Það er kalt. Mér er kalt. Ég er köld. Ég er dáin.
Nei, veik.
Ég hósta og hósta og hósta og hósta, í þögn, í íslenskuverkefnum, í samræðum við leiksjórann Dag Kára. Og fleira.
Súkkulaði. Mig langar í súkkulaði. Ég er að drekka eitt slíkt og fékk mér eitt áðan. En ég er alveg til í meir.
Núna ætla ég að fjalla um tilgang lífsins.
Ég ætla að hafa þetta mjög langt.
Tilgang lífsins er hægt að greina niður í deildir eftir áhugsaviði hvers og eins, eða foreldra hvers og eins. Tilgangur veru minnar er ekki endilega tilgangur veru þinnar hér á jörðinni.
Eins og til dæmis bróðir Baldurs í Völuspá, Váli, hann fæddist nær eingöngu til þess að hefna bróður síns eins dags gamall eftir að hinn blindi Höður drepur Baldur óvart fyrir tilstilli Loka.
Djöfuls Loki. Hann er svo vondur.
Völuspá er skemmtileg, ég hlustaði á hana sungna af norskum kór um daginn. Það tók klukkutíma. Það var skemmtilegt.
Ég vil ekki að hafa þessa hræðilegu færslu lengri.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli