Páskarnir voru góðir. Ég fór á skíði og í dramatískar skíðagöngur upp á fjall. Og svo var mikið kúrt. Mamma og pabbi komu í heimsókn til okkar yfir páskahelgina, til Noregs. Því þar var ég.
Og er svo oft. Og verð í sumar. Kúri kúr.

Ég skil ekki af hverju kommentaðar eru meinigslausar hugleiðingar unglings á gelgjuskeiðinu á meðan sleppt er að kommenta vel teknar myndir af ástföngnu pari. Ég bara skil það ekki. Ég gerði tilraun til að láta myndirnar vera uppi sem efsta blogg nógu lengi, en engin viðbrögð. Hatið þið kannski ástina, bitra fólk?
Djók.

Ný stjórn var kosin í NFMH. Ég þurfti ekki að selja sálu mína fyrir atkvæði nemendafélaga til þess að halda áfram í stjórninni enda átti ég mitt pláss tryggt fram að næstu jólum. Ég hata líka kosningahösl, innihaldslaus loforð og hornahvísl.

Gleði og yfirvaraskegg

Það er kominn nýr dagur.

Ég sit hér, og hef eytt löngum tíma í að lesa næstum tveggja ára gamlar bloggfærslur frá sjálfri mér.
Hvað ég var að gera, hvað ég var að hugsa.

Fyrir tveimur árum var ég skemmtileg.
Í dag lifi ég í einhverskonar millibilsástandi. Ég vil ekki vera kölluð naív, en neita þó að fullorðnast og halda áfram á þroskaskeiðinu.
Það er eins og ég haldi fast í það litla sem ég á eftir af barnæskunni með því að vera barnaleg. Eins barnaleg og ég get, og neita því að ég geti haft áhrif á hugsunarhátt minn og þroska.

Ég er eins og barn sem liggur undir sænginni og rígheldur í hana,
og það litla sem ég á eftir af nóttinni, á meðan mamma togast á við mig og reynir að rífa sængina af,
til þess að koma mér á fætur.



Það er kominn nýr dagur, og ég get ekki sætt mig við það.