Lífið er skrítið. Þetta sumar er orðið að einu besta sumri lífs míns.
Knúið af tilfinningarússíbana og upplifunum. Kannski bara af því að mér finnst ég vera svo lifandi. Ég hef aldrei verið jafn lifandi. Ég er farin að skilja aðeins betur. Heildarmyndin birtist annað slagið. Allt er í mínum höndum. Okkar vald á lífinu eru ákvarðanir okkar.
Ég er komin á núllpunkt. Upphaf og endir. Ég er allt og ekkert. Hef alla möguleika, get gert hvað sem er.
Á sama tíma full af jafnvægi og ójafnvægi, til skiptis, óblönduðu. Svona eins og fita og vatn. Ómöguleg blanda en samt svo spennandi. Ég þarf að finna sápuna, tenginguna.
Ég berst við að jarðtengja mig. Dreg andann reglulega. Inn um nefið og út um munninn. Þannig slaka ég á. Og svo prjóna ég.
Ég er farin að meta Ísland á ný. Krafturinn í náttúrunni. Orkan. Ég fæ ekki nóg. Ég hef eytt nokkrum helgum utan borgarmarka. Farið í fjallgöngu. Svo gott. Svo mikilvægt.
Og svo hleyp ég í Elliðaárdalnum.
Tónlist er líka farin að skipta máli, aftur. Hún er orðin nauðsyn, aftur. Þess nýt ég.
Mér líður vel og hræðilega. Ég er lifandi. Ég finn jörðina snúast. Ég finn púls heimsins.
Ég hlusta á sál heimsins.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli