Dora the explorer

Þetta er eitthvað sem ég skrifaði í byrjun árs en láðist að birta:

Nýtt ár, nýjir draumar.
Samkvæmt mér meira vitandi er gullár hjá mér, ég mun vera indigo sem býr yfir kvenlegri næmni og heilun. Það er góðs viti.

Á daginn sinni ég stúlkum sem hver og ein er eins og moli úr Mackintosh boxi. Ég elska Mackintosh.

Annað:
Eftir rétt rúma viku held ég af stað í tveggja mánaða bakpokaför um Suður-Ameríku.
Mér þykir rétt að birta þetta hér þar sem margir minna vina sem ég hef e.t.v. lítil samskipti við í daglegu lífi vita þetta ekki.
Farið verður til New York, Perú, Chile, Bólivíu, Argentínu og Brasilíu.
Ég mun blogga um það hér og birta myndir.

Enn annað:
Bráðlega þarf ég að sækja um háskólanám í Noregi fyrir haustið.. ef einhver sem les þetta hefur góða hugmynd um hvað það ætti að vera má sá og hinn sami gjarnan skrifa þá hugmynd sem comment.

Kyss

Lífið

Lífið er gott. Það er vel yfir meðallagi á mínum kvarða. Jafnvel enn betra.
Lífið eftir MH var þá ekki glatað eftir allt.

Ég flutti þó ekki til Noregs, heldur flutti Noregur til mín og við búum nú saman í bakhúsi í Hlíðunum. Ég fór sumsé ekki í nám í einhverju tilfallandi í útlöndum heldur starfa ég nú sem hópstjóri í hjallastefnuleikskólanum Laufásborg. Ég vinn með yngstu stúlkunum og ég elska þær.
Hvílíkur munur sem er á því að vera í skóla og að vinna.
Það að þurfa ekki að vera með samviskubit yfir því að njóta lífsins heldur hafa það eitt sem tilgang sinn. Dásamlegt. Frábært. Brillíanse.

Og svo eru þurr, gulnuð laufblöð á víð og dreif. Kuldinn er í loftinu og ég leik mér og er glöð. Mmm.

Lungnabólgulíf

Í rúma viku hef ég hangið heima hjá mér og látið mér leiðast.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.

Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.

Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.