.
A augnabliki akvadum vid ad fara i stadinn aftur nordur a boginn til Iquique i nordur Chile, tratt fyrir ad leid okkar laegi ad endingu i sudrid. En fyrir okkur gekk strondin fyrir hagnytingu og vid heldum samdaegurs af stad i rutu til Iquique. Vid vorum einfaldlega ordnar skitleidar a turistaturum og guidum og vildum slaka a i nokkra daga undir solinni ljufu.

Strondin i Iquique var ljuf syn. Solarlogin voru bleik og falleg og sjorinn hressandi. Vid flatmogudum i sandinum og lekum okkur i oldunmum sem voru haar og kraftmiklar enda mikid notadar af surfurum. Leikurinn i oldunum for a milli tess ad vid hoppudum i gegnum oldurnar og hlogum hjartanlega af gledi og tess ad oldurnar nadu i skottid a okkur og veltu okkur eftir botninum og gleyptum vid ta oft a tidum halfdrukknadar mikinn sjo og vaeldum tegar upp var komid: "eg tarf pasu!"
Eftir ad solin laekkadi haed syna forum vid asamt nokkrum hostelfelogum okkar til ad profa fyrirbaeri sem heitir sandboarding. Tetta lysti ser svo ad vid klifrudum upp ha sandfjoll med snjobretti og renndum okkur nidur. Mer fannst gaman, Asdisi fannst ekki serlega gaman enda von meira fjori i snjonum. Skidarinn eg hafdi gaman af tvi ad profa tessa taekni.

Fyrsta daginn brunnum vid svo illa ad vid akvadum ad vid gaetum ekki verid tarna afram og heldum af stad til Santiago eftir styttri dvol en vid hofdum planad.

I Santiago forum vid a Jazz klubb asamt tveimur tjonum fra hadegismatarveitingastadnum okkar og Finnskri stulku fra hostelinu. Tjonarnir reyndust leidinlegir. Stulkan var indael og musikin god. Daginn eftir var Paskadagur og Asdis kom mer a ovart og hafdi falid morg litil sukkuladipaskaegg og kaninur um nottina i draslinu i herberginu okkar, eftir ad eg hafdi sofnad eftir alla raudvinsdrykkjuna.
Tad var indaelt ad vakna og leita af eggjum. Eg vard lika svo spennt af tvi ad stadirnir sem hun faldi eggin a voru erfidir! Svo erfidir ad eg turfti stoku hjalp.
I Santiago hittum vid vin okkar Cristian sem vid kynntumst i frumskoginum. Hann og fraendur hans tveir foru med okkur stulkurnar trjar i utsynisleidangur um borgina. Tad var gaman.

Fra Santiago heldum vid til Mendoza i Argentinu. Argentina er frabaert land, fyrir utan svindlarana! Folk er utsmogid og prettid og buid ad troa adferdir sinar lengi. I hinum londunum lentum vid i engu sliku en her er reynt ad svindla a saklausum ferdamonnum si og ae. En hvad um tad.
Tar forum vid a hostel med okeypis vini dag og nott. Vid satum og drukkum fram eftir kvoldi med hosteleigandanum, sem kalladi okkur daetur sinar og sagdi mig alitlegan kvenkost fyrir argentinska menn vegna likamsbygginar minnar, og tremur odrum drengjum sem deildu med okkur herbergi.
Mer tokst a troda okkur med i ferd sem teir hofdu skipulagt fyrir naesta dag: ad leigja bil og keyra til fjalla.
I stuttu mali var ekkert ur fjallaferdum. Vid leitudum ad veginum til fjallanna(sem to eru ut um allt) en gafumst upp og forum i stadinn i vinsmokkun hja freydivinsframleidandanum Chandon(eins og i kampavininu Moet & Chandon ja) og eyddum tar dasamlegri stund. Eftir tad snaeddum vid hadegisverd a dyrlega stadnum La Maria, uti a svolum med yfirsyn yfir vinekrur i allar attir. Daginn endudum vid svo a enn annarri vinekrunni og drukkum flosku af godu hvitvini uti i solinni og horfdum a solsetrid.
Eftir tessa vinsmokkun fengum vid Chandon a heilann. Tad er vist ekki haegt ad kaupa tessi vin i Evropu svo vid hofum notad nokkur taekifaeri til ad fjarfesta og njota tessa vins. Sama dag og vid forum fra Mendoza vorum vid snemma bunar ad tjekka ut af hostelinu og setja toskurnar i geymslu a rutustodinni.
I stadinn fyrir ad eyda meiri peningi i vinsmakkanir forum vid i supermarkad og keyptum tvaer floskur af Chandon og uppahalds sukkuladid okkar: Bon Bon. Nammi namm.
Deginum eyddum vid i grasinu a einum allmenningsgardi Mendoza tar sem vid drukkum freydivin ur plastglosum, bordudum sukkuladi og toludum um allt milli himins og jardar. Einn vel nyttur dagur. Um leid og vid settumst upp i rutuna til Buenos Aires sofnudum vid djupum svefni en eyddum afgangi naeturinnar i tad ad vera thunnar.
Eg neyddist til ad svolgra i mig vatninu sem rutan hafdi upp a ad bjoda sem hafdi mikinn klorkeim. Nammi nammi.

Nu erum vid her i Buenos Aires. Eg elska Buenos Aires.
Tratt fyrir svik og pretti hefur borgin upp a mikid ad bjoda og er svo evropsk en samt svo latnesk. God blanda. Vid hofum farid a listasafn med eingongu Sudur-Ameriskum nutimalistamonnum, i kirkjugardinn tar sem liggja helstu hetjur borgarinnar asamt Evitu, i dyragardinn, i baedi tangotima fyrir byrjendur og sed syningu tar sem vid satum hugfagnar yfir raudvinsglasi med tar i augum yfir fegurd dansins, og svo hofum vid eytt miklum tima med Kara sem vinnur i utvarpinu i Reykjavik med Asdisi, en hefur buid her i halft ar ad laera spaensku. Heima hja honum tar sem bua um 20 manns fra ymsum londum tokum vid tatt i afmaelisbodi og bjuggum til heimagerdar enpanadas(kokur med kjoti, osti og graenmeti innan i ser).

Bradlega forum vid til Iquazu fossanna og svo til Brasiliu.
Tad eru trjar vikur i heimkomu og eg er ekki med vinnu fyrir sumarid.

O jaeja.

Kyssi kyssi

Puerto Maldonado-Amazon > Puno-Lago Titicaca > La Paz i Boliviu

Frumskogurinn: Tad var rakt og hlytt og mikid mikid mikid af moskito flugum.
Vid Asdis skiptum a milli okkar orugglega um 300 bitum og urdum adhlatursefni stadarins. Samt notudum vid moskito krem i grid og erg! Vid klorudum okkur dag og nott og fengum ad endingu sykingu i bitin og tokum pensillin.

I frumskoginum gistum vid i huggulegum strakofum, vorum i frabaerum hopi folks fra ollum heimshlutum, saum otal exotisk dyr, forum i frumskogarferdir, kano ferdir og slokudum a i hengirumunum i kofunum okkar.
Batsferd eftir strandlengjunni sidla kvolds undir svo olysanlega stjornubjortum himni, i leit ad krokodilum. Frumskogarrigning sem var kraftmeiri en sturturnar a Islandi gerdi mig glada. Godur matur, godir kokteilar, godir guidar, godar stundir.

Fekk a mig gervi tattoo gert med frumskogaravexti sem myndadi stafi: (hjarta) L E
Gerdum skuggamyndir med hondum a veggi strakofans med hjalp vasaljosa. Kold sundlaug. Kaldar sturtur. Frabaer solarlog.

Heldum afram til Puno, fegnar tvi ad losna fra rakanum sem erti moskitobitin svo mikid. Akvadum ad vera i Puno med parinu indaela, henni Dionu fra Cusco og Emillio fra Mexiko. Rutumidarnir okkar voru keyptir af konu sem vann fyrir lodgid sem vid attum i vidskiptum vid i Puerto Maldoando. Eg og Asdis maettum i rutuna og fengum halfgert sjokk. Tetta var hrikaleg ruta og vid vorum um tad bil ad eyda 18 klukkustundum i henni. Tad voru engin bilbelti, endin loftkaeling, engin upphitun, engir utlendingar en tad sem stod helst upp ur var ad tad var brotin framruda a rutunni. Ekki mjog vonvekjandi sumse. Asdis for ad grata en eg helt ro minni og fekk mer is. Parid beiladi a rutunni og tok adra betri. Skiljanlega. En vid sameinudumst i Puno a ny.

Vid forum saman i litinn leidangur med guidi fyrsta daginn og gistum saman a hosteli fyrstu nottina. Snemma morguninn eftir heldum vid i magnada ferd. Vid tokum bat fra hofninni med agaetum hopi folks og guidi. Vid forum a fljotandi eyjur sem eru gerdar ur straum og endurnyjadar sma saman, en endast to hver og ein adeins i um 10-15 ar. Svo heldum vid afram a stora eyju i Titicaca vatni sem heitir Amantani. Tar sotti innfaedd stulka okkur fjogur a hofnina og gekk med okkur dagoda vegalengd um haed(erfitt med storan bakpoka) heim til sin. Tar snaeddum vid maltid med fjolskyldunni og forum svo i fjallgongu med hopnum. Eg og Asdis vorum ad sjalfsogdu fyrstar upp a topp a tetta fjall sem hetir Pajidada eda Fadir jord. Vinaparid akvad ad slappa af a "laglendinu" a medan(tetta er nu i um 4000 metra haed). Tarna horfdum vid a solarlagid sem var mjog fallegt a vatninu. Kyrrdin i kring er svo god og vekur med manni hlyjar og godar tilfinningar. Tetta er outskyranlegt fyrirbrigdi en tad er stadreynd ad vatnin stora Titicaca hefur tilfinningaleg ahrif a manneskjur.
Eftir tetta snaeddum vid kvoldmat med fjolskyldunni og forum svo til herbergja okkar tar sem heimasaetan bjo okkur fyrir lokal fiesta. Vid vorum klaeddar i fot eins og folkid tarna gengur i, stor pils og fallegar utsaumadar skyrtur med thykkum litskrudugum beltum i mittid. Vid heldum i samkomuhus tar sem allir turistar eyjunnar og mikid af heimafolkinu var og hljomsveit a svidinu. Tarna var svo dansad fram eftir kvoldi innlenda dansa svo ad svitinn lak af.

Daginn eftir heldum vid med batnum afram a naesta stad. Sjorinn var okyrr en to var sol uti, og nokkud margir fengu sjoveiki og hlupu til skiptis a klosettid ad aela. Sem betur fer vorum vid Asdis ekki i teim hopi en vinaparid okkar for einna verst ut ur tessu. Loks komum vid a og skodudum eyju sem heitir Taquile og var hun uppbyggd af fjalli med husum i hlidunum. Eftir tetta heldum vid til baka, til Puno og var sjorinn ta lygn. Eg og Asdis tokum okkur til og forum upp a tak a batnum i solbad enda var gott vedur og sol. Vid notudum sterka solarvorn(SPF 55) enda er solin tarna svo sterk ad ekki veitir af odru.
Tad for ekki betur en svo ad eg brann all hressilega haegra megin a maganum. Hver brennur a maganum eftir ad hafa borid a sig tvaer umferdir af SPF 55 kremi? Vandraedalegt.

Seinna um kvoldid i Puno for vinaparid snemma i hvild og eg Asdis heldum ut ad borda. Vid fundum finan stad og akvadum ad timi vaeri kominn til ad smakka a tjodarrettinum umtalada, Sebiche, sem er hrar silungur i sterkri sosu.
Tessi rettur var einn sa besti sem vid hofum smakkad! Ferskur silungur, saetar kartoflur, thykkar poppbaunir(serkenni Latnesku Ameriku) og tessi lika yndislega sosa!
Nema hvad ad med tessum retti var thunnur biti af tomati sem eg skellti i mig a svipstundu. Eftir nokkrar sekundur for munnurinn minn, halsinn, og varirnar ad brenna og eg skyldi hreinlega ekki hvad var i gangi. Tetta var ta ekki tomatur heldur rosalega sterk tegund af chilli pipar! Eg for ad tarast all mikid og fekk nefrennsli, eg engdist um og var mjog kvalin. Tjonustustulkan faerdi mer vatn og eg svolgradi i mig einum liter a nokkrum sekundum. Svo kom hun med sykur og sagdi mer ad fa mer teskeid sem letti adeins a kvolinni. Tetta var ansi dramatiskt og skemmdi adeins fyrir mer maltidina sem var annars svo god. Asdis var fyrirmyndarvinkona og hlo sig mattlausa af helfor minni.

Naesta dag(i gaer) tokum vid Asdis rutu med Emillio til La Paz i Boliviu tar sem vid erum nu. Diana turfti ad fara til Cusco ad vinna i nokkra daga adur en hun hittir Emillio i Arequipa. Argentisk hjon sem voru med okkur a Lago Titicaca voru okkur samferda og gistum vid Asdis a sama hosteli og tau, a tessu lika fallega hosteli med ser klosetti og heitri sturtu a hvert herbergi. Luxus tad. Vid forum med teim ut ad borda i gaer en a medan gistir Emillio hja vini sinum einhvers stadar her i borg.

I dag erum vid bunar ad skoda San Fransisco kirkjuna sem er falleg kirkja i barokk stil. Einnig gengum vid um baejinn og skodudum baedi norna markadinn eda Mercado de los Brujos og svarta markadinn, Mercado Negro. Mikil og god kaup er haegt ad gera en tvi midur hofum vid ansi takmarkad plass i bakpokunum okkar. Vid letum eftir okkur ad kaupa sitthvort halsmenid og svo fjarfesti Asdis i tessum lika finu gleraugum enda er mikill sparnadur i tvi: tau kosta um 3000 kronur her en kannski 40-50.000 a Islandi.

Tangad til sidar,
Dora