Mér finnst gaman að skrifa ljóð.
Þegar ég finn fyrir fiðringi í maganum eða mér finnast aðstæðurnar réttar skrifa ég.
Stundum af því að mér leiðist.
Stundum af því að ég er leið.
Stundum af því að ég upplifi augnablik þar sem mér finnst ég vera á tímamótum, jafnvel eins og ég standi á krossgötum og viti ekki hvert ég skal.
Þessi óvissutilfinning finnst mér góð, hún lætur mér finnast allt vera mögulegt.
Kannski er allt mögulegt?
Ég reyni stundum að trúa því. Sérstaklega þeirri hugsun að ég stjórni eigin lífi fullkomlega.
Sú hugsun lætur mig fá kítl í magann. Ég fékk í fyrsta sinn slíkt kítl í magann á fyrsta ári menntaskólans. Þá hugsaði ég: ég get í alvörunni verið hvar og hver sem ég vil. Engar reglur eða skólaskylda gátu breytt þeirri staðreynd.
Samt líður fólki oft eins og þetta sé ekki rétt. Eins og örlög okkar séu ráðin. Hvernig getur lífið eiginlega orðið hversdagslegt þegar við ráðum því sjálf? Við stöðnun: af hverju gerum við ekki eitthvað róttækt? Þorum við ekki? Við hvað erum við hrædd? Kannski dauðann. En dauðinn kemur hvort eð er, svo hverju höfum við að tapa?
Svona hugleiðingar láta mig fá kítl í magann.
Ég bý til ný plön fyrir framtíðina ansi oft. Ég reyni að búa þau til án þess að taka nokkurt tillit til núverandi aðstæðna, aðeins byggð á vilja mínum.
Nokkrir hlutir sem liggja ofarlega á "hvað ég vil gera- í alvöru talað" listanum mínum:
* fara til Afríku
* læra ljósmyndun
* fara til Asíu
* læra á selló
* taka önn í húsmæðraskólanum
* læra sálfræði
* læra meiri heimspeki
* gefa út ljóðabók
aðeins neðar koma:
* læra fallhlífastökk
* læra keramiksgerð
Engin ummæli:
Skrifa ummæli