Lífið er gott. Það er vel yfir meðallagi á mínum kvarða. Jafnvel enn betra.
Lífið eftir MH var þá ekki glatað eftir allt.
Ég flutti þó ekki til Noregs, heldur flutti Noregur til mín og við búum nú saman í bakhúsi í Hlíðunum. Ég fór sumsé ekki í nám í einhverju tilfallandi í útlöndum heldur starfa ég nú sem hópstjóri í hjallastefnuleikskólanum Laufásborg. Ég vinn með yngstu stúlkunum og ég elska þær.
Hvílíkur munur sem er á því að vera í skóla og að vinna.
Það að þurfa ekki að vera með samviskubit yfir því að njóta lífsins heldur hafa það eitt sem tilgang sinn. Dásamlegt. Frábært. Brillíanse.
Og svo eru þurr, gulnuð laufblöð á víð og dreif. Kuldinn er í loftinu og ég leik mér og er glöð. Mmm.
þriðjudagur, október 21
fimmtudagur, júlí 3
Lungnabólgulíf
Í rúma viku hef ég hangið heima hjá mér og látið mér leiðast.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.
Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.
Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.
Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.
Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.
miðvikudagur, júní 18
Táningur í hinsta sinn
Síðasti dagur minn sem 19 ára táningur er nær lokið. Tvítugsaldurinn tekur við eftir rúman hálftíma.
Tíminn sem táningur hefur verið ágætur. Verstu stundirnar eru sennilega tengdar Árbæjarskóla og gelgjunni og þær bestu tengdar MH, ástinni og fjölskyldunni.
Ég man eftir því þegar ég var andvaka nærri miðnætti tólf ára, að verða þrettán, af því mér fannst það svo stórt stökk að verða táningur. Ætli ég verði ekki andvaka í kvöld líka. Það að komast á þrítugsaldurinn finnst mér vera heldur ógnvænlegt stökk.
Mér datt í hug að gera eitthvað mjög táningslegt í dag að þessu tilefni og leitaði ráða um hvað gert skyldi. Hugmynd Ole var sérlega góð og eftirfarandi: Að ég skyldi fara á fyllerí og deyja áfengisdauða, helst úti við, og vera þá týnd. Þegar faðir minn myndi svo finna mig liggjandi, og vekja, myndi ég æla á hann og deyja aftur. Svo þegar ég myndi loks að fullu ranka við mér myndi ég kenna honum um að ég hafi ælt á hann.
Ég var að dansa afró í Kramhúsinu og er ekki enn byrjuð á að láta þetta plan rætast en ég þarf svei mér þá að skerpa mig þar sem ég hef ekki drukkið einn einasta sopa.
Tíminn sem táningur hefur verið ágætur. Verstu stundirnar eru sennilega tengdar Árbæjarskóla og gelgjunni og þær bestu tengdar MH, ástinni og fjölskyldunni.
Ég man eftir því þegar ég var andvaka nærri miðnætti tólf ára, að verða þrettán, af því mér fannst það svo stórt stökk að verða táningur. Ætli ég verði ekki andvaka í kvöld líka. Það að komast á þrítugsaldurinn finnst mér vera heldur ógnvænlegt stökk.
Mér datt í hug að gera eitthvað mjög táningslegt í dag að þessu tilefni og leitaði ráða um hvað gert skyldi. Hugmynd Ole var sérlega góð og eftirfarandi: Að ég skyldi fara á fyllerí og deyja áfengisdauða, helst úti við, og vera þá týnd. Þegar faðir minn myndi svo finna mig liggjandi, og vekja, myndi ég æla á hann og deyja aftur. Svo þegar ég myndi loks að fullu ranka við mér myndi ég kenna honum um að ég hafi ælt á hann.
Ég var að dansa afró í Kramhúsinu og er ekki enn byrjuð á að láta þetta plan rætast en ég þarf svei mér þá að skerpa mig þar sem ég hef ekki drukkið einn einasta sopa.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)