Fröken Fix

Upphaf og endir

2010-07-25T18:47:00.004Z

Lífið er skrítið. Þetta sumar er orðið að einu besta sumri lífs míns.
Knúið af tilfinningarússíbana og upplifunum. Kannski bara af því að mér finnst ég vera svo lifandi. Ég hef aldrei verið jafn lifandi. Ég er farin að skilja aðeins betur. Heildarmyndin birtist annað slagið. Allt er í mínum höndum. Okkar vald á lífinu eru ákvarðanir okkar.
Ég er komin á núllpunkt. Upphaf og endir. Ég er allt og ekkert. Hef alla möguleika, get gert hvað sem er.

Á sama tíma full af jafnvægi og ójafnvægi, til skiptis, óblönduðu. Svona eins og fita og vatn. Ómöguleg blanda en samt svo spennandi. Ég þarf að finna sápuna, tenginguna.
Ég berst við að jarðtengja mig. Dreg andann reglulega. Inn um nefið og út um munninn. Þannig slaka ég á. Og svo prjóna ég.
Ég er farin að meta Ísland á ný. Krafturinn í náttúrunni. Orkan. Ég fæ ekki nóg. Ég hef eytt nokkrum helgum utan borgarmarka. Farið í fjallgöngu. Svo gott. Svo mikilvægt.
Og svo hleyp ég í Elliðaárdalnum.

Tónlist er líka farin að skipta máli, aftur. Hún er orðin nauðsyn, aftur. Þess nýt ég.
Mér líður vel og hræðilega. Ég er lifandi. Ég finn jörðina snúast. Ég finn púls heimsins.
Ég hlusta á sál heimsins.

Sumar

2010-05-07T16:47:00.007Z

Sjónan er víð, varirnar votar. Kjálkinn er stífur, brosið er breitt.
Ég er svo spennt. Ég hlakka svo til.
Íslenskt sumar! Bjartar nætur, lopapeysur, vinastundir, útilegur!

Tryllingsleg augnablik í miðborginni þegar allir hafa fengið sér einu tári of mikið og tjá vinum og kunningjum ást sína og framtíðarplön.
"Þú ert brra... ynnnndisleg!"

Ætli minn rómur muni ekki óma hvað mest á þennan hátt enda hef ég margra að sakna héðan frá útlandinu. Hjartað mitt þráir og dáir og elskar. Elskar!
Vinir hafa aldrei haft jafn mikla þýðingu fyrir mig sem nú.
Og það er gott.
Loksins, loksins, loksins er ég manneskja með tilfinningar og blæðandi sár.
Loksins mun ég kunna að meta þessi tryllingslegu augnablik frekar en að halda mig frá þeim í öryggi.

Fjölskyldan hefur alltaf haft svona mikla þýðingu.
Hún hefur alltaf verið númer eitt.
Alltaf. Og því fagna ég.
Ég hef alltaf kunnað að meta alla þessa ást sem ég fæ.
Alla ástina sem ég sendi og reyni að senda og finnst ég aldrei senda nóg af.

Og það er gott!

Sjáumst í sumar yndisvinir og kunningjar og fjölskylda. Ég vil fagna ykkur öllum, okkur öllum, og faðma!

Sjáumst í sumar.

Ljóð og kítl í maga

2010-03-25T15:32:00.004Z

Mér finnst gaman að skrifa ljóð.
Þegar ég finn fyrir fiðringi í maganum eða mér finnast aðstæðurnar réttar skrifa ég.
Stundum af því að mér leiðist.
Stundum af því að ég er leið.
Stundum af því að ég upplifi augnablik þar sem mér finnst ég vera á tímamótum, jafnvel eins og ég standi á krossgötum og viti ekki hvert ég skal.
Þessi óvissutilfinning finnst mér góð, hún lætur mér finnast allt vera mögulegt.

Kannski er allt mögulegt?

Ég reyni stundum að trúa því. Sérstaklega þeirri hugsun að ég stjórni eigin lífi fullkomlega.
Sú hugsun lætur mig fá kítl í magann. Ég fékk í fyrsta sinn slíkt kítl í magann á fyrsta ári menntaskólans. Þá hugsaði ég: ég get í alvörunni verið hvar og hver sem ég vil. Engar reglur eða skólaskylda gátu breytt þeirri staðreynd.

Samt líður fólki oft eins og þetta sé ekki rétt. Eins og örlög okkar séu ráðin. Hvernig getur lífið eiginlega orðið hversdagslegt þegar við ráðum því sjálf? Við stöðnun: af hverju gerum við ekki eitthvað róttækt? Þorum við ekki? Við hvað erum við hrædd? Kannski dauðann. En dauðinn kemur hvort eð er, svo hverju höfum við að tapa?
Svona hugleiðingar láta mig fá kítl í magann.

Ég bý til ný plön fyrir framtíðina ansi oft. Ég reyni að búa þau til án þess að taka nokkurt tillit til núverandi aðstæðna, aðeins byggð á vilja mínum.
Nokkrir hlutir sem liggja ofarlega á "hvað ég vil gera- í alvöru talað" listanum mínum:
* fara til Afríku
* læra ljósmyndun
* fara til Asíu
* læra á selló
* taka önn í húsmæðraskólanum
* læra sálfræði
* læra meiri heimspeki
* gefa út ljóðabók

aðeins neðar koma:
* læra fallhlífastökk
* læra keramiksgerð

Nýtt ár, rautt ár

2010-01-06T15:38:00.003Z

Síðasta ár var gullár og þetta er víst rautt, sem boðar komu breytinga. Ég finn þær í æðunum og bíð bara eftir þeim, hverjar svo sem þær verða.

Gullár. Byrjunarskref í könnun heimsins í Latnesku Emeríku ásamt óblóðskyldri systur minni Ásdísi og hjartavinkonu. Upphaf náms í sjálfri heimspekinni og þar með framhald á könnun heimsins í gegnum fræðina svo og á könnun mannsins og huga hans. Þar opnaðist mér nýr og ólgandi heimur, gjafmildur og innblásandi.
Nýr heimur opnaðist mér líka í sjálfu samfélagi Oslóarborgar og var það fræðandi heimur og yfirlitsvíkkandi. Nú hef ég komið mér í stöðu heimspekings Platóns í hellislíkingunni sem sér inn í tvo heima þar sem hann stendur í hellismunnanum. Eftir að sá síðari opnaðist honum reyndist honum erfitt að fella niður liti sína og setjast að í og venjast aftur þeim gamla.

Hvað mun gerast nú? Hvernig verður sumarið? Mun ég keyra um á mótórhjóli í Ítalíu eða safna peningi og ákveða að nú sé komið að Afríku?
Mun ég finna upp vængi, hverfa og sameinast hinum frjálsu öndum fuglanna?

Kemur í ljós, fylgist með í næsta þætti.

Bráðum

2009-11-26T21:16:00.002Z

byrja prófin, í næstu viku. Tvö fjögratímapróf og eitt lítið og á föstudagseftirmiðdegi er ég búin. Og svo á Ole afmæli daginn eftir.

fer ég á jólahlaðborð. Fjögur talsins: með vinnunni, með Norska-klassíska pöbbakórnum, með Uglubúi(stúdentakjallarapöbbinum) og með fjölskyldunni.

fer ég heim til Íslands til að leika við mömmu og pabba og Sigrúnu. Það verður gott.

koma jólin. Ég elska jólin.

koma áramótin. Á nýársnótt ætla ég að dansa á nælonsokkabuxunum með Gunnu frænku á sleipu gólfi eins og venjan er. Það verður gaman.

eigum við Ole fjögra ára sambandsafmæli. Fjögur ár. Vó.

byrjar næsta önn með nýjum fögum. Meiri rökfræði, meiri siðfræði, meiri gleði. Jeij. Það verður gaman og ég meina það.

ætla ég að setja inn myndir af Noregshausti.

Bráðum.

Ljóð

2009-10-25T10:37:00.001Z

Frumskógarvísa III

Ég vil rífa þig á hol,
eins og ljónynja.
Japla á bitunum í skugganum.
Hlaupa svo út í sólskinið,
og gleyma.

Ole fannst gaman þegar ég hvíslaði þessu í eyrað á honum á meðan hann spilaði á gítarinn.
Og við kúrðum okkur saman í sófanum.

Háskóla-/heimspeki-/norskt líf

2009-10-10T18:44:00.003Z

Ég bý í Noregi.
Ég er í Háskólanum í Osló og læri heimspeki.

Á miðvikudögum fer ég á Norsk-klassíska pöbbakórsæfingu í þröngu herbergi í húsnæði stúdentasamfélagsins í Osló. Þar drekk ég rauðvín og syng írska bjór-, viskídrykkju- og pöbbaslagara. Stundum fer ég heim klukkan hálf tólf og næ síðasta strætó. Stundum missi ég af síðasta strætó og fer þá heim með leigubíl þegar ég nenni, svona um klukkan þrjú eða fjögur. Þá er ekki gaman að fara á fyrirlestur í heimspekisögu klukkan tíu daginn eftir.

Á föstudögum er föstudagsbjórshittingur í Uglubúi, sem er Humanistiske fakultets pöbbinn. Hann er sætur, í myrkum kjallara, og myndir af uglunni miklu hanga á veggjunum. Enda er uglan gáfuð. Eins og allir í Det humanistiske fakultet.

Á mánudögum og miðvikudögum vinn ég í leikskóla. Leikskólinn er staðsettur í horni fallegasta almenningsgarðs í Osló, garðs listamannsins Vigelands sem gerði fallegar styttur af nöktu fólki sem dansa og lifa á brúnni sem ég þarf að ganga yfir á leið minni.

Á kvöldin elda ég mat með norska kærastanum mínum. Þegar ég segi að við eldum saman meina ég að ég sit og drekk saft eða bjór og horfi á hann elda á meðan ég tala vitleysu. Hann er svo flinkur að elda að mér líður stundum eins og ég sé á restaurant þegar ég borða matinn hans.

Stundum hef ég tíma til að lesa heimspeki, og þegar það gerist tekur það langan tíma af því að textinn er annað hvort á norsku eða ensku. Stundum þarf ég að skrifa verkefni. Það tekur líka langan tíma.

Mér finnst heimspeki erfið. Það er erfitt að þurfa að setja upp skýr rök fyrir óskýrum hugsunum. Þess vegna er heimspeki holl fyrir mig. Hún æfir mig í því sem ég er ekki svo flink í. Það er gott.

Breyting plans

2009-07-28T08:17:00.004Z

Ég er að fara í heimspeki og hugmyndasögu í háskólanum í Osló. Þetta þýðir að ég er að fara að byrja í háskóla. Eitthvað sem ég hef ekki haft í huga að gera í allt sumar.

Vei.

Svo sé ég til með hitt planið. Kannski verður þetta bara plan A héðan af. Nema ég hati þetta.

Ég flyt þá út eftir eina og hálfa viku. Sjáumst!

Sumardagar

2009-07-24T17:38:00.004Z

Ég er komin inn í heimspeki og hugmyndasögu í háskólanum í Osló. Ég veit ekki hvort ég vil læra það næstu þrjú árin eða bæta einkunnirnar mínar og fara í læknisfræði.
Sem er gaman af því að ég þarf að svara á morgun. Vei.

Þetta sumar hefur líf mitt runnið í áður óhugsanlegar áttir. Ég hef nefnilega hafið það að fara út að hlaupa um Elliðaárdalinn með föður mínum oft í viku. Að fá D-vítamín úr sólinni og finna sætkrydduðu jurtalyktina allt í kring ásamt því að hrista uppsafnaða spennu úr líkamanum. Þetta eru orðnar mér dýrmætar stundir. Og svo spjöllum við pabbi um allt sem viðkemur lifanda lífi og dauðu og það er skemmtilegt.
Þessi gleði byrjaði eftir að ég uppgötvaði hlaupamátt minn í Kvennahlaupinu í sumar, ég hafði þá grætt meira en sálarró og víbrandi hamingju í afródansinum. Einnig þol!

Eftir að ég kom heim frá Suður-Ameríku hefur lífið verið þægilegt og ég hef notið mín. Ég kann vel við að vera heima með mömmu og pabba í ró, drekka te og lesa bók uppi í rúmi.
Enda hef ég aldeilis eignast glás af bókum undanfarnar vikur, og fer ég varla skrefi inn fyrir dyr Máls og menningar án þess að versla eitthvað sniðugt.
Nýendurútgefin Íslenskar lækningajurtir eftir Arnbjörgu Jóhannsdóttur, Birtingur eftir Voltaire í þýðingu Laxness, Tvískinna eftir Davíð Stefánsson og svo þær þrjár bækur sem ég átti eftir að komast höndum yfir í Twilight-seríunni, og hef ég full óþreyju beðið eftir að þær komi til landsins síðustu vikur. Hvílíka kátínu það veitti mér að taka þessar bækur heim með mér.

Eftir nokkrar vikur flyt ég til Noregs. Ég veit ekki nákvæmlega hvað ég er að fara að gera en það kemur í ljós á næstu dögum. Eitt er þó víst og það er að allir vinir mínir sem voga sínum fæti inn fyrir norsk landamörk eru velkomnir í heimsókn og öl í Oslóarborg! Ég býst sterklega við og stóla á að heimili vort verði fjölsótt íslenskt menningarsetur eins og heimili Jóns Sigurðssonar og Ingibjargar frænku hans var í Danmörku í denn!

Gamlir góðir dagar í Götuleikhúsinu sem vondi trúður

2009-07-14T22:11:00.000Z

Síðasti viðkomustaðurinn

2009-06-21T18:16:00.003Z

Við komuna til Rio eftir 26 tíma rútuferð vorum við búnar að eignast kunningja. Við höfðum plan um að fara á ódýrt hostel á Botafogo ströndinni sem átti að vera tiltölulega öruggur staður og skyldum halda okkur lengst frá Copacabana sem við höfðum verið margvaraðar við. Þar væru ræningjar frá favellunum fyrir ofan með hnífa og hver sekúnda sem eytt væri þar áhætta.

Við slaufuðum planinu okkar með öllu tilheyrandi og ákváðum að fara með nýja vini okkar, Nathan, til Copacabana á hostel sem hann var búinn að panta pláss á. Þar eyddum við svo rúmri viku og margri stundinni með Nathan og spöruðum til dæmis í matarkostnaði þar sem að við elduðum oftast þrjú saman á kvöldin. Öll vorum við að verða ansi blönk og eru veitingastaðir í Brazilíu ekki þeir ódýrustu. Svo þetta var tilvalið.

Hostelið okkar var partíhostel. Fyrir þá léttsvæfu var lítil hvíld og seinir háttatímar flest kvöld. En það var gaman. Á efstu hæð hostelsins var bar undir beru lofti og heitur pottur. Á barnum sameinuðust ferðalangar mörg kvöld í drykkju og spjalli, og var svo möguleiki á að færa stuðið á klúbbinn í kjallaranum við hliðina á hostelinu eftir lokun.
Á barnum byrjaði dagurinn í morgunmat og endaði oft þar sem þjónustuskvísur með jónur í munnvikinu dilluðu sér í magabolunum og skvettu í hressilega Caipirinhu.

Á daginn var gott að vera á ströndinni og leika sér í stórhættulegu öldunum eða lesa bók þegar flaggið "bannað að synda" var sett upp þar sem áhætta um drukknun var að verða of fyrirferðarmikil.
Við fórum að skoða Jesússtyttuna og fórum í favelluferð. Ég fór degi seinna en Á+N þar sem að drykkjan daginn áður hafði náð í rassinn á mér og sent mig í rúmið.
Á föstudagskvöldum var haldið til Lapa þar sem að kokteilblandarar stóðu með bása út um allar trissur milli Lapabrúnnar og klúbbalengjunnar, ásamt favellubarna sem toguðu í pilsfalda tómum augum í von um pening eða sölu á allskyns varningi.

Þegar Nathan skyldi heim halda til Englands eftir hálfs árs ferðamennsku um margar álfur, ákváðum við Ásdís að prófa Couchsurfing. Hún hét Nina Dubois sem var hostinn okkar, indæll kattaelskandi og silkiklútamálandi brazilísk stúlkukind með yfirmátar huggulega íbúð með þakútsýni yfir Rio.
Hjá henni dvöldum við í tvær nætur. Við fórum á hippamarkað á Ipanema, hittum norska vinkonu mína Gro og fórum með henni og Ninu út að borða á Austurlanda-fjær veitingastað ásamt því að kúra með hinum annars feimna ketti Mag og elda súpu með Ninu.

Svo eftir tíu daga veru í Rio fórum við heim. Það var bitursætt. Fyrst eyddum við einum degi í New York og sprönguðum um strætin þar ósofnar og illa til hafnar.
Og það var kalt að koma heim. En ljúft að fá knús.

Ég komst svo að því að kötturinn minn hún Branda, sálufélagi og gæludýr til nítján ára, hafði dáið viku áður en ég kom heim og ég grét lengi lengi og græt enn í hjartanu.

Að komast yfir landamæri

2009-05-31T22:09:00.003Z

Að lokum skyldum við fara til Rio de Janeiro í Brasilíu.
Við hættum sumsé við að fara til Florenopolis til að spara auka rútumiða, og ákváðum þess í stað að taka um sólarhrings langa rútuferð til Rio frá Foz de Iguazu, Brasilíumeginn við Iguazu fossana.

Áður en að þetta yrði mögulegt þurftum við að fara yfir landamærin frá Paraguay yfir til Brasilíu. Við settumst upp í strætó, enda er ferðin ekki lengri en um 20 mínútur, og fórum af stað.
Við keyrðum yfir landamærin við Paraguay yfir á frísvæði á milli landanna og biðum eftir að strætóinn myndi stoppa svo að við gætum fengið stimpilinn okkar. Fólk sem fer fram og til baka yfir landamærin á einum degi(t.d. til vinnu) þurfa ekki stimpil en við þurftum augljóslega stimpil, ferðamenn með risa bakpoka og greinilega ekki á leið til baka í nánustu framtíð.
í strætónum á leið til Paraguay hafði bílstjórinn stoppað og hleypt okkur út til að fá lögmætan stimpil, og þaðan þurftum við að taka leigubíl þar sem að hið vinnandi fólk í strætónum vill ekki þurfa að bíða lengi tvisvar á dag. Allavega...
Stætóinn stoppaði ekki á leiðinni og ég byrjaði að ókyrrast, en við ákváðum að sjá hvað myndi gerast. Strætóinn stoppaði heldur ekki við landamærin við Brasilíu og við vissum að við værum þar með orðnar ólöglegar í landinu.
Við komum á rútustöðina og spurðumst fyrir um hvort við gætum fengið stimplana þar, og það gátum við ekki heldur þyrftum við að fara til baka og helst með leigubíl.
Við settum farangurinn okkar í geymslu, fundum leigubíl sem bauð vel og fórum að landamærunum við Brasilíu. Þar fengum við að vita að við gætum ekki fengið inngöngustimpilinn nema við myndum fyrst fá brottfararstimpilinn í Paraguay!

Leigubílinn sagði að sú ferð myndi kosta ákveðið mikið til viðbótar og að sjálfsögðu kom réttlætiskenndin mér til að þræta fyrir þá borgun, að við sögðumst í upphafi mundum borga honum fyrir að hjálpa okkur að fá stimplana sem við þurftum, ekki bara einn þeirra.
Á endanum komumst við að samkomulagi og fengum stimplana og komumst til baka á rútustöðina. Þá var svo stuttur tími í að rútan okkar færi að við urðum sveittar af stressi og hlupum á milli töskugeymslunnar, hraðbankans, miðasölunnar og rútunnar. Ansi dramatískt.

Og þá vorum við á leið til Rio.. þaðan flugum við svo 10 dögum síðar.

Puerto Iguazu > Paraguay

2009-05-20T08:57:00.003Z

Frá Buenos Aires fórum við til Iguazu fossanna.
Á meðan við gengum að besta útsýnispunktinum Argentínumeginn ímynduðum við okkur að þetta yrðu kannski vonbrigði. Fólk í Suður-Ameríku lofsamar þessa fossa en miðað við okkar flottu fossa á Íslandi gætu þetta verið fossar í meðal lagi, enda ekki allir vanir glæsifossum á hverju strái. Svo var ekki. Þessi fossar voru svo ótrúlega stórir, vatnsmiklir og háir að ég varð hissa. Á svæðinu hlotnuðust mér nokkur moskító bit, enda ekki óvanalegt þar sem að frumskógur læðist eftir árbökkunum svo djúpur og fallegur með sínum sérstöku hljóðum frá öllu dýralífinu.
Við Ásdís fjárfestum í bátsferð sem tók okkur nánast undir fossanna og við urðum holdvotar eins og eftir sturtu, enda sátum við fremst í bátnum. Það var gaman.
Eftir þennan dag ákváðum við að það dugði okkur að sjá fossana Argentínumeginn frá, og að við þyrftum þá ekki að eyða meiri peningum og tíma í að sjá þá líka Brazilíumeginn frá.
Á hostelinu okkar vorum við hræddar mikið þegar við sögðum frá plani okkar um að fara næst til Floreanopolis og svo til Rio í Brazilíu. Okkur var sagt að Brazilía væri lang dýrasta landið í Suður-Ameríku og að verðlagið væri eins og í Evrópu. Þetta angraði mig sérstaklega enda var peningabunkinn farinn að þynnast og tæpar tvær vikur voru eftir að ferðinni. Við ákváðum að við skyldum reyna að prófa loksins Couch-Surfing í Rio, til að bæði spara peninga og upplifa nýja hluti.

Eftir pælingar um hvað skyldi gera ákváðum við að við skyldum fara í nokkra daga til Paraguy. Við vorum staddar ansi nærri;á landamærum þriggja landa (Brazilíu, Argentínu og Paraguay). Paraguay átti að vera mjög ódýrt land og þessa stundina virtist sparnaður nauðsynlegur áður en haldið yrði til Brazilíu.
Loks tókum við buss yfir landamærin til Ciudad del Este. Þaðan stukkum við svo beint upp í 6 tíma rútu sem upphaflega átti að vera 4 tíma rúta. Einhvernveginn hafa Suður-Ameríkubúar mikið dendensí til að fegra veruleikann. Eins geta þeir ekki með nokkru móti viðurkennt að þeir viti ekki um einhver stað ef þeir eru spurðir. Frekar senda þeir þig af stað í kolranga átt og gefa nákvæmar upplýsingar um gönguleið út í rassgat, oft langt langt frá staðnum sem þú ætlar á. Þetta er önnur saga.

Við tókum sumsé 6 tíma rútu til borgar sem heitir Encarnación. Þangað komum við þegar kvöldið nálgaðist miðnætti. Við skoðuðum Lonely Planet bókina til að fá tips um hostel, og gengum að einu sem var nálægt rútustöðinni og átti að vera eitt af þeim fýsilegastu í borginni. Þegar þangað var komið var myrkur í gluggunum og maður kom að okkur og hristi hausinn og sagði á sinni óskiljanlegu Paraguaysku spænsku að staðurinn hafi lokað. Þetta fannst okkur merkilegt, en ákváðum þá að best væri að taka þá leigubíl á annað hostel, þar sem að við þekktum staðinn lítið og vorum gangandi um með allar eigur okkar og því augljós skotmörk spellvirkja.
Við komum loks að stað með tveimur hostelum beggja vegna götunnar. Við borguðum leigubílstjóranum offjár og fórum svo og kíktum inn í fyrsta hostelið. Það var eins og þessi ógirnilegu mótel í bíómyndum með neonljósum og viftuhljóði en nokkuð ódýrt þó. Við sögðum takk við kvöldvörðinn og eigandann og sögðumst ætla að líta fyrst á hitt hostelið til að vera vissar um að þetta væru góð kjör, eitthvað sem mjög eðlilegt er að gera. You've gotta shop around, shop around!
Við gerðum það en sáum að hitt hostelið var allt of dýrt og óþarflega fínt fyrir okkur svo við gengum til baka ákveðnar í að setjast að þar. Þá var næturvörðurinn búinn að læsa hliðinu og hristi höfuðið. Við héldum að hann væri að grínast og fórum að hlæja, en svo kom í ljós að eigandinn hafi móðgast yfir að vera vakinn síðla kvölds(eða eitthvað álíka) og yfir því að við skulum hafa farið yfr á hitt hostelið að skoða. Hann vildi því ekki leifa næturverðinum, sem bara stóð þarna aðgerðalaus með nákvæmlega ekkert betra að gera, að hleypa okkur inn. Upp í mér kom réttlætiskenndin gamla með reiðu augunum og ég vildi ekki fara hljóðalaust, á meðan stóð Ásdís með hvolpaaugun mér við hlið og reyndi að draga mig í burtu.
Að endingu gengum við að götuhorni einu, örmagna af þreytu vegna þungra bakpoka og matarleysis. Fyrir tilviljun var bíll staddur nálægt okkur á annars allgjörlega auðri götunni og ég ræddi við fjölskyldu sem hafði verið að sækja sér pizzu á stað einum þar nærri. Fólkið bauðst til að skutla okkur á hostel sem við fundum í Lonely Planet bókinni og þáðum við það enda lítið annað í stöðunni.
Loks komum við þangað og urðum glaðar. Það var krúttlegt gamalt og ódýrt hostel.
Við þökkuðum fólkinu og fórum að sofa matarlausar, enda báðar búnar að missa matarlystina eftir allt þetta vesen.

Paraguay var skrítið land. Við dvöldum þar í um þrjá daga. Tvær nætur í Encarnación og eina nótt í Ciudad del Este þegar við komum til baka.
Alls staðar voru göturnar auðar á kvöldin og komumst við að því síðar að það er af því að Paraguay er hættulegasta og fátækasta landið í Suður-Ameríku svo að fólk þorir einfaldlega ekki að fara út á kvöldin. Í Encaranción voru einfaldlega engir aðrir ferðamenn en við. Á stærsta ferðamannastaði svæðisins, við miklar sögulega rústir, vorum við einar fyrir utan tvo aðra japanska ferðamenn. Í Ciudad del Este þegar við fórum út að borða vorum við einar á veitingastaðnum. Leigubílsjórinn sem keyrði okkur þangað leyfði okkur ekki að ganga um 200 metra á einstefnugötu til að komast að veitingastaðnum, heldur keyrði hann heldur ókeypis stóran hring til að setja okkur út fyrir utan dyrnar. Þjónustustúlkan á veitingastaðnum fylgdi okkur líka upp að heimferðarleigubílnumn sem var í næstu götu. Lonely Planet hafði fleiri en einn og fleiri en tvo staði í fórum sínum í Paraguayska kaflanum, sem voru farnir á hausinn.
Greinileg merki um niðurníðslu landsins voru um allt. Það var hálf þunglyndislegt. En merkilegt.

Paraguay var einu sinni á blómaskeiði og var ríkt. Á þessum stað fórum við að hugsa um Ísland. Ísland var fátækt en varð svo ríkt, var þessi ríki kafli bara einhver kafli sem í framtíðinni verður í sögubókum undir titlinum "Blómaskeið Íslands"?
Það er spurningin.

Uyuni ferd til San Pedro de Atacama > Iquique i Chile > Santiago > Mendoza i Argentinu > Buenos Aires

2009-04-22T02:44:00.007Z

Fra La Paz i Boliviu var ferd okkar heitid til Uyuni tar sem aetlunin var ad fara i triggja daga ferd fra Uyuni til San Pedro de Atacama i Chile, til ad sja og upplifa nokkur undur Bolivu.
Tangad komum vid snemma morguns og voldum okkar fljott ferdaskrifstofu fyrir ferdina.
Okkur var stungid i gamaldags jeppa asamt 3 odrum manneskjum(og ekli): Fedgum fra Argentinu sem drukku matèid sitt i aftursaetinu(jurtate i serstokum bolla, mjog argentiskt) og stulku fra Sviss.
Dagarnir trir lidu hratt og orugglega undir handleidslu Richards; ekils okkar, guides og kokks, sem elskadi og songladi akaft med latnesku boyband tonlistinni i utvarpinu.
I ferdinni saum vid salteydimork sem var hreint otrulegt fyrirbaeri. Harnad salt undir fotum ter eins langt og augad eygir. Erfitt ad sja skil himins og jardar og notfaerdum vid okkur tad i margvislegum myndatokum tar sem tad litur ut fyrir ad eg se eins og dvergur og standi i lofanum a Asdisi og fleira og fleira. Vid skodudum og bordudum hadegismat hja eyju i midri eydimorkinni sem var uppfull af kaktusum!
Annad sem vid saum voru morg og mismunandi lon, nokkrir geysir og vid bodudum okkur i einum slikum. Fyrri nottina gistum vid a hoteli sem var ad ollu buid til ur salti. Ta sidari svafum vid a steinrumum med tunnum dynum a, i slikum kulda ad vid klaeddum okkur i oll tiltaek hly fot fyrir svefninn, meira ad segja vettlinga!

Samferdafolk okkar var afar indaelt og vorum vid heppnar med hop. Vid eyddum kvoldunum yfir raudvinsglosum og djupu spjalli um kreppuna i Argentinu og likindi hennar vid kreppuna a Islandi. Fadirinn argentiski var hinn upplystasti og tvi gaman ad hlusta a frodleikinn sem valt upp ur honum.

Adrir hopar voru ekki eins heppnir. I einum teirra var koreiskur ferdaguide sem gerdi allt vitlaust med tvi ad radast a samferdarfolk sitt ef tau svo mikid sem blikkudu i hennar att med teim endi ad hun var kaerd til logreglunnar i Boliviu og ma aldrei stiga faeti framar i landid, sem er otaegilegt ef tu vinnur sem guide.

Tegar ferdinni lauk og vid Asdis vorum komnar aftur i hlyjuna i Chile akvadum vid ad strandarferd vaeri naest a dagsskra. I fyrstu aetludum vid til La Serena en fyrir tilviljun forum vid ad spjalla vid stulku eina sem hafdi verid tar og sagdi ad haustid hefdi nad La Serena og vaeri ad faerast nordar og nordar, tad er ad segja ad ef vid vildum fara i solbad i La Serena yrdum vid ad vera i sidbuxum og peysu, sem hljomadi ekki serlega spennandi.
A augnabliki akvadum vid ad fara i stadinn aftur nordur a boginn til Iquique i nordur Chile, tratt fyrir ad leid okkar laegi ad endingu i sudrid. En fyrir okkur gekk strondin fyrir hagnytingu og vid heldum samdaegurs af stad i rutu til Iquique. Vid vorum einfaldlega ordnar skitleidar a turistaturum og guidum og vildum slaka a i nokkra daga undir solinni ljufu.

Strondin i Iquique var ljuf syn. Solarlogin voru bleik og falleg og sjorinn hressandi. Vid flatmogudum i sandinum og lekum okkur i oldunmum sem voru haar og kraftmiklar enda mikid notadar af surfurum. Leikurinn i oldunum for a milli tess ad vid hoppudum i gegnum oldurnar og hlogum hjartanlega af gledi og tess ad oldurnar nadu i skottid a okkur og veltu okkur eftir botninum og gleyptum vid ta oft a tidum halfdrukknadar mikinn sjo og vaeldum tegar upp var komid: "eg tarf pasu!"
Eftir ad solin laekkadi haed syna forum vid asamt nokkrum hostelfelogum okkar til ad profa fyrirbaeri sem heitir sandboarding. Tetta lysti ser svo ad vid klifrudum upp ha sandfjoll med snjobretti og renndum okkur nidur. Mer fannst gaman, Asdisi fannst ekki serlega gaman enda von meira fjori i snjonum. Skidarinn eg hafdi gaman af tvi ad profa tessa taekni.

Fyrsta daginn brunnum vid svo illa ad vid akvadum ad vid gaetum ekki verid tarna afram og heldum af stad til Santiago eftir styttri dvol en vid hofdum planad.

I Santiago forum vid a Jazz klubb asamt tveimur tjonum fra hadegismatarveitingastadnum okkar og Finnskri stulku fra hostelinu. Tjonarnir reyndust leidinlegir. Stulkan var indael og musikin god. Daginn eftir var Paskadagur og Asdis kom mer a ovart og hafdi falid morg litil sukkuladipaskaegg og kaninur um nottina i draslinu i herberginu okkar, eftir ad eg hafdi sofnad eftir alla raudvinsdrykkjuna.
Tad var indaelt ad vakna og leita af eggjum. Eg vard lika svo spennt af tvi ad stadirnir sem hun faldi eggin a voru erfidir! Svo erfidir ad eg turfti stoku hjalp.
I Santiago hittum vid vin okkar Cristian sem vid kynntumst i frumskoginum. Hann og fraendur hans tveir foru med okkur stulkurnar trjar i utsynisleidangur um borgina. Tad var gaman.

Fra Santiago heldum vid til Mendoza i Argentinu. Argentina er frabaert land, fyrir utan svindlarana! Folk er utsmogid og prettid og buid ad troa adferdir sinar lengi. I hinum londunum lentum vid i engu sliku en her er reynt ad svindla a saklausum ferdamonnum si og ae. En hvad um tad.
Tar forum vid a hostel med okeypis vini dag og nott. Vid satum og drukkum fram eftir kvoldi med hosteleigandanum, sem kalladi okkur daetur sinar og sagdi mig alitlegan kvenkost fyrir argentinska menn vegna likamsbygginar minnar, og tremur odrum drengjum sem deildu med okkur herbergi.
Mer tokst a troda okkur med i ferd sem teir hofdu skipulagt fyrir naesta dag: ad leigja bil og keyra til fjalla.
I stuttu mali var ekkert ur fjallaferdum. Vid leitudum ad veginum til fjallanna(sem to eru ut um allt) en gafumst upp og forum i stadinn i vinsmokkun hja freydivinsframleidandanum Chandon(eins og i kampavininu Moet & Chandon ja) og eyddum tar dasamlegri stund. Eftir tad snaeddum vid hadegisverd a dyrlega stadnum La Maria, uti a svolum med yfirsyn yfir vinekrur i allar attir. Daginn endudum vid svo a enn annarri vinekrunni og drukkum flosku af godu hvitvini uti i solinni og horfdum a solsetrid.
Eftir tessa vinsmokkun fengum vid Chandon a heilann. Tad er vist ekki haegt ad kaupa tessi vin i Evropu svo vid hofum notad nokkur taekifaeri til ad fjarfesta og njota tessa vins. Sama dag og vid forum fra Mendoza vorum vid snemma bunar ad tjekka ut af hostelinu og setja toskurnar i geymslu a rutustodinni.
I stadinn fyrir ad eyda meiri peningi i vinsmakkanir forum vid i supermarkad og keyptum tvaer floskur af Chandon og uppahalds sukkuladid okkar: Bon Bon. Nammi namm.
Deginum eyddum vid i grasinu a einum allmenningsgardi Mendoza tar sem vid drukkum freydivin ur plastglosum, bordudum sukkuladi og toludum um allt milli himins og jardar. Einn vel nyttur dagur. Um leid og vid settumst upp i rutuna til Buenos Aires sofnudum vid djupum svefni en eyddum afgangi naeturinnar i tad ad vera thunnar.
Eg neyddist til ad svolgra i mig vatninu sem rutan hafdi upp a ad bjoda sem hafdi mikinn klorkeim. Nammi nammi.

Nu erum vid her i Buenos Aires. Eg elska Buenos Aires.
Tratt fyrir svik og pretti hefur borgin upp a mikid ad bjoda og er svo evropsk en samt svo latnesk. God blanda. Vid hofum farid a listasafn med eingongu Sudur-Ameriskum nutimalistamonnum, i kirkjugardinn tar sem liggja helstu hetjur borgarinnar asamt Evitu, i dyragardinn, i baedi tangotima fyrir byrjendur og sed syningu tar sem vid satum hugfagnar yfir raudvinsglasi med tar i augum yfir fegurd dansins, og svo hofum vid eytt miklum tima med Kara sem vinnur i utvarpinu i Reykjavik med Asdisi, en hefur buid her i halft ar ad laera spaensku. Heima hja honum tar sem bua um 20 manns fra ymsum londum tokum vid tatt i afmaelisbodi og bjuggum til heimagerdar enpanadas(kokur med kjoti, osti og graenmeti innan i ser).

Bradlega forum vid til Iquazu fossanna og svo til Brasiliu.
Tad eru trjar vikur i heimkomu og eg er ekki med vinnu fyrir sumarid.

O jaeja.

Kyssi kyssi

Puerto Maldonado-Amazon > Puno-Lago Titicaca > La Paz i Boliviu

2009-04-03T22:03:00.005Z

Frumskogurinn: Tad var rakt og hlytt og mikid mikid mikid af moskito flugum.
Vid Asdis skiptum a milli okkar orugglega um 300 bitum og urdum adhlatursefni stadarins. Samt notudum vid moskito krem i grid og erg! Vid klorudum okkur dag og nott og fengum ad endingu sykingu i bitin og tokum pensillin.

I frumskoginum gistum vid i huggulegum strakofum, vorum i frabaerum hopi folks fra ollum heimshlutum, saum otal exotisk dyr, forum i frumskogarferdir, kano ferdir og slokudum a i hengirumunum i kofunum okkar.
Batsferd eftir strandlengjunni sidla kvolds undir svo olysanlega stjornubjortum himni, i leit ad krokodilum. Frumskogarrigning sem var kraftmeiri en sturturnar a Islandi gerdi mig glada. Godur matur, godir kokteilar, godir guidar, godar stundir.

Fekk a mig gervi tattoo gert med frumskogaravexti sem myndadi stafi: (hjarta) L E
Gerdum skuggamyndir med hondum a veggi strakofans med hjalp vasaljosa. Kold sundlaug. Kaldar sturtur. Frabaer solarlog.

Heldum afram til Puno, fegnar tvi ad losna fra rakanum sem erti moskitobitin svo mikid. Akvadum ad vera i Puno med parinu indaela, henni Dionu fra Cusco og Emillio fra Mexiko. Rutumidarnir okkar voru keyptir af konu sem vann fyrir lodgid sem vid attum i vidskiptum vid i Puerto Maldoando. Eg og Asdis maettum i rutuna og fengum halfgert sjokk. Tetta var hrikaleg ruta og vid vorum um tad bil ad eyda 18 klukkustundum i henni. Tad voru engin bilbelti, endin loftkaeling, engin upphitun, engir utlendingar en tad sem stod helst upp ur var ad tad var brotin framruda a rutunni. Ekki mjog vonvekjandi sumse. Asdis for ad grata en eg helt ro minni og fekk mer is. Parid beiladi a rutunni og tok adra betri. Skiljanlega. En vid sameinudumst i Puno a ny.

Vid forum saman i litinn leidangur med guidi fyrsta daginn og gistum saman a hosteli fyrstu nottina. Snemma morguninn eftir heldum vid i magnada ferd. Vid tokum bat fra hofninni med agaetum hopi folks og guidi. Vid forum a fljotandi eyjur sem eru gerdar ur straum og endurnyjadar sma saman, en endast to hver og ein adeins i um 10-15 ar. Svo heldum vid afram a stora eyju i Titicaca vatni sem heitir Amantani. Tar sotti innfaedd stulka okkur fjogur a hofnina og gekk med okkur dagoda vegalengd um haed(erfitt med storan bakpoka) heim til sin. Tar snaeddum vid maltid med fjolskyldunni og forum svo i fjallgongu med hopnum. Eg og Asdis vorum ad sjalfsogdu fyrstar upp a topp a tetta fjall sem hetir Pajidada eda Fadir jord. Vinaparid akvad ad slappa af a "laglendinu" a medan(tetta er nu i um 4000 metra haed). Tarna horfdum vid a solarlagid sem var mjog fallegt a vatninu. Kyrrdin i kring er svo god og vekur med manni hlyjar og godar tilfinningar. Tetta er outskyranlegt fyrirbrigdi en tad er stadreynd ad vatnin stora Titicaca hefur tilfinningaleg ahrif a manneskjur.
Eftir tetta snaeddum vid kvoldmat med fjolskyldunni og forum svo til herbergja okkar tar sem heimasaetan bjo okkur fyrir lokal fiesta. Vid vorum klaeddar i fot eins og folkid tarna gengur i, stor pils og fallegar utsaumadar skyrtur med thykkum litskrudugum beltum i mittid. Vid heldum i samkomuhus tar sem allir turistar eyjunnar og mikid af heimafolkinu var og hljomsveit a svidinu. Tarna var svo dansad fram eftir kvoldi innlenda dansa svo ad svitinn lak af.

Daginn eftir heldum vid med batnum afram a naesta stad. Sjorinn var okyrr en to var sol uti, og nokkud margir fengu sjoveiki og hlupu til skiptis a klosettid ad aela. Sem betur fer vorum vid Asdis ekki i teim hopi en vinaparid okkar for einna verst ut ur tessu. Loks komum vid a og skodudum eyju sem heitir Taquile og var hun uppbyggd af fjalli med husum i hlidunum. Eftir tetta heldum vid til baka, til Puno og var sjorinn ta lygn. Eg og Asdis tokum okkur til og forum upp a tak a batnum i solbad enda var gott vedur og sol. Vid notudum sterka solarvorn(SPF 55) enda er solin tarna svo sterk ad ekki veitir af odru.
Tad for ekki betur en svo ad eg brann all hressilega haegra megin a maganum. Hver brennur a maganum eftir ad hafa borid a sig tvaer umferdir af SPF 55 kremi? Vandraedalegt.

Seinna um kvoldid i Puno for vinaparid snemma i hvild og eg Asdis heldum ut ad borda. Vid fundum finan stad og akvadum ad timi vaeri kominn til ad smakka a tjodarrettinum umtalada, Sebiche, sem er hrar silungur i sterkri sosu.
Tessi rettur var einn sa besti sem vid hofum smakkad! Ferskur silungur, saetar kartoflur, thykkar poppbaunir(serkenni Latnesku Ameriku) og tessi lika yndislega sosa!
Nema hvad ad med tessum retti var thunnur biti af tomati sem eg skellti i mig a svipstundu. Eftir nokkrar sekundur for munnurinn minn, halsinn, og varirnar ad brenna og eg skyldi hreinlega ekki hvad var i gangi. Tetta var ta ekki tomatur heldur rosalega sterk tegund af chilli pipar! Eg for ad tarast all mikid og fekk nefrennsli, eg engdist um og var mjog kvalin. Tjonustustulkan faerdi mer vatn og eg svolgradi i mig einum liter a nokkrum sekundum. Svo kom hun med sykur og sagdi mer ad fa mer teskeid sem letti adeins a kvolinni. Tetta var ansi dramatiskt og skemmdi adeins fyrir mer maltidina sem var annars svo god. Asdis var fyrirmyndarvinkona og hlo sig mattlausa af helfor minni.

Naesta dag(i gaer) tokum vid Asdis rutu med Emillio til La Paz i Boliviu tar sem vid erum nu. Diana turfti ad fara til Cusco ad vinna i nokkra daga adur en hun hittir Emillio i Arequipa. Argentisk hjon sem voru med okkur a Lago Titicaca voru okkur samferda og gistum vid Asdis a sama hosteli og tau, a tessu lika fallega hosteli med ser klosetti og heitri sturtu a hvert herbergi. Luxus tad. Vid forum med teim ut ad borda i gaer en a medan gistir Emillio hja vini sinum einhvers stadar her i borg.

I dag erum vid bunar ad skoda San Fransisco kirkjuna sem er falleg kirkja i barokk stil. Einnig gengum vid um baejinn og skodudum baedi norna markadinn eda Mercado de los Brujos og svarta markadinn, Mercado Negro. Mikil og god kaup er haegt ad gera en tvi midur hofum vid ansi takmarkad plass i bakpokunum okkar. Vid letum eftir okkur ad kaupa sitthvort halsmenid og svo fjarfesti Asdis i tessum lika finu gleraugum enda er mikill sparnadur i tvi: tau kosta um 3000 kronur her en kannski 40-50.000 a Islandi.

Tangad til sidar,
Dora

Rutuferdin ogurlega

2009-03-29T15:47:00.004Z

I Cusco skildu leidir vid Kristjan og eg og Asdis heldum til Puerto Maldonado/i frumskoginn med rutu sem tok 18 klukkutima.
Vid vorum bunar ad kaupa pakka af hosteleigandanum i Cusco og hann fylgdi okkur i rutuna.

Vid tokum fljott eftir tvi ad vid vorum einu hvitu manneskjurnar i rutunni, sem var fint. Agaett ad losna fra turismanum endrum og eins. Sudur-Ameriska tonlistin hljomadi og vid vorum gladar.
Fljotlega eftir ad vid heldum af stad las eg i Lonely Planet bokinni minni ad rutuleidin sem vid vorum a vaeri mjog haettuleg, serstaklega a regntimabilinu(sem er nuna), vegna mikillar ledju og sleipu a vegum. Vid heldum to ro okkar tar sem allt leit vel ut.
Eg tottist finna kukalykt i rutunni enda hef eg troad med mer ofurnaemt lyktarskyn i tessari ferd okkar, en Asdis hlo bara ad mer. Vid og vid heyrdum vid furdulegan barnsgrat sem kom framar ur rutunni. A timum hljomadi tetta mjog omannlega og trudum vid varla ad barn gaeti framkallar slikt vael, svo vid litum fra og saum pagagauk sitjandi a stolbaki!

Vid raeddum adeins vid par sem sat fyrir framan okkur og fengum ymsar upplysingar um ferdina, tar sem ad rututjonustustulkan kunni ekki ensku. Tetta var indaelt par sem samanstod af mexikonskum manni og stulku fra Cusco. Tau reyndust vera a somu ferd og vid, a leid a sama lodge i frumskoginum og alles! Tilviljun tad.
Vid sogdum teim fra pafagaukinum og ta sogdu tau ad tau hafi fylgst med tegar morgum dyrum var komid fyrir i farangursgeymslunni, medal annars svini og nokkrum hundum!
Tetta utskyrdi kukalykina sem eg tottist finna.

Um nottina for ad rigna. Flestir voru sofandi og rutan hristist til og fra a mjog svo slaemum fjallavegum. Ymindid ykkur ad keyra versta veg Islands i regni, i 18 klukkutima! Svoleidis var tetta. Eg vaknadi vid og vid tegar vid kostudumst orlitid upp i loft vid tad ad rutan keyrdu i holu.
Hapunktur ferdarinnar var to eftir. A einu augnabliki vaknadi eg vid ad eg fekk dropa i andlitid. Tessum dropa fylgdu fleiri og fleiri og eg leit i kringum mig og sa ad rutan lak a morgum stodum! Eg klaeddi mig i peysu og setti teppid upp ad hoku og hagraeddi mer svo ad bunan faeri ekki framan i mig heldur i teppid. Ta gat eg sofnad aftur.
Tegar tetta var i gangi var svo mikil rigning ad allir gluggar turftu ad vera lokadir. Rakinn i loftinu og filan var naestum yfirtyrmadi. Manni leid ekki serlega vel. Nokkurri stund sidar i svartamyrkri tegar folk var enn sofandi, svona um fimmleitid, stod tjonustustulkan upp, kveykti ljosin og sagdi "godan dag, herrar og frur!" Eg helt ad hun vaeri ad grinast. Klukkan var fimm um morgun og folk var ad stroggla vid ad lata timann lida i svefni og konan krafdist tess ad allir myndu vakna a okristilegum tima! Ekki nog med tad ad hun tilkynnti ad nu skyldi hun safna teppnum saman. Tetta var 5 timum fyrir endastod og konan aetladi ad svipta okkur einu vorn okkar gegn lekanum. Eg gat ekki annad en hlegid. Parid yndaela var buid ad bua til halfgert segl ur sinu teppi sem tau neitudu ad lata af hendi. Tau voru su einu sem stodu i harinu a tessum bleikklaedda brjalaedingi. Eg let kurteisilega en hissa fra mer teppid.

5 timum sidar komum vid til Puerto Maldonado og heldum med bati a stadinn sem vid yrdum naesta 4 daga. Nu erum vid komnar aftur til Puerto M. og bidum eftir 18 tima rutuferd til Puno og Lago Titicaca. Puno er i 4000 m haed svo vid losnum vid rakann en faum haedarveiki. Party!
Meira um frumskoginn sidar.

Ein breyting: I rutuferdinni var synd ein mynd. Tad var eitt sjonvarp sem virkadi fremst i rutunni en vid vorum nanast aftast svo tad eina sem vid fengum voru laetin ur hatolurunum rett hja okkur. Tetta var ekki svona feel good mynd til ad letta skapid, tetta var horror mynd med oskrum hvert a eftir odru! Hljodin voru eins og ur Hitchcock mynd. Vid gatum sett glitta i myndina og bornin sem morg voru um bord virtust hin spenntustu.

Aguas Calientes - Machu Picchu

2009-03-29T15:23:00.002Z

Baerinn nalaegt Machu Picchu heitir Aguas Calientes. Hann er trodfullur af turisma og serlega osjarmerandi to ad hann liggi i fallegum dal milli harra Andesfjallanna.

Daginn sem vid komum forum vid i fjallgongu. Tegar vid akvadum ad fara i gongu sagdi eg strax ad eg vaeri til i ad ganga, en vildi ekkert extreme. Tad reyndist svo ekki ganga eftir. Vid gengum nanast lodrett i ruma tvo tima upp a topp. A leidinni turftum vid ad klifa nokkra trestiga sem voru ansi langir, lengsti sennilega meira en 50 metrar. Tad var ohugnalegt, serstaklega fyrir mig sem tykist vera lofthraedd. Tegar eg for upp fyrsta stigann bjost eg svo sannarlega ekki vid ad komast lifandi fra tessu og var i raun hissa tegar eg kom nidur ad rotum fjallsins.

A leidinni hittum vid 3 unga menn, Collin og Drew fra Bandarikjunum og Adrian fra Lima(en byr i USA), og vorum vid samferda teim upp og nidur og forum svo med teim i sund a eftir. Tad var nefnilega "thermal pool" i Aguas Calientes. Fyrir okkur hljomadi tad eins og einhverskonar natturulind en svo var ekki. Tetta voru nokkrar misheitar sundlaugar med skitugu vatni. Eins og a Islandi en samt skitugra. En tetta var samt ljuft fyrir faeturna efir alla gonguna.

Eitt heimskulegt vid gonguna var ad vid tokum ekki med okkur einn einasta vatnsdropa. Drengirnir trir ekki heldur. A toppinum vorum vid svo sveitt ad fotin okkar voru blaut i gegn, solin var sterk svo ad vid logdumst adeins i solbad. Tegar nidur var komid svolgrudum vid i okkur um litra af vatni a mann.

Mistok tessarar ferdar voru to su ad eg teygdi mjog litid eftir ferdina sokum treytu. Eftirkostin voru su ad naestu tvo daga leit eg ut fyrir ad vera fotlud tegar eg gekk upp eda nidur stiga. Tad olli miklum hlatra samferdafelaga minna en pinu fyrir mig. Gott og blessad.

Daginn eftir tokum vid bussinn til Machu Picchu og er faest fra tvi ad segja. Stadurinn leit ut eins og a myndum en turinn med guidinum var ahugaverdur. Vid vorum tarna fram eftir degi og gengum svo nidur til Aguas Calientes.
Tadan tokum vid svo lest til Cusco sem tok um 5 tima. I henni satum vid hja indaelli Peruviskri/Honduriskri fjolskyldu sem byr i Bandarikjunum.
Vid toludum vid tau mest alla leidina og hofdum gaman af.
Mamman var svo anaegd med ad vid vaerum ad ferdast ad hana langadi ad aettleida okkur, eg sa tad a svipnum hennar. Hun reyndi i sifellu ad fa bornin(24,27 og 31 ars) til ad fylgja i fotspor okkar en ahuginn var litill.

Komin til Cusco

2009-03-21T23:33:00.004Z

Cusco er gridarlega sjarmerandi borg.
Hingad komust vid eftir rutuferd sem tok ruma 22 klukkustundir fra Lima. Su ferd var ekki serlega frabaer en to eru saetin mun betri en vid eigum ad venjast a Islandi. Madur einn sa mig teygja mig og beygja eftir setuna og baudst til ad gefa mer axlanudd a leidinni. Tetta var israeli um sextugt og virkadi sem mjog indaell madur. Vid spjolludum um alls konar hluti og hann sagdi mer fra brostnu hjonabandi sinu og helt tvi fram ad hjonabond vaeru heimskuleg.
Morguninn eftir (enn i rutunni) for hann ad taka odaegilega margar myndir af mer og vildi voda mikid horfa a mig, sem var afar otaegilegt. Og svo hittum vid hann fyrir tilviljun her i Cusco i gaer i bud einni tar sem hann stod og horfdi a medan vid vorum ad skoda vorurnar. Weirdo! :)

Torgin og gotur lagdar med smaum steinum asamt fjallshlidum og husum eins langt og augad eigir einkenna tennan stad. Borgin byr yfir mikilli sogu og hvila andar lidinna menningarsamfelaga yfir stadnum. Her var adur hofudborg Peru, a dogum Inkanna en tegar Spanverjar toku yfir vard Lima hofudborgin.
Her er mun kaldara en i Lima og eins og medal godir sumardagar a Islandi, en to verda kvoldin ansi kold, og fjarfesti eg i godri lopapeysu ur alpaca ull.

Hostelid okkar er mjog kruttlegt. Tad er gat i midju hussins og veggirnir maladir i mismunandi pastellitum. Hosteleigandinn rekur einnig litla ferdaskrifstofu og munum vid nyta okkur hana a manudaginn tegar vid holdum i tveggja daga ferd til Machu Picchu, tyndu borgarinnar sem fannst 1911 en var hjarta samfelags Inkanna fyrir taepum 5000 arum sidan.
Tad verdur spennandi.

Vid fengum okkur hina ymsustu koteila i gaer og eyddum kvoldinu med tveimur Kolumbiumonnum og odrum fra Seattle, USA. Tad var skemmtilegt kvold.
Nu fer nytt kvold ad renna i hladid og eg aetla upp ad hlyja mer og klaeda mig i lopapeysuna mina.

Dora

Lima!

2009-03-19T13:29:00.002Z

Hingad komum vid i fyrrakvold og sotti Kristjan Petur okkur a flugvollinn sem var mjog taegilegt enda talar hann reiprennandi spaensku og vid erum ad mestu mallausar to vid seum ad aefa okkur. Seinna sama kvold forum vid og hittum Trausta Hraunfjord og fjolskyldu sem er vinur fraenku hennar Asdisar. Tar fengum vid smorrebrod og exotista drykki og mikid spjall, og forum vid heim rumlega 3 um nottina.

I gaer skodudum vid borgina sem inniheldur margar mjog fallegar byggingar sem spaenverjar neyddu innfaedda traela til ad byggja eftir ad teir yfirtoku landid.
Vid skodudum katholskar kirkjur, ein sem hafdi 25.000 lik i catacombum undir ser.
Vid forum i rutuferdir sem voru vaegast sagt othaegilega ooruggar, en to algengur ferdamati her. I einni teirra stod eg enn i dyratroppunum med hurdina opna tegar straetoinn for af stad, og svo er ekkert alveg sjalfgefid ad teir stoppi til ad hleypa manni ut heldur haegi bara vel a ser. Madurinn sem tok vid greidslu upp a um 30 kronur islenskar hleypur svo stundum ut a ferd og kaupir ser kok og stekkur inn a naestu ljosum.
Vid bordudum a lokal stad hrisgrjon og kjukling fyrir svona 150 kronur islenskar og tar kom til okkar betlari sem lagdist fyrir framan okkur og bad um pening. Eftir um 5 sekundur var tjonustustulkan komin med bakkann sinn og aepti a hann og lamdi med bakkanum sinum svo hann horfadi vesaelingurinn.
Vid endudum svo kvoldid i Miraflores sem er huggulegt en turistavaett hverfi. Skodudum tar litinn markad og bordudum tar goda maltid og drukkum goda drykki.
Eftir tad ultum vid i taxa og upp i rum enda oll uppgefin/olvud.

I dag holdum vid sennilega hedan. Vid aetlum ekki alla leid til Iquitos af tvi tad tekur svo mikinn tima og pening. Vid aetlum heldur i frumskoginn i Puerto Maldonado sem er ekki eins mikill krokur a ferd okkar.
Eftir tad verdur tad svo Cusco og Machu Picchu!

Eg er ad komast yfir tad ad vera jet-legged en to virdist tad taka sinn tima.
Kvedjur ad sunnan!

Dora

New York, New York!

2009-03-15T15:57:00.002Z

Ta er tessi ferd hafin. New York er fin borg. Tad er oruggt her og audugt mannlif. Folk er opid og skemmtilegt og vid hondina er allt til alls, nema islenska kranavatnid sem eg nu skil hvers vegna er mikils metid. Kranavatnid her hefur keim af klorbragdi, mismikinn eftir mismunandi stodum baejarins. Tad er ekki gott!

Eg vard svolitid skelfd a flugvellinum tegar eg var tekin afsidis. Serstaklega tar sem madur hefur heyrt slaemar sogur af paranoju bandarikjamanna gagnvart utlendingum og terroristum. Einnig vegna tess ad taskan min innihelt svona 10 tegundir af mismunandi hvitum pillum i pokum tar sem ad vid mamma hentum umbudunum sem toku of mikid plass. Tetta litur ekki vel ut fyrir tollvord get eg imyndad mer. Eg sa fyrir mer ad eg yrdi tekin ur ollum fotunum og latin glenna i sundur lappirnar en tad vard ekkert ur tvi, tetta snerist bara um omerkilegt forsmatridi.

Eg er buin ad versla helstu naudsynjar, medal annars piparuda sem var meira mal ad finna en buist var vid og turfti Erika ad "skra sig" fyrir honum. Merkilegt.
Vid forum ut a borda i gaer hja Broadway - oendanlega mikid af turistum og ljosashowi. Svo reyndum vid ad fa mida a 50% afslaetti a Hair og Billy Elliott en gekk tad ekki eftir svo vid forum a einhvern dive-bar(sem eg skil nu ad tydir tad sama og "sleezy") og drukkum tar fram eftir kvoldi. Erika tekkti tar baedi bartjoninn og dyravordinn og vid spjolludum mikid vid marga og eg dansadi medal annars klaufalegan ballet fyrir utan med reykingarfolkinu. Tad var gaman.
Svo tokum vid leigubil heim og var su ferd merkileg fyrir tad ad vid sofnudum badar og vorum vaktar fyrir utan ibud Eriku og Lauru(medleigandans).
Skraautlegt og skemmtilegt kvold.

I dag eru tad svo sofnin- The Met og Guggenheim.
Eg er ad visu thunn en haldid verdur af stad tegar eg kemst yfir tetta. Sturtan mun ef til vill hjalpa mer.

Kyssi kyss!
kvedja fra Amerikunni.

Ást

2009-03-09T22:36:00.001Z

Ég elska Ole

Dora the explorer

2009-03-07T11:19:00.004Z

Þetta er eitthvað sem ég skrifaði í byrjun árs en láðist að birta:

Nýtt ár, nýjir draumar.
Samkvæmt mér meira vitandi er gullár hjá mér, ég mun vera indigo sem býr yfir kvenlegri næmni og heilun. Það er góðs viti.

Á daginn sinni ég stúlkum sem hver og ein er eins og moli úr Mackintosh boxi. Ég elska Mackintosh.

Annað:
Eftir rétt rúma viku held ég af stað í tveggja mánaða bakpokaför um Suður-Ameríku.
Mér þykir rétt að birta þetta hér þar sem margir minna vina sem ég hef e.t.v. lítil samskipti við í daglegu lífi vita þetta ekki.
Farið verður til New York, Perú, Chile, Bólivíu, Argentínu og Brasilíu.
Ég mun blogga um það hér og birta myndir.

Enn annað:
Bráðlega þarf ég að sækja um háskólanám í Noregi fyrir haustið.. ef einhver sem les þetta hefur góða hugmynd um hvað það ætti að vera má sá og hinn sami gjarnan skrifa þá hugmynd sem comment.

Kyss

Lífið

2008-10-21T17:45:00.003Z

Lífið er gott. Það er vel yfir meðallagi á mínum kvarða. Jafnvel enn betra.
Lífið eftir MH var þá ekki glatað eftir allt.

Ég flutti þó ekki til Noregs, heldur flutti Noregur til mín og við búum nú saman í bakhúsi í Hlíðunum. Ég fór sumsé ekki í nám í einhverju tilfallandi í útlöndum heldur starfa ég nú sem hópstjóri í hjallastefnuleikskólanum Laufásborg. Ég vinn með yngstu stúlkunum og ég elska þær.
Hvílíkur munur sem er á því að vera í skóla og að vinna.
Það að þurfa ekki að vera með samviskubit yfir því að njóta lífsins heldur hafa það eitt sem tilgang sinn. Dásamlegt. Frábært. Brillíanse.

Og svo eru þurr, gulnuð laufblöð á víð og dreif. Kuldinn er í loftinu og ég leik mér og er glöð. Mmm.

Lungnabólgulíf

2008-07-03T17:23:00.003Z

Í rúma viku hef ég hangið heima hjá mér og látið mér leiðast.
Í aðeins tvö skipti hef ég farið utan dyra og var þá leið minni heitið upp á spítala. Í annað skiptið hékk ég þar til klukkan tvö um nóttina og kom heim allslaus nema með gat á hendinni eftir blóðprufu og í hitt skiptið hékk ég þar milli lífs og dauða í sex klukkutíma og kom heim með pensilín, verkjalyf og heil fjögur göt til viðbótar eftir nálar. Jeij.
Heima hef ég gert hluti eins og horft á sjónvarpið(ég lít nú á stillimyndina á Rúv sem heimspekilega úthugsað sköpunarverk), lesið blöðin, reynt að sofa fyrir sársauka í bæði öxl og baki, lesið Harry Potter og skoðað tilgangslausa hluti á netinu.

Sannleikurinn er sá að ég er mjög nærri því að hoppa fram af húsinu mínu úr leiðindum. Hvílíkur dauði er að gera ekkert í svona langan tíma. Ég er orðin svartsýn og farin að spá fyrir um skelfilega atburði í lífi mínu. Mér er sagt að þettu séu bara leiðindin en ég er að íhuga hvort að hin svörtu öfl heimins vilji ná á mér taki.

Vonandi skemmtuð þið ykkur vel sem fóruð á Náttúrutónleikana. Ég horfði á þá í sjónvarpinu, tengdu við tölvuna. Í svarthvítu.

Táningur í hinsta sinn

2008-06-18T23:14:00.002Z

Síðasti dagur minn sem 19 ára táningur er nær lokið. Tvítugsaldurinn tekur við eftir rúman hálftíma.

Tíminn sem táningur hefur verið ágætur. Verstu stundirnar eru sennilega tengdar Árbæjarskóla og gelgjunni og þær bestu tengdar MH, ástinni og fjölskyldunni.

Ég man eftir því þegar ég var andvaka nærri miðnætti tólf ára, að verða þrettán, af því mér fannst það svo stórt stökk að verða táningur. Ætli ég verði ekki andvaka í kvöld líka. Það að komast á þrítugsaldurinn finnst mér vera heldur ógnvænlegt stökk.

Mér datt í hug að gera eitthvað mjög táningslegt í dag að þessu tilefni og leitaði ráða um hvað gert skyldi. Hugmynd Ole var sérlega góð og eftirfarandi: Að ég skyldi fara á fyllerí og deyja áfengisdauða, helst úti við, og vera þá týnd. Þegar faðir minn myndi svo finna mig liggjandi, og vekja, myndi ég æla á hann og deyja aftur. Svo þegar ég myndi loks að fullu ranka við mér myndi ég kenna honum um að ég hafi ælt á hann.

Ég var að dansa afró í Kramhúsinu og er ekki enn byrjuð á að láta þetta plan rætast en ég þarf svei mér þá að skerpa mig þar sem ég hef ekki drukkið einn einasta sopa.

Stúdent Dóra Björt Guðjónsdóttir

2008-05-27T18:04:00.005Z

Nú er ég stúdent og veitir það mér mikla innsýn í líf hina fullorðnu og æðri. Ég fékk meira að segja verðlaun!
Dagurinn var dásemd og ég skemmti mér vel í góðra vina- og ættingjahópi.

Freyðivín var drukkið. Svo og rauðvín. Og svo bleikt freyðivín. Og hvítvín. Og að lokum allt sem að vörum kom eins og tequila með ormi í. Það var alvöru stöff.
Og svo var farið í bæinn með húfuna.
Þessi húfa dregur að sér mikla athygli og léttir stemninguna hvar sem komið er. Jafnvel í svitanum og kremjunni inni á Ellefunni sveipaði hún stemninguna hátíðlegum ljóma þegar ótal -vel ölvað- ókunnugt fólk stoppaði mig á förnum vegi og óskaði mér til hamingju. Það var gaman. Það er gaman þegar fólk gefur sér tíma og sýnir sín mennsku augu. Ekki bara hann djamm-Geir.

Ástmaður minn frá Noregi kom að þessu tilefni og það gladdi mig. Ástarloginn brann sem aldrei fyrr. Nærri mætti segja að eldhjarta hafi umlukið okkur. Og það yljaði.

Fokk. Djöfull er ég væmin. Oj.
Mér fannst þetta með eldhjartað bara fyndið.

Eg og deg og alle vi kjenner

2008-05-20T12:14:00.003Z

Nú nálgast útskrift. Gleðitíð. Ég er tímabundið stödd erlendis eins og klassískt er orðið.
Ég er búin að kaupa bæði kjól og skó og sokkabuxur(fleiri pör, bæði röndóttar og glimmeraðar) svo að hlutirnir eru að gerast. Svo er það bara skál í freyðivíni og fullorðinsár sem tekur við.
Virkilega spennandi allt saman.

Það er Eurovision í kvöld. Noregur er í undanúrslitum. Lagið er svona týpískt væl um það hversu einmannaleikinn er hræðilegur samið af 15 ára smápíku. En við ætlum að gera okkur kvöldstund, drekka vín og borða salsaréttinn minn. Og svo fáum við heimsókn, ef til vill í fleirtölu.

Ég hef lengi átt erfitt með að halda í friðinn innra með mér þegar ég kem til Noregs. En þróunin er jákvæð og mér líður vel. Með hjálp kerta, íslenskrar spiladósar sem spilar Vísur Vatnsenda-Rósu og Ole. Það væri gott að geta liðið eins og heima á fleiri en einum stað. Ég er svo heimakær. En ég er einnig fjölskyldukær. Og Olekær. Vandamálið er margþætt.

Í gær wokkaði ég án allrar hjálpar og það heppnaðist snilldarlega. Wok er gott. Wok er snilld. Nei, wok er scnilld. Schnilld!

Kos og klem, í fleirtölu.

Sumar

2008-04-29T21:28:00.002Z

Ég mun ekki hafa aðsetur mitt í Noregi í sumar eins og tvö síðustu heldur verð ég í Reykjavík.
Ég verð að vinna í Götuleikhúsinu og það er gott. En svo flyt ég í haust til Noregs.

Heyrumst

Bara... Yohanna

2008-04-21T18:03:00.001Z

Hvílíkur gleðibrunnur sem þessi stúlka er.

Úff.

Yohanna

2008-04-19T09:44:00.004Z

Með nálgandi útskrift vex stress og annasemin. Ég er hætt að sofa almennilega á nóttunni og bíð því í staðinn eftir að vekjaraklukkan láti í sér heyra. En ég er samt vafin inn í blendnar tilfinningar sem fylgja þessum tímamótum. Þið vitið hvernig það er, þið útskrifuðu. Ef til vill. En hluti af mér gleðst yfir nýju upphafi, nýjum tímum.

Ég mun hafa margt til að minnast með bros á vör.
Kannski ekki þess að einhver helv**** aumingi hafi stolið veskinu mínu á meðan ég var í jóga í skólanum um daginn. Já, alls annars en þess. Einhvers annars en endalausra prófa, fyrirlestra og ógeðs. Já, Það lýsir tilfinningunni ekki alveg. Hvað með rektors? Tjah.. mögulega. Látanna inni á Matgarði? Hmmm.. Maurafullu sófanna í Norðurkjallara? Vafalaust. Margs er að minnast. Ég mun að minnsta kosti sakna Kents.

Það eru auðvitað enn hlutir sem láta mig hlæja og vera kát: Yohanna.
Ég þarf ekki að segja meira. Ég fæ kitl að innan við tilhugsunina. Ég veina innra með mér. Og tárast að utan. Óóó hvílík gleði sem sú stúlka færir mér.
Ég ræð mér ekki. Ég var rétt í þessu að lesa viðtal við hana í Fréttablaðinu. Ég er enn að vinna úr skammtinum. En ég get ekki beðið eftir næsta. Þetta er örugglega svipað og heróín. Eða ekstasí.

Branda

2008-02-08T16:35:00.000Z

Ó, hvað ég elska Bröndu. Ég og Branda erum sálufélagar.
Áðan fórum við mamma með hana til læknis í vítamínsprautu. Áður keyptum við tösku í dýrabúð til að hafa hana í á leiðinni. Þetta veður, það er varla bjóðandi 18 ára ketti. Og svo bílferð ofan á allt saman. Hún var ekki að fíla þetta.

Kuldi

2008-02-02T09:51:00.000Z

Kuldatíð. Innitíð. Áðan þurfti ég að stoppa úti í vegarkanti til að skafa aftur. Miðstöðin var eitthvað að bregðast mér svo ég var farin að zikk-zakka um götuna þar sem ég sá ekki boffs.

Í gær fórum við fjölskyldan á Brúðgumann og var það vel. Í kvöld förum við Ásdís svo á Ívanov.

Ég vil þakka þeim sem mættu á minningarstundina um Heath Ledger í Norðurkjallara á fimmtudaginn. Fullur kjallari af fólki, bakkelsi, gosi og nammi. Og svo horfðum við á Ten things I hate about you. Hvílík klassík.

Jesús, Bobby

2008-01-18T18:21:00.000Z

Bobby Fischer er látinn. Að þessu komst ég fyrir nokkrum mínútum þegar ég slysaðist inn á mbl.is og hélt að þetta væri eitthvað grín. En hver myndi gera slíkt grín?
Það væri án efa glatað grín og ég hló að minnsta kosti ekki, enda ekki um grín að ræða.

Um daginn lá ég uppi í rúmi og reyndi að sofna en grenjaði þess í stað vegna þess hvað lífið er óréttlátt. Óréttláti hlutinn, en þó sá órjúfanlegi, er dauðinn. Dauðinn er svakalegur. Og svo súrrealískur i verndaða umhverfinu sem ég bý. Manni líður eins og það sé bara tímaspursmál hvenær við verðum ódauðleg, enda lækningamátturinn svo mikill.
En sú er raunin víst ekki. O nei. Og það er hrikalegt.

Svo að til þess að lifa lífinu og vera glöð þurfum við að loka huganum og varna okkur frá því að hugsa of mikið um það sem kemur til með að koma fyrir okkur öll.
Og það er hrikalegt. Ég fæ hnút í magann.

Á jákvæðari nótum: Ég er farin að hlakka til þess að útskrifast.
Þegar ég skreið inn í önnina voru tilfinningar mínar framtíðarkrísu-kvíðablandnar.
En þær tóku fljótt af og núna hlakka ég bara til. Það verður dásamlegt að geta eytt peningunum mínum í eitthvað annað en flugmiða. En þó kemur í staðinn minn hluti húsaleigu, uppihalds og svo framvegis, svo að í raun er þetta lítill gróði.
En ég græði þó á útlandaveru, og ástinni. Djöfull er ég fokking væmin.
Upp með grímuna.

Eftir næstu jól hef ég hugsað mér að ferðast. En mig vantar ábyrga en skemmtilega ferðafélaga. Áfangastaðrinir eru óráðnir en ég hef þó Afríku og Asíu í huga. En annars er ég einkar opin fyrir hugmyndum. Hver er til?

Föstudagsromm

2007-12-28T21:16:00.000Z

Nú er romm í aðsigi. Allir í felur. Á morgun verða það Samar og fjárhættuspil og svo kofi og snjósleðaferðir á gamlársdag í Karasjok.
Annars allt gott að frétta. Ég gaf Ole rakhníf í jólagjöf án þess að vita það að tveir af ættingjum hans hafi drepið sig á slíku. Hefði kannski átt að hugsa það betur.
Bið að heilsa.

Kyssi kyss

Jól

2007-12-13T19:00:00.000Z

Ég elska jól. Jólatíðin er sú besta og ég er svo óendanlegt jólabarn. Flestar af mínum ljúfustu minningum tengjast þessum árstíma.
Á morgun fer ég til Noregs og verð þar með Ole fram yfir áramót. Ég er eitthvað svo viðkvæm núna, viðkvæmt blóm. Mig langar til að grenja.
Ég vil fá mömmu með...

Niðurskor

2007-12-09T17:10:00.000Z

Nú er ég búin að setja linkalistann minn í gegnum harðsvírað skönnunarprósess þar sem ég var vægðarlaus og henti bloggleysingjum og letingjum út án þess svo mikið sem að blikka! Já, svo hörð get ég verið ef ég neiðist til og þá helst ef velferð bloggsins míns og útlit er í húfi. Ég er svo nýaldar og vil ekki festast í því gamla.
Svo ofsalega nýaldar.

Til hamingju þið sem komust í gegn um síuna, og einnig þið nýju bloggandi vinir. Ef þið hin hafið eitthvað við niðurskor á bloggum yðar að athuga getum við háð einvíg í kommentakerfinu. Og ef þið eruð einfaldlega komin með ný bloggsetur vil ég endilega fá af því að heyra.

Kyss kyss og bang bang

Linki link

2007-12-08T10:23:00.000Z

Nú kann ég að búa til linka. Hérna er flickr síðan mín. Takk Atli. Og þið öll.

Hár og flickr

2007-12-06T16:13:00.000Z

Eftir að ég lærði að setja inn myndir finnst mér það skemmtilegra en að skrifa.

Ég er orðin stutthærð og búin að búa til flickr síðu.

Svona lítur hárið út krullað:

Svona lítur hárið út krullað þegar ég blikka:

Svona lítur flickr síðan út:

www.flickr.com/dorabjort

P.s. auglýsi eftir einhverjum til að kenna mér að búa til beina linka í færslum.
Þangað til: Ímyndið ykkur að þið hafið ýtt á "hérna" til að komast inn á flickr síðuna.

Bless.

Afmæliskrakkabolla

2007-12-05T23:52:00.000Z

Ole minn á afmæli í dag(eða fyrir klukkan tólf, 5. desember). Hann er orðinn 26 ára og því enginn drengur lengur. Eða jú fyrir mér sosum.
Kyssi kyss Ole minn.
Ég sendi honum súkkulaði-marsipanköku í tilefni dagsins.

Við Ole mús eftir berjatínslu. Við vorum ekkert að spara berin.

Ole með glæsilega pósu í sólarhnignun.

Ole að pissa við þjóðveginn.

Við Ole í Noregi, gríðarlega falleg og dökkhærð.

Gilli gill

2007-11-12T15:00:00.000Z

Hlutir sem ég ætla að gera áður en ég dey:
1. læra fallhlífastökk
2. eignast börn
3. búa í stórborg
4. vera tilnefnd til einhverra merkilegra verðlauna(takk fyrir að orða hugmyndina Olga)
5. finna það sem ég hef mesta ástríðu fyrir og vinna í því

Hlutir sem ég get ekki gert:
1. verið í höfðustöðu sjálfstandandi
2. gert tvær beyglurákir í tunguna
3. farið í spígatt
4. rennt mér á snjóbretti án þess að detta
5. hatað rigningu

Hlutir sem ég get gert:
1. tárast þegar ég hlæ(mjög oft meira að segja)
2. skíðað
3. verið flippuð (æl)
4. skrifað ágætis ritgerðir
5. þvegið þvott

Það sem heillar mig við hitt kynið:
1. dulúð
2. gáfur
3. fallegt hár
4. reisn
5. sjálfstraust

Frægir karlmenn/kvennmenn sem heilla mig:
1. Ingvar E. Sigurðsson
2. Hilmir Snær
3. Hilmir Snær
4. Ingvar E. Sigurðsson
5. Ingvar E. Sigurðsson

(eitt í viðbót fyrir Ingvar E. Sigurðsson)

Orð sem ég segi oft:
1. akkúrat
2. hæææj
3. kyssi kyssi
4. jájá
5. sumsé

Hlutir sem ég sé núna:
1. stúdentsmynd af systur minni
2. pennaveskið mitt(á að vera að læra)
3. skjaldbökulampi
4. fiskamynd
5. græn planta

Ég kitla
1. Ole
2. Sigrúnu
3. Atla Sig
4. Ingu
5. Katrínu

Inconvenient Love

2007-10-16T18:04:00.000Z

Ég er búin að fara þrisvar til útlanda á einum mánuði. Það er met hjá mér.

Í ferðunum tók ég myndir með nýju Canon 350D myndavélinni sem ég keypti í sumar.

Einn góðan daginn ætla ég að setja einhverjar af þeim inn á nýju flickr síðuna mína.

Ég er búin að eyða öllum peningunum mínum og skulda.

Ég eyddi mikið af þeim á kvikmyndahátíð þar sem ég keypti aldrei passa heldur borgaði alltaf fullt verð.

Ég hef ekki efni á að fara á Airwaves.

Það er dauði.

Ísland

2007-09-06T18:26:00.000Z

Hvað er að gerast hér á landi?

Slæmir hlutir, það get ég staðföst sagt. Slæmir og skítugir hlutir eru að gerast.

Hin íslenska tunga er á leiðinni í ræsið í stað alls súra liðsins sem á skilið að vera þar fyrir leti og aumingjaskap. Fólk er hætt að nenna að fallbeyjga nafnorð og hvað þá sérnöfn. Mér finnst skömm að þessu. Setningum eins og "Þetta fæst í Hagkaupum," og "Ég fíla Ólöfu Arnalds" hefur verið skipt út fyrir aðrar og sorglegri setningar eins og "Þetta fæst í Hagkaup" og "Ég fíla Ólöf Arnalds". ÉG FÍLA ÓLÖF ARNALDS? Arfi vex á meðal okkar í því sem fer okkar á milli. Fólk virðist einfaldlega hafa hætt að nenna að vanda mál sitt. Í íslenskutíma um daginn sagði kjánalegur strákur eftirfarandi við kennarann þegar við ræddum málvenjur Íslendinga: "Við munum hafa nægan tíma til að laga íslenskuna okkar eftir fimmtugt."
Ég ældi næstum því á staðnum. Ég get e.t.v. ekki sagt mikið um að ég tali sérlega fallega íslensku, en ég geri þó mitt besta.

Annað: HVAÐ ER AÐ GERAST MEÐ ÞÁ SEM SKIPULEGGJA BORGINA OKKAR?
Nú á að fara að rífa gamlar húsbyggingar þvers og kruss til að byggja einhverskonar risahýsi eða syndabæli til að seðja okkar gráðugu neyslugin.
Ekki það að Reykjavík hafi verið skipulögð af einhverju viti í upphafi. Hverfin eru umhverfis bæinn eins og tilviljunarkenndar klessur á striga.
Ég er við það að gefast upp á þessu landi.

Rómantísk gamanmynd

2007-08-27T16:46:00.000Z

Ég lauk rétt í þessu við að horfa á rómantíska gamanmynd. Ég leitaði uppi mynd á skjábíói Símans og valdi af einhverri ástæðu, eftir að hafa horft á treilera í svona einn og hálfan klukkutíma, að horfa á rómantísku gamanmyndina The Holiday.
Djöfull gerði hún mig þunglynda.

Þessa dagana geri ég mikið af því að horfa á treilera á skjábíói Símans tímunum saman og undirstrikar þetta athæfi mitt e.t.v. hversu hrædd ég er við að taka endanlegar ákvarðanir. Ég er farin að hafa dálitlar áhyggjur af því hvað skuli taka við eftir MH og er það kannski ekki skrítið þar sem ég á erftitt með að ákveða í hvaða mynd ég skuli eyða næstu 90 mínútunum.
Í áhyggjum mínum ákvað ég svo að framlengja dvöl minni í MH um önn svo ég hafi lengri tíma til að hugsa. Vandræðalegt. Eða svona.

2007-08-23T19:09:00.000Z

Hæ.

Ég er í vinnunni og augun mín eru súr eftir að hafa glápt of mikið á tölvuna.
Skólinn er byrjaður og ég fílaða. Ég sakna Ole en á enga peninga til þess að fara og heimsækja hann. Það er glatað.
En það eru skemmtilegir krakkar í skólanum.
Og bíódagar græna ljóssins eru skemmtilegir.
Síminn minn er bilaður(þ.e.a.s. síminn sem ég stal af mömmu) og iPodinn minn er bilaður og brúnu töskurnar mínar eru bilaðar en ég er samt alveg glöð.
Pabbi á líka afmæli. Pabbi er sætur.

Bless.

Sumarið 2007

2007-07-21T10:12:00.000Z

Eftir að hafa stimplað inn þennan færslutitil kemur fátt annað upp í huga mér en ömurlegu geisladiskarnir í pottþétt þemanu með "vinsælustu lögum sumarsins". Mig minnir að kvenmannsbossi hafi prýtt þá báða sem gefnir voru út. En það er ekki það sem ég ætlaði upphaflega að blogga um.

Ég hef skrifað þessa færslu um 10 sinnum í huga mér og er pressan sem ég hef sett á mig um hina fullkomnu færslu orðin svo gríðarmikil, að í raun hefur mér þegar mistekist, og þá einna helst með þessari málsgrein.

Sumrinu 2007 hefur að stórum hluta verið varið hér í Ósló. Ég fékk vinnu sem frokostservitør á glæsilegu hóteli í drekastíl sem hvílir á hæð og gnæfir yfir borgina. Þetta þýðir að dagurinn byrjar á því að vakna klukkan 04:20, taka strætó, lest og svo aðra lest og vera komin í vinnuna klukkan hálf sjö. Þetta merkir einnig lestarferðir heim á leið þar sem ég ströggla við að missa ekki af stoppustöðinni minni á meðan ég sit og sef á rúðunni.

Í sumar hef ég einnig farið í ferð til Danmerkur og svo var afmælinu mínu fagnað heila helgi í höfuðstað Belgíu, Brussel, borg ölsins og súkkalaðisins.

Ég er semsagt orðin 19. Mér finnst það að verða 19 stórmerkilegt og mun merkilegra en að verða tvítug. Þegar ég var yngri hugsaði ég aldrei til þess að ég yrði nokkurn tíma 19 en hins vegar vissi ég alltaf að það að verða 20 væri þarna einhverstaðar, handan hornsins. Vegna þessa kom aldurinn 19 mér í opna skjöldu og mér líður eins og nýrri manneskju, svona 19. ára gamalli.
Mér líður eins og ég sé farin að fjarlægjast sjálfa mig örlítið og það er spennandi.

Í næstu viku verðum við Ole ferjuð til Íslands farsælda fróns og það er fín tilfinning. Þar er hugmyndin að ferðast eilítið um landið, fara til Vestmannaeyja yfir verslunarmannahelgina(í fyrsta sinn) og svo að funda með afgangnum af stjórn nemendafélags MH og halda áfram undirbúningi fyrir nýtt skólaár.
Mér líður eins og kaldur gustur læðist í gegnum hárið á mér og kæli upp höfuðleðrið.
Dásamlegt. Ég vil synda í sjónum.

Bussterminalen

2007-06-01T05:39:00.000Z

Her sit eg ein og bid. Eg vaknadi 6 og var komin hingad klukkan 7 til ad na rutu til København korter yfir, sem sidan var yfirbokud. Svo ad eg sit, og bid, og vona ad 9-rutan se ekki yfirbokud lika. Og ef svo er vona eg ad 10-rutan verdi ekki yfirbokud tegar eg loks kemst ad tvi ad 9-rutan se yfirbokud. Af tvi ad tad væri glatad.

I fyrradag for eg loks a hinn umtalada kajakkurs og er nu fullgildur medlimur i Oslo kajakklubbnum. A medan tækni hinna 10 kurstatttakenda var kommentud fekk eg tetta: "Du padler kjempebra!" Fleiri orda er ekki törf.

Svo er tad bara leiksyning hja divunum Siggu Eir og Maisol i Danmörku kvöld og svo GusGus tonleikar ef heppnin er med mer og ekki ordid uppselt.
Annars bara odyr bjor, eda eitthvad.

Til hamingju med afmælid Kata.

Tetta er eg eftir blautan sundsprett a kajaknamskeidinu. Endapunkturinn var sa ad vid turftum ad velta, og med hjalp felaga ad koma okkur upp i batinn aftur eftir ad felaginn var buinn ad tæma batinn. Einstaklega mannbætandi.

Blogg um stelpur og sölumennsku

2007-05-21T14:55:00.001Z

Um daginn fór ég á djammið og mér blöskraði. Hef ég haldið mig innan veggja hreinleikans svona lengi? Fram hjá mér hafa farið tugir þúsunda stúlkna sem stunda hálfgerða sölumennsku á djamminu. Sala á brjóstum, rössum og nöktum líkömum allmennt með góðum sýnidæmum. En hvar stend ég í þessu öllu saman? Einhver hefði átt að vara mig við þessari sjón því ég missti allt álit á íslenskum kvenmönnum. "Hér er ég, það eina sem er áhugavert við mig eru brjóstin mín, nú hefurðu séð þau svo þú getur bara snúið þér að næstu brjóstum hér inni."

Viðurstyggð.

Enda ekki við öðru að búast þar sem ég asnaðist inn á Sólon. Eftir sem leið á kvöldið fórum við á Q-bar þar sem mér var að mestu hlíft við þessari sorglegu sjón. Í stiganum á Sólon sá ég niður á nafla á nokkrum!

Lauslæti er viðurstyggilegt. Mér þykir erfitt að sitja undir sögum vinkvenna minna um lauslæti sitt og hin og þessi typpi sem þau hafa komið nálægt.

Gömul viðmið um að ekki skuli stunda kynlíf með öðrum en framtíðarmaka sínum, eða a.m.k. ekki með hverjum sem er, hafa fokið út um allar dyr. Lítið er gert úr ástinni og því sem hún stendur fyrir.
En kannski er ég bara svo barnaleg að trúa á ástina. En ömurlegt.

Rusl

2007-04-27T16:19:00.000Z

Sama hversu ágætt þetta samfélag getur stundum verið er ótrúlegt hversu mikið af ömurlegu fólki leynist í því. Við erum öll mis-ófullkomnar verur, en við sum reynum að bjástra við að láta eitthvað gott af okkur leiða. Svo er það hitt fólkið sem vel hægt er að líkja við slímug skriðdýr. Það er fólkið sem nærist á því að koma óorði á aðra, niðurlægja fólk og telur sig yfir aðra hafið.
Sem það er og ekki. Auðvitað ekki. Enda er þetta fólk svo þunnt af gæðum að ef það væri vara í búð yrði það neytt upp á fólk, ókeypis.
Í ekki stærra samfélagi en Menntaskólanum við Hamrahlíð leynast nokkrar slíkar rottur. Þetta, sem mörgum þykir, fullkomna samfélag býr líka yfir dökkum blettum. Svörtum og skítugum doppum sem erfitt er að þrífa af.

Eigingjarnar, ógeðslegar doppur.

2007-04-12T22:08:00.000Z

Páskarnir voru góðir. Ég fór á skíði og í dramatískar skíðagöngur upp á fjall. Og svo var mikið kúrt. Mamma og pabbi komu í heimsókn til okkar yfir páskahelgina, til Noregs. Því þar var ég.
Og er svo oft. Og verð í sumar. Kúri kúr.

Ég skil ekki af hverju kommentaðar eru meinigslausar hugleiðingar unglings á gelgjuskeiðinu á meðan sleppt er að kommenta vel teknar myndir af ástföngnu pari. Ég bara skil það ekki. Ég gerði tilraun til að láta myndirnar vera uppi sem efsta blogg nógu lengi, en engin viðbrögð. Hatið þið kannski ástina, bitra fólk?
Djók.

Ný stjórn var kosin í NFMH. Ég þurfti ekki að selja sálu mína fyrir atkvæði nemendafélaga til þess að halda áfram í stjórninni enda átti ég mitt pláss tryggt fram að næstu jólum. Ég hata líka kosningahösl, innihaldslaus loforð og hornahvísl.

Gleði og yfirvaraskegg

2007-03-17T18:07:00.000Z

Það er kominn nýr dagur.

2007-03-05T00:39:00.000Z

Ég sit hér, og hef eytt löngum tíma í að lesa næstum tveggja ára gamlar bloggfærslur frá sjálfri mér.
Hvað ég var að gera, hvað ég var að hugsa.

Fyrir tveimur árum var ég skemmtileg.
Í dag lifi ég í einhverskonar millibilsástandi. Ég vil ekki vera kölluð naív, en neita þó að fullorðnast og halda áfram á þroskaskeiðinu.
Það er eins og ég haldi fast í það litla sem ég á eftir af barnæskunni með því að vera barnaleg. Eins barnaleg og ég get, og neita því að ég geti haft áhrif á hugsunarhátt minn og þroska.

Ég er eins og barn sem liggur undir sænginni og rígheldur í hana,
og það litla sem ég á eftir af nóttinni, á meðan mamma togast á við mig og reynir að rífa sængina af,
til þess að koma mér á fætur.

Það er kominn nýr dagur, og ég get ekki sætt mig við það.

Ísland

2007-02-28T22:02:00.000Z

Hvað er betra en árstíðir án sérstaks karakters?
Vetur án snæviþakinna fjalla og hamingjusams fólks eins og mín á skíðum, sumur án sólaryls og sólbaða.
Eða frekar; hvað er betra en land án árstíða?

Tja, það veit ég ekki.
En ef skjóta þyrfti væri kannski hægt að nefna þá staðreynd að ég mun líklegast eyða önn lengur í MH en planað var.
Flott.

Júróvísjón þjóð

2007-02-19T18:08:00.000Z

Yfir Júróvísjón hvílir ákveðin stemning, sérstaklega hjá okkur Íslendingum.

Ég fíla'ða!
Og ég fíla Eirík Hauksson, sem fer fyrir hönd okkar Íslendinga í ár.
Eiríkur Hauksson er uppáhalds-Júróvísjón fígúran mín.

Hann er bestur. Hann er svo kúl.

Eiríkur, þú ert maðurinn!

Föstudagur

2007-02-09T16:08:00.000Z

Í dag er föstudagur. Á föstudögum líður mér vel.
Hvað svo sem ég þarf að gera á föstudögum, og þó að það sé leiðinlegt, þá er það allt saman sveipað þessum ljúfa föstudagsblæ sem gerir hlutina, tja, aðeins betri.
Þrátt fyrir að ég sjái fram á tiltölulega stífan próflestur um helgina liggur ró yfir mér þar sem ég mun geta hvílt mig og gert eitthvað sem mun láta mér líða vel.
Eins og að drekka nýja jarðarberja- og hindberja teið mitt í næði, án alls stress.
Og að horfa á athyglisverða bíómynd. Og að fara í bað. Og að lesa.
Vonandi verður helgin ykkur góð.

It's war.

2007-02-08T18:47:00.000Z

Halló.

Mér finnst skemmtilegt að blogga. Og mér finnst skemmtilegt að skrifa.

Um þessar mundir á ég í stríði.
Ég á í stríði við sjálfa mig, en ég veit ekki fyllilega um hvað. Hægt er að kalla þetta stríð hugarstríð.
Mér líður eins og ég þurfi að taka einhverja ákvörðun, en ég geri mér ekki grein fyrir hver sú ákvörðun er.
Mér líður eins og það sé eitthvað sem mig langar til að gera, en ég veit ekki hvað. Ég bara veit ekki.

Ó, mig auma.

Mig langar svo til að njóta lífsins, frekar en að eyða dögum í skóla og vinnu, þó reyndar að ég fái að njóta hamingjustunda yfir lestri um lífræna efnafræði. Sem er dásamleg.

Mig langar til að gera það sem ég vil. Ég veit ekki hvað ég vil.

Nema hvað, að ég vil gera hluti á mínum forsendum.
Eiga minn eigin sófa sem ég get legið í, lesið lífræna efnafræði, málað hvítar tekrúsir og drukkið nýjar tegundir af tei að eilífu. Ásamt Ole, elsku Ole.

Lausn

2007-01-17T10:54:00.000Z

Góðan dag.

Stórmerkir atburðir hafa gerst í mínu lífi undanfarnar vikur.
Eitthvað sem mun hafa áhrif á mig um alla framtíð og vonandi hjálpa mér í gegnum einmannalegar stundir og gefa mér hvíld frá erfiðleikum daglegra samskipta.

Ég er nefnilega búin að skrá mig á mæspeis og er 'URLið' www.myspace.com/dorabjort.
Já, ég veit, ég er veikburða sál sem sækir eingöngu í það að fylgja fjöldanum. Að vera ein af hinum fiskunum í sjónum, grá og jafnvel grárri en þeir hinir. Ósýnileg.

En endilega 'addið' mér og flytjum samskipti okkar yfir á netið. Að hafa samskipti við fólk andlit á móti andliti býður upp á svo marga ókosti; kvef, andfýlu, svipbrigði. Óþarfa hluti sem mega alveg hvíla sig enda þreyttir eftir mörg þúsund ára starfsemi.

Annað í augljósum fréttum.
Skólinn er byrjaður með upptekni(sem stafar reyndar einnig að stórum hluta af leikritinu sem frumsýnt verður næstu helgi) og þar af leiðandi skapsveiflum. Tilfinningalíf mitt hefur verið í hálfgerðu uppnámi undanfarið enda á ég erftt með mig undir álagi og fá þeir að finna fyrir því sem minnsta eiga sök.
Þetta leiðir aftur til þeirrar staðreyndar að samskipti í gegnum lýðnetið er langsamlega besti kosturinn enda laus við flestar flækjur og óþarfa tárafellingar.
Enda myndi slíkt fara illa með lyklaborðið.

Ég sendi ykkur mínar kveðjur hvar sem þið eruð, enda skiptir það ekki máli núna.
Við hittumst bara á mæspeis.

Godt nytt år, kjære venner!

2007-01-03T12:21:00.000Z

Sælir kæru vinir.

Ég vil þakka fyrir liðið ár um leið og ég vil fagna því nýja.

Á þessu ári mun ég útskrifast.
-Tæknilega séð, þar sem ég gæti þurft að vera óútskrifuð til að fá að taka nokkra áfanga aftur, án þess að borga háar upphæðir fyrir.
Á þessu ári frumsýnir LFMH nýtt leikrit.
Á þessu ári mun ég eyða sumrinu í faðmi ástarinnar.
Á þessu ári verð ég 19 ára. (Vá.)
Á þessu ári ætla ég að klára að lesa tvær síðustu útgefnu Harry Potter bækurnar.

Til þessa árs hef ég engar væntingar, og er það góð tilfinning.

Og það var tía!

2006-12-18T20:14:00.000Z

Ég fékk tíu(10) í lokaeinkunn í stærðfræði 503!

FEIS heimur!!

Ég er ekki léleg í stærðfræði!

Eigi lengur, kæru vinir. Eigi lengur.

Jólaskál

2006-11-30T17:55:00.000Z

Ég er dugleg.
Ég ER dugleg.

Í gær var ég uppi skóla frá klukkan átta um morguninn til tíu um kvöldið og kom miklu námi í verk. Fyrir kosningarnar í skólastjórnarfulltrúann hefði ég e.t.v. átt að nýta eftirfarandi sem slagorð.. "Dóra Björt - alltaf til staðar."

Enda er ég hálfgert nörd. Í upphafi alls grínaðist ég svolítið með að ég væri nörd en ég er eiginlega farin að horfast í augu við staðreyndir, ef ég hegða mér eins og nörd þá er ég nörd. Sem er ágætt.

Jæja, kæru vinir, hvað er að frétta af ykkur? ... Ekkert? Nú jæja.
Já af mér? Jújú ég get svosum alveg sagt ykkur það.

Próf nálgast og byrja eftir helgina, ég mun taka 7 próf enda nörd. Katrín kemur bráðum heim.
Jólin verða ekki einmannaleg þar sem ástin mun umvefja mig í þrjár vikur yfir bæði jól og áramót. Ó, hvað ég bíð.

Ég fór í prufu fyrir leikrit LFMH í ár á þriðjudaginn og fæ að vita í kvöld hvort ég sé ein af þeim 30(af 80) sem kemst í hópinn. En reyndar hef ég heyrt að æfingarnar í jólafríinu verði óhagstæðlega mikið á kvöldin. Jæja, við sjáum til hvernig fer.

Nóg í bili.
Kyssi kyssi

Tónheyrn þó vonandi ósködduð

2006-11-17T19:15:00.000Z

Það er hvasst og kalt úti. Ég er inni og hef heitan ofn límdan við lærið á mér á meðan ég vafra um veraldarvefinn.
Í morgun fór á ég sinfóníutónleika + Hamrahlíðarkór, á eftir fer ég á Sykurmolana í Ammæli og á morgun sit ég á kirkjubekkjum Fríkirkjunnar og hlusta á Sufjan Stevens.

Feis.

Listaverkakaup

2006-10-11T19:02:00.000Z

Í dag gerðist ég formlegur listaverkakaupandi. Enn eitt skrefið nær heldri og virtari stéttum Íslands.
Listamaðurinn heitir Úlfar kallaður Úlli og er 5 ára. Hann býr við hliðina á mér og kom og dinglaði bjöllunni og þegar ég opnaði hurðina spurði hann hvort ég vildi kaupa mynd fyrir ekkert.
Myndin er af karakterunum úr Exkalibur og ég keypti hana fyrir tuttuguogeina norska krónu. Báðir aðilar högnuðust sumsé vel þar sem tuttuguogein norsk króna er miklu meira en ekkert.
Núna hangir myndin uppi á vegg í herberginu mínu fyrir ofan hvítu bókahilluna og ég er ánægð.

Snobb

2006-09-28T19:53:00.000Z

Ég verð að viðurkenna það einhvern daginn, svo ég læt það vaða;
Ég er tiltölulega snobbuð. Ekki á allan þann hátt sem maður snobbaður getur verið heldur ber ég mjög mikla hatursblandna virðingu í garð Menntaskólans í Reykjavík og kikna ég í hnjánum ef hann er kallaður Lærði skólinn.
Ég hugsa með mér hver ástæðan sé og býst ég við að ég hljóti að vera svona fastheldin í gamlar hefðir og gildi. Ég vil vera eins og virtustu stjórnmálamenn þjóðar minnar, og helst ein af þeim. Og svo auðvitað eins og Jói stærðfræðikennari. Ég var meira að segja afbrýðissöm þegar vinur minn tjáði mér að hann hafi skipt úr MH yfir í MR eftir fyrsta árið sitt.

En af hverju valdi ég þá ekki MR í stað MH?

Mér fannst MH svo hipp.. og kúl. Ég reyni að ljúga því að mér að það hafi verið áfangakerfið en í sannleika sagt spilaði það inn í að maður þurfti hærri einkunnir til að komast inn í MH en MR.
Ég er að sjálfsögðu rosalega snobbuð fyrir háum einkunnum. Og nördum. Mig dreymir um að vera nörd. Ég vil vera sú sem alltaf er fyrst inn í kennslustofuna, helst vil ég vera ein af þeim sem bíða fyrir utan stofurnar í frímínútum og vil ég nýta frímínúturnar í að undirbúa mig fyrir tímann.

Og viti menn, ég er þegar byrjuð að láta drauminn rætast. Ég beið fyrir utan efnafræðistofuna í (hluta af)frímínútunum í dag. Auk þess fékk ég hæstu einkunn sem ég hef fengið í stærðfræði í þrjú ár úr síðasta prófi.

Ég er dásamleg.
Næsta skref er stjórnmálafræði.

Mottó líðandi bloggs: Að reyna, alltaf að reyna.

Að vera of góður fyrir úlpuna sína

2006-09-18T20:14:00.000Z

Að vera þrettán er kvöl á margan hátt enda hefur vinaflóðið þá sinn mátt.

Ung, hálfnakin stúlka í rigningu. Brosið frosið á vörum í samfloti með þeim hugleiðingum að einhver gæti verið að horfa. Þarna sést eins og einn nafli bregða fyrir og ofar er gæsahúð.
En einhver gæti verið að horfa.

Í útilegu, í fjallgöngu, í fótbolta. Í vetrarrökkvi og faðmi kuldabola. Enginn jakki, stuttar brækur. Svona eru þær. Þessar litlu dækjur.

Nöturlegur raunveruleikinn

2006-08-31T19:08:00.000Z

Mér þykir sárt að sjá það að sum af mínum áður-uppáhalds bloggum hafi runnið sitt skeið og úr mínum venjulega blogghring.

Klassísk blogg eins og Bang your head to your favourite song, Bekkpressa er mitt fag, Blogmouth strikes again og þar eftir götunum.

Staðreyndir lífsins er svo erfitt að sættast við.
Annars er það fólk eins og Máni með Tunglibloggið sitt sem bjargar mér með háum gæðum jafnt og tíðni á bloggfærslum.

Takk.

Annars var stofnfundur leikfélagsins í dag og ég fékk einnig að vita að ég er komin inn í NORsku103, sem er yndislegt.

Edit: Nei nei nei! Jafnvel Halastjarnan hefur komið Að leiðarlokum.

Sufjan Stevens

2006-08-14T16:57:00.000Z

Mig vantar sárlega aukamiða á Sufjan Stevens í Fríkirkjunni þann 18. nóvember.
B-svæði, ekki á svölunum.

Samviskubit vegna hugsunaleysis og sjálfhverfu nagar mig að innan og mun gera áfram ef ekki verður úr bætt.

Hugsiði fallega til mín ef þið eruð í aðstöðu til að selja mér einn slíkan og létta af mér óþægindunum.

Ég er full sjálfshatri. Tár drjúpa af hjartanu.

Draumar

2006-08-10T19:20:00.000Z

Í nótt dreymdi mig að ég væri búin að missa hliðarframtönnina hægra meginn og að hægri framtönnin væri brotin að miðju. Ég finn mig knúna til að nudda tannholdið með tungunni um leið og ég skrifa þessi orð.

Klukkan 04:45 vakna allir í húsinu mínu við óhugnaleg læti fram á gangi sem stafar af óþokka sem hafði læðst inn um þvottahúsgluggann heima hjá mér og var að ráðast á köttinn minn. Ég er fyrst til að rífa mig úr svefni og mæti óþokkanum á ganginum aðeins í örfáar sekúndur þar sem hann óttaðist reiði mína og reiði heljar og hljóp sömu leið út. Ég er nokk klár á því að það var þessi sami, svarti og hvíti óþokkinn, sem áður hefur nauðgað kettinum mínum svo að greyið þurfti að gjóta kettlingum. Megi djöfullinn hirð'ann.

Mig dreymir um að verða fjallkonan. Ég yrði fullkomin fyrir hlutverkið. Ég er óneitanlega góð fyrirmynd fyrir annað ungt fólk; falleg og ung, sjálfstæð, dugleg og gáfuð kona með bjarta framtíð.
Ef einhver hefur áhugaverð sambönd og gæti komið mér í þetta stykki yrði ég þakklát.

Ástin

2006-07-31T17:50:00.000Z

Loks var ekki á mig lagt að bíða betri daga í óþægilega langan tíma.
Ástin mun ná mér á vald sitt á fimmtudegi og halda mér á valdi sér þangað til á sunnudagseftirmiðdegi í ágúst. Yndislegar stundir.

Rökkrið og flugeldarnir.

Og svo gleðin yfir ástinni.

Dans og drykkur

2006-07-28T20:51:00.000Z

Enn virðist sumarið dansa.

Til hamingju leikfélag. Við erum dugleg. :-)
www.leiklist.is

Dans og rauðir drykkir?

Kærir vinir

2006-07-10T12:20:00.000Z

Í dag er síðasti dagurinn handan hafsins þar sem ég sný til landins ísa á morgun.

Dvölin hefur reynst mér góð
og fylgja því blendar tilfinningar heimkomu
bæði söknuður og gleði
og tilhlökkun til næstu samverustundar.

Kæru vinir.
Svo kærir en virðast samt flestir gera mér svo erfitt um vik hvert sem leið mín liggur.
Svo að aldrei virðist ég liggja í ró.

En þetta heldur víst áfram og sammála er ég móður minni þegar ég segi; allt fer þetta vel þarna lengst í burtu, í slúttinu.

Afmæli

2006-06-20T07:20:00.000Z

Takk, þið sem munduð eftir mér.

Ekki það að mér sé lífsmögulegt að muna eftir afmælum annarra fyrr en eftir á, og hvað þá að óska viðkomandi til hamingju. Ég sé það ekki oft gerast.

En til hamingju Halli, pabbi Sindra, pabbi Ingu og Hæna.

Hæ hó og jibbý jeij*

2006-06-17T08:32:00.000Z

Sælir allir íslenskir ríkisborgarar innanlands sem utan!
Í dag er 17. júní, sá dagur í íslenskri sögu sem breytti miklu fyrir land og þjóð og gerði okkur að öllu öðru en bara skeri undan Danmörku. Jú, við erum svo sannarlega sjálfstæð og stolt þjóð enda búum við á mikilli og glæsilegri náttúruperlu..

Ég gleymdi að það væri 17. júní í dag.

Í mikilli geðshræringu vegna gleymsku minnar ákveð ég að í dag skuli ég vera glöð af þessu tilefni enda býður dagurinn svo sannarlega upp á það;
1) Sala á ljúffengum lakkrís(margar bragðtegundir!) á Norwegian Wood, sem er tónlistarhátíð hér í Ósló.
2) Hengekøye-samkoma á kanínueyju í Óslóarfirðinum þar sem drukkinn verður dýrðlegur mjöður og slappað af í hengirúmi ásamt öðrum hengirúms-eigendum Óslóar/Noregs.
3) Sumargleði kvöldsins sem endast mun langt fram eftir öllum skikkanlegum háttatíma.

Lög dagsins:
Hæ hó og jibbý jeij
Bohemian Like You
Kokaloca

*Breyttur lagatitill færður í bloggtitil

Tileinkað Katrínu

2006-06-06T15:47:00.000Z

Hæ.

Ég viðhelst í Ósló og hef það gott. Lífið hér inniheldur sólina, bátsferðir á Óslóarfirðinum, brúðkaup, frisbí, mikið af trjám, nýja vini, Karl Johans gate, hengirúm, það sem er koselig, nydelig og trivelig,- og þess háttar.

Og svo atvinnuleysi, sem spilar stóru rullu og virðist hafa of mikil áhrif á allan fjandann og hef ég hafið dagdrykkju til að drekkja atvinnuleysissorgum mínum. Og svo á ég enga peninga, en það var svo sem við því að búast.

Ég vildi að einhver ætlaðist til þess að ég væri einhversstaðar að gera eitthvað.

En hér hef ég a.m.k. Ole, jú og sólina, og trén.

Mikið ætti ég að vera úti núna.
Eða kannski í sturtu?

Allskonar

2006-06-01T20:59:00.000Z

Ég gæti nálgast.

Ég er með magann fullan af kirsjuberjum og ég biðst ekki afsökunar, enda hef ég fullan rétt til þess.

Tapað er tapað og ég reyni að telja mér trú um að ég þurfi engar frekari útskýringar í mismunandi formum. En mig langar. Og þó?

Mikið vildi ég að ég fengi að vera í friði fyrir áreiti og óþægilegum aðstæðum. Alltaf.
Mikið vildi ég að ég fengi að vera í friði fyrir fólki sem veldur þeim.
Alltaf.

Mikið vil ég vilja þetta.
Og þó?

Kveðjur

2006-05-25T11:47:00.000Z

Bless, kæru vinir.

Sjáumst þegar sumarið er hálfnað.

2006-05-23T21:28:00.000Z

Ofurskilningur á vandamáli:
Að líða fullkomlega eðlilega í kringum barnaníðing þar sem maður veit að hann hefur aðeins óeðlilegar langanir í garð barna, ekki þeirra sem komnir eru yfir kynþroska.

Og svo partí?

Hæ

2006-05-22T10:13:00.000Z

Jazz gleður mig og hef ég komist að niðurstöðu; gæða-tónlist er rjómi lífsins.
Sjálf elska ég rjóma.

Sérstaklega þeyttan.

Silvía Nótt fékk pú í hattinn við lok forkeppnar Evróvísjóns. Ótvíræður sigur, út af fyrir sig. Og þá hló ég, og kættist. Við tökum hröðum framförum á þessu sviði.
Þegar Evróvísjón-veg Íslendinga bar að sjó að þessu sinni hélt ég okkur skerast úr Evrópu að því leyti að við höfum húmor. En svo heyrði ég viðbrögð landsmanna við atriðinu og púinu og hvernig Silvía Nótt hefði átt að haga sér betur og þá sá ég það greinilega: Við höfum ekki heldur húmor.

Æ, æ.
Við hverju er svosem að búast? Bráðum munum við líka skipta yfir í ensku. Enda aumingjar.

Bless.

Edit: Forkeppnar Evróvísjóns? Forkeppni Evróvísjóns? Ég veit það ekki.

Blótsiðir Dóru

2006-05-14T21:34:00.000Z

Í dag blótaði ég gömlu fólki, miðaldra fólki, börnum og unglingum en aðeins unglingunum óskaði ég kvalarfullum dauðdaga enda höfðu þeir stungið 18 ára strák í bakið í Hafnarfirði. Slíkt fólk á ekkert skilið nema eitthvað mjög, mjög slæmt.
Um hitt má skipta álitum hvort fólkið á eitthvað vont skilið fyrir syndir sínar eður ei.

Núna blóta ég mér, smá.
Enda á ég það skilið.

Kannski/Gæti

2006-05-03T00:14:00.000Z

Dimman hreinsar hugann og mun um helmingur sumarsins fara fram handan hafsins, á öðrum stað, og get ég ekki sagt annað en að ég gleðst. Enda er sumarið tími gleðinnar og samvistar við þá sem skipta máli.
50/50.
Ég er þó hrædd um að dröglast með í för söknuð í hjarta þar sem ég er, þessa dagana, full ástfangin af herberginu mínu.

Ég gæti talið upp hluti sem ýta undir gleði mína en þess í stað skal ég viðurkenna; ég hlakka til.
Ég uggi mér um leið og ég fyllist hamingju/spennu yfir því öllu sem gæti gerst. <- // ->

Undan fæstu er að kvarta nema prófum, og peningaleysi. Og kvölum.
En svoleiðis er þetta bara...
Við hverju er svo sem að búast við af okkur enda ekkert nema ómenni. Að hálfu.

Og þó?

Músík: Ray Charles að eilífu, í kvöld

Ég bið þá afsökunar sem gætu fundist færslan vera óþægileg. Mér þykir það leitt.

Græn

2006-04-27T12:03:00.000Z

You Are Emerald Green

Deep and mysterious, it often seems like no one truly gets you.
Inside, you are very emotional and moody - though you don't let it show.
People usually have a strong reaction to you... profound love or deep hate.
But you can even get those who hate you to come around. There's something naturally harmonious about you.

What Color Green Are You?

Grænn? Flott.

Páskalok, - og byrjun

2006-04-18T12:22:00.000Z

Ég er með svolítið kítl í maganum þar sem ég bæði hlakka til og kvíði því að hella mér niður í námsbækurnar til þess að bjarga önninni sem hefur ekki verið ein sú besta.
Því lengur sem ég bíð því meira verður úr síðari tilfinningunni.

Í gær kom ég heim og náði því bláendanum á íslenskum páskum. Ekki er ég líkleg til kvartanna þar sem ég hafði það sérlega gott.

Svo er bara spurning með sumarið..
Það verður nú eitthvað. Og ekki er ég líkleg til mikilla tekna heldur. Andskotinn.

Ósló

2006-04-15T13:37:00.000Z

Hæ.

"One time and then I shower, and then we go out."

Það er sól. Perfekt. Í dag er vika frá því að ég kom og núna get ég líka haft séríslenska stafsetningu á blogginu mínu þökk sé download áráttu ákveðins aðila. Helt fint.

Ég er búin að fara á gönguskíði upp í sveit, mikið ofsalega var ég léleg í að skíða á þeim niður aftur, enda þurfti ég að fá far með snjógröfu svo ég kæmist einhvern tíma niður. Skíðasvæðið var líka löngu lokað, og ferðin búin að vera rúmir sex klukkutímar. Ég sá a.m.k. dauð hreindýr sem lentu í snjóflóði í febrúar. Bra tur.

Núna er ég að hlusta á Sigur Rós, ekki slæmt. Viðeigandi þar sem ég mun fara tónleika með þeim hérna handan hornsins 27. júni. Ekki slæmt það, og ekki slæm afmælisgjöf.

Bless.

Óréttlæti heimsins

2006-03-26T14:02:00.000Z

Það er eitthvað mikilfenglega stórskrítið í gangi þessa dagana í skemmu Loftkastalans þar sem sýningin Íslenski fjölskyldusirkusinn fer fram.
Sýningin í gær, 3. sýning, var alveg sérstök, en ég get ekki fundið neinar ástæður fyrir þessu né útskýrt hvað hafi verið það sem var svona sérstakt.
Tilfinningin var skrítin og andrúmsloftið þrungið einhverri dulúð.

Gemsinn hennar mömmu er týndur. Ég var með hann í láni af því að minn gemsi er týndur. Mig langar til að brotna saman í örmum einhvers þar sem undanfarið hefur verið talsvert þrýst á mig að kaupa nýjan síma svo móðir mín geti komist yfir sinn aftur, en þess í stað þarf ég e.t.v. að kaupa tvo. Óréttlæti heimsins.

Gleðilega ritgerðarsmíði, Dóra.

Electronic Performers

2006-03-23T12:14:00.000Z

Þú strýkur mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast. Í miðjum niðnum frá ólgandi gjörðum þeirra sem vita ekki vitum við.

Þú dregur mig á hárinu og ég öskra af gleði yfir að vera ekki tilfinningahömluð. Hlátur þinn hljómar um dalinn og öskrin mín dansa.

Og svo strýkur þú mér á vinstra herðarblaðinu og mér sýnist þú vera að þreytast.
Og við vitum.

Ef ég ætti eina ósk væri hún sú að þú myndir stundum nota neglurnar og klóra. Aðeins neðar.
Og neðar.
Og við vitum.

www.nfmh.is/ifs - Íslenski fjölskyldusirkúsinn fagnar þér!

Miðvikudagskvöld

2006-02-23T15:07:00.000Z

Liggjandi í heitum potti, með rokið og rigningardropana fyrir ofan sem leggja allt undir við að komast í gegnum ljósið sem liggur frá ljóskösturum og ljósastaurum í kring. Hlýtt vatnið gutlandi um og ánægt fólk sem finnst hressandi að skella sér í sund, og indælt. Eins og mér. Ein með sjálfri mér og hugsunum mínum og ókunnugu fólki.

Tvær litlar stelpur busla um pottinn, pabbinn fylgist með úr fjarlægð. Ganga lengra og lengra í ærslaganginum og standa upp á bakka og hoppa ofan í pottinn, skvetta á fólk, og hlæja. Sætar. Í skærgrænum sundbolum. Alveg eins.
Ein þeirra kemur til mín og fiktar í mér, potar, hlær og reynir að átta sig á mismunandi vexti fólksins í pottinum. Ég spyr hvað hún heiti og hvað hún sé gömul. "É heiti Vala, érr triggjárra." Vá, orðin svona stór. Systir hennar heitir Stína.

Dökk, stór augu eins og þúsund nætur fullar af ævintýrum. Falleg húð. Hátt enni og breitt nef, þykkar varir. Mjög þykkar. Svo fallegar, litlar, kolsvartar stelpur á Íslandi. Með pabba sínum.

"Bless, virrum að fara, hvað heitir þú?"
Ég heiti Dóra. Og þær vita það, og fara.

Ég hitti gamlan bekkjarfélaga og hlæ og minnist á litlu stelpurnar sem komu og sátu ofan á maganum mínum báðar í einu, og vildu fá að vita um allt og alla.

"Já, ógeðslegt, helvítis negrar. Ógeðslegt fólk." Segir hann, og ég vil ekki tala við hann meir í reiði minni.

Af hverju?

Konudagur

2006-02-19T19:06:00.000Z

Pabbi gleymdi að kaupa blóm handa mömmu.
Það er týpískt fyrir hann pabba minn, hann man aldrei svona. En í þau skipti sem það kemur fyrir þá kemur hann mér á óvart. Og þessvegna er ekki mjög sniðugt að vera með honum í hjónabandi ef það að finnast maður vera sérstakur skiptir mann máli. Mömmu finnst skemmtilegt að finnast hún vera sérstök og mér líka. Mamma er ofsalega sár og reið -sárreið. Ég er reið. En ég er ekki reið út í neinn. Nema kannski pabba.
Þessvegna er handarbakið mitt svolítið bitið núna. Það er svo gott að bíta sig í handarbakið þegar maður er reiður.

Áðan sá ég auglýsingu í Morgunblaðinu sem voru hrein og bein skilaboð skrifuð til mín. Heimurinn snýst eftir mínum áttum.

Efi

2006-02-05T19:33:00.000Z

Í djúpu hafi náttúrufræðinnar og raungreinanna, sem ég hef svamlað um í bráðum tvö ár, mæti ég áfanganum fél103 sem p-áfanga þessa önnina, eða þ.e.a.s. utan skóla.
Á morgun er próf og áðan byrjaði ég rétt að glugga í bókina sem köld hefur fengið að liggja á gólfinu mínu frá upphafi annarinnar.

Áfallið ríður yfir þegar ég les nokkrar síður og sé að þetta er eitthvað sem er nokk svipað því sem ég les mér reglulega til gamans.

Og því er spurning dagsins þessi: eru áherslupunktar náms míns vitlaust staðsettir?

Porcelain

2006-01-31T16:01:00.000Z

Ég finn sjálfa mig sitjandi í skólastofu með ljúfa tóna í hlustum, sem ná svo miklu lengra.
Ég verð klökk, hugsa um gleðina og hamingjuna. Og svo er ég líka.
Ég lít út um gluggann og horfi út í myrkrið sem gnæfir enn yfir borginni, en get ekki annað en brosað stórum.
Ég finn blóðið flæða sem á sér oft leið um hjartað og mér hlýnar allri að innan. Vöðvarnir eru upp spenntir og ég skín. Það hlýtur í það minnsta að vera. Fingurgómarnir eru næmir og ég vil helst teygja mig í allar áttir, og hlæja dátt. En ég geri það ekki.
Í stað þess faðma ég kollega minn, sem við hlið mér situr, innilega að mér. "Allt verður gott," hugsa ég með mér í stillingu, og yfir mér liggur allgjör og fullkmin ró.
"Allt er svo gott."

Mikið kann ég vel að meta svona stundir. Og fyrir utan það að finna sjálfa mig sitjandi einhversstaðar.

Hljómur: Moby - Porcelain

Nei til driting

2006-01-29T22:37:00.000Z

Gott kvöld, góðar stundir.

Ég hata;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Ég elska;
-klisjur
-langanir
-að vera ein
-rigninguna
-að læra
-að vera
-að elska

Mitt á milli;
það sem er mitt á milli.

hvað er mitt á milli?

Kühl

2006-01-24T17:12:00.000Z

Hér sit ég þakin marblettum og köld eftir útiveru og svell. Svellin vilja mér illa og stöðugleikinn hefur allgjörlega snúið við mér bakinu.

Helgin einkenndist af mörgum og ónauðsynlegum lygum, þær voru yndislegar.

Lygar eru oft yndislegar og betri en margur sannleikur. Sannleikur getur líka verið ónauðsynlegur. Sjálfsblekking er orðið. Hún gerir þig að hamingjusömum einstaklingi.
Ég skil vel fólk sem hrærist í heimi sjálfsblekkinga, oft er það betra en að líta á innantómann hversdagsleikann og sjá hversu lítils virði við erum í raun. Miðað við það að við séum lifandi í u.þ.b. 85 ár, af öllum árum sem til munu vera í eilífðinni, þá skiptum við engu máli. Við erum bara komin, og farin, eins og húsflugurnar. Svo eyðum við megni lífs okkar í 9-5 vinnu og sjónvarp á kvöldin.

Við erum ekkert.

Ámóta þankagangur er óhollur, ef ekki er stillt í hóf.

Gleðilega kvöldstund!

Oh Very Young

2006-01-16T15:40:00.000Z

Gott er að hvíla. Bæði í verkefnum, hlutverkum og hinni daglegu rútínu, alltaf er jafn gott að hvíla.

Skylduverkefni stundarinnar flokkast undir hið daglega amstur; lærdómur og þess háttar, sem undirrituð hefur á hillu látið hvíla í þó nokkurn tíma eða frá rótum annarinnar. Á miðvikudag verða fingur reknir úr fylgsnum letinnar. Og hvíldarinnar. Sem alltaf er þó svo ljúf, elsku hvíldin.

Strjúktu mér um kynn, vinur minn, ef elsku skaltu sýna mér og hjarta blítt. Því eftir þá stund áttu mig og mitt um eilífð og að enda.

Lag: Cat Stevens - Oh Very Young

Í mína heima

2006-01-07T09:55:00.000Z

Ég er heima, auk þess sem ég er mun geisladiskaríkari en ég var þegar haldið var suður yfir höf. Aldrei hef ég áður komið til annarrar heimsálfu. En var Afríka gott val, þar sem ég hef eytt síðustu mánuðum í rækt við afródans.

Þegar ég steig á íslenska grundu fyrir utan Leifsstöð var ég slegin fast utan undir af íslenskum veruleika, og veðráttu. Kvelst landið svona mikið við heimkomu okkar?
Þegar ég yfirgaf Egyptaland voru þar 28° á celsíus. Ekki get ég sagt að ég sé mikið lituð af sólinni, þar sem ég gafst upp eftir fyrri vikuna og lét það meira eiga sig að vera í sólbaði. Auk þess sem þrír dagar fóru í borgarferðir, samanlagt.

Í kvöld fer ég á góða tónleika. Það er það eina sem er framundan fyrir utan langa skólaönn og upphaf þar sem mig verður hægt að finna, við að sleikja upp kennarana og biðja um einhverskonar vægð eftir tvo forfallaða daga.

Ég er tiltölulega bitur og full af tómarúmi sem verður ekki fyllt með keyptum vatnspípum, bongótrommum, geisladiskum og fötum.

2005-12-31T14:16:00.000Z

Takk fyrir árið, vinir.

Ur sol ad sunnan

2005-12-25T15:00:00.000Z

Tratt fyrir rok er eg komin ur hudlitnum -15 og er ad nalgast nullid, t.e. edlilegan hudlit a Islandi.

Egyptaland er gott land, verdlagid er lagt og eg kom ur jolainnkaupunum med tvaer hendur fullar en adeins faum hundradkollum fataekari. Agaett. Eg hef eignast flotta bongotrommu med ulfaldaskinni, handskreittri smaum skeljum. Svo a eg eftir ad versla mer sishju(vatsnpipu) med ollu tilheyrandi a 800 ISK, taer eru to mun fallegri her en taer sem eg sa i Frankfurt a milljon.
Vid forum ut i bae ad borda a Thorlaksmessu a egypskt veitingahus. Maltidin min kostadi 200 ISK. Mamma var svo orlat ad splaesa og eg verd henni aevinlega thakklat.

Karlkynid laetur ekki a sinu standa og i okkur systurnar er buid ad bjoda marga ulfaldana. Eg er ekki fra tvi ad eg fari fljotlega ad trua tvi ad eg se ein su fegursta, svona vinnur tetta a manni, madur fer ad trua.
To eg se ad sjalfsogdu glaesikvendi.

Hotelid mitt er engu likt. Lysingin a kvoldin er eins og i paradis, og margt herna er eins og sett ur einhverri biomynd, eda Beverly Hills sem var synt a Islandi fordum daga. Svo er lika haegt ad setjast ut og fa ser sishju a kvoldin.

I gaer drukkum vid hibiskis-te med nybokudum afa, sem vinnur i ilmvatnsbud her a hotelinu, barnabarninu til heidurs. Tad var indaelt.

Undir tilhlökkun

2005-12-20T20:59:00.000Z

Í sigurvímu eftir afskaplega álitleg prófskor og spennu hugsa ég til morgunkvöldsins. Þar sem ég mun sitja í Parísarhjóli jólatívolísins í Kóngsins Köbenhavn, sem er víst sérlega glæsilegt rétt fyrir jólin. Horfa yfir borgina við undirleik meðmælts jazzbands, vitandi af því, að eftir sólarhring muni hvítur sandur Egyptalands leika um tærnar á strönd Rauðahafsins, fyrir framan lúxushótelið.

Gleði? Óneitanleg og endalaus.

Yljið ykkur um hjartarætur við hugsanir tengdar mínum aðstæðum næstu tvær vikurnar.
Gleðileg jól, kæru vinir.

Galdur

2005-12-08T13:32:00.000Z

Þegar ég er við það að bugast á þriðjudagskvöldi eftir svefnlausar nætur og Þjóðarbókhlöðu kemur hann mér til hjálpar, bjargvættur minn.
Magic.
Við fyrstu snertingu tungu minnar kveikir hann í mér nýja von. Orka flæðir um æðar mínar og heilabroddurinn verður beittari. Ég er tilbúin í allt og tek nokkur dansspor á stofugólfinu áður en ég sest við borðið, til frekari lærdóms.
Hitt veit ég ekki hvort það sé drykkurinn sjálfur eða ofurtrú mín á hann sem hefur þessi áhrif.

Ég er ekki fyrr byrjuð að læra en gáfaðasti einstaklingur heimilsins, kötturinn Branda, mætir til leiks og skallar mig létt þar sem ég sit, niðursokkin í bækurnar.
Það þarf ekki meira til, hún hefur brætt hjarta mitt og er ég nú á hennar valdi þar sem ég sit og klóra henni og klappa eins og henni sýnist.
Við mennirnir þykjumst klár. En erum í raun ekkert nema leikfang í höndum kisanna okkar, sem komast upp með að sofa allan daginn, láta vinna fyrir sér, láta klóra sér og gæla við sig. Þeir móta okkur að vild.

Þankagangur

2005-12-04T18:37:00.000Z

Í gær kláraði ég mína fyrstu Sudoku á sudoku.is.
Líkt og syndaaflausn. Alveg þangað til ég les setninguna sem stendur undir hinni fullkomnu lausn;
Gátan er ekki rétt leyst.
Málið endar á sjálfsmorði lausnarinnar sem hverfur mér fyrir fullt og allt. Mikið farið fyrir lítið.

Ég kann vel að meta vinina sem ég eignast í vinnunni minni. Í raunheiminum á ég fáa, en góða vini, en á í sérstökum samböndum við þá fjölmörgu sem ég eignast hér.
Í dag heilsa ég mörgum viðskiptavinum Hreyfigreiningar eins og nánum vinum og ræði mál líðandi stundar og lífsins. Það er gott. Og fátt opnar sálina eins og börnin sem fara framhjá móttökunni í lest á laugardagsmorgnum. Ég tek auðvitað þátt og kem með eitt gott tjútjú, í takt við hina.

Í kringum síðastliðna aðalsumarvinnu hef ég tengst fólki ágætlega, og helst honum Sigga. Hann hefur líka trú á mér, hann Siggi.
Núna er þar að vinna maður frá Lundúnum og ég held ég elski hann, dálítið. Ekki aðeins fallegu augun hans, húmorinn og alþjóðlega yfirbragðið. Heldur mikið, og kannski mest af öllu, krullaða hárið hans og heillandi ljúfbreska hreiminn.
Gleym mér ei, aldrei.

Ef einhver man eftir gamalli færslu um langanir mínar í sambandi við lagið Alone in Kyoto og fósturgjörning, gleður þetta líklega þann sama; nýlega framkvæmdi ég hann.

Að vera eða ekki vera

2005-11-29T12:00:00.000Z

Einn helsti sigur minn er unninn. Eftir dramatískar umræður og rifrildi sem og lýðræðislega kosningu með álitaskiptum og öðru næ ég orðinu "Ofursmáís" fram á Scrabble spilaborðið. Stolt, ég get ekki neitað því. Og ég sit með tvær rauðhærðar vinkonur báðum meginn við mig, á annarri sýður. Hin brosir krúttlega og er hæstánægð, enda með mér í liði. Um hömlurnar losnar og áður en við vitum af eru nokkur úrhrök mætt á borðið til viðbótar, úr öllum áttum. Alnördóðasaxaði, þorpað og ásbeð. Ég er sátt og dreg mig í hálfgert hlé, enda veit ég það jafnvel og aðrir meðspilendur. Sigur er löngu unninn.

Annað í hávegum. Tilhlökkunin sem fyllir andann og landann vegna þáverðandi tónleikahalds Sigur Rósar og Aminu í Laugardagshöll. Ég mæti, enda ekki annað hægt að gera eftir upplifun sumarsins. Við pabbi göngum að Laugardagshöll og búumst við einhverju stóru, enda eru þetta miklir menn sem á sviði munu standa.

Umgjörðin er svolítið skrítin. Troðningur, virðingarleysi, ósiðmenntun Íslendinga sem kunna sig ekki. Köll og hróp. Fólk sem er þarna aðeins upp á "kúlið," en vill sækja félagslega atburði og nýtir hvert tækifæri til að detta í það. Óprúðleiki. Sorglegar tilfinningar stúlku sem skilur ekki hversvegna fólk kann ekki að haga sér, og kann ekki að meta. Kann ekki að vera þegar maður þarf að vera. Og hafa hljótt.

Græðgi

2005-11-25T18:29:00.000Z

Ég er orðin háð kvennablöðum; Nýju lífi, en þó mest Vikunni. Að sjálfsögðu hef ég ekkert betra að gera í vinnunni en að gægjast í nýjasta blaðið og taka persónuleikapróf eða skoða hverskonar bikiní verða í tísku í sumar. Mjög mikilvægt, viðheldur kvennleikanum og blæs lífi í sjálfsmynd mína. Því auðvitað er ég alltaf það besta og frábærasta sem hægt er að vera í persónuleikaprófunum.

Prófin nálgast og ég stressast. Enda mun ég eyða prófhelgum mínum í vinnunni. Peningagráðuga ég. Ég get ekki hætt, verð að eignast peninga þó ég hafi í raun allt af öllu til alls. Græðgi græðgi græðgi. Svona gerði velmegunin mig.

Mikið langar mig til að skreppa eitthvert út, í eina önn eða svo. Eða þá að fara sem skiptinemi til Asíu eða Afríku. En þá er ein önn víst eiginlega of stutt og yrði dvölin helst að vera ár til þess að njóta hennar sem best og mest.
Ég vildi að ég ætti ættingja úti í heimi sem ég gæti verið hjá.

2005-11-22T23:51:00.000Z

Kuldi. Ég sit í eldhúsinu og horfi út um gluggann. Pabbi eldar matinn og dimman liggur yfir klakanum. Yfir mig hellast æskuminningar frá fornum jólamánuðum og föndurtímum. Ég hugsa til Þorláksmessunnar og dangla fótunum lauslega í stólinn minn. Ég sakna löngu bráðnaðra snjókarla. Kvöldrölt í bænum með mömmu og pabba. Hönd í hönd, ég flýg á milli. Og kakó. Jólatilfinningin er besta tilfinningin.
Allt í einu hlakka ég mest af öllu til jólanna. Mig langar mest af öllu til að fara út að ganga í myrkrinu og sjá glaðleg andlit og vera glaðlegt andlit, með jólatónlist í heyrnatólunum mínum.
Nema það að ég á engin heyrnatól. Og svo verð ég í Egyptalandi um jólin.

Gilli, Gilli

2005-11-15T22:57:00.000Z

Olga kítlaði mig. Kítli kítl.

Sjö hlutir sem heilla mig við hitt kynið:
- Sterk rödd
- Rétt klipping
- Sjálfsöryggi
- Falleg augu
- Krúttleg feimni
- Hressleiki
- Fallegar tennur

Sjö hlutir sem ég ætla að gera áður en ég dey:
* Fara í fallhlífastökk
* Upplifa mig sem heimsborgara
* Fara í teygjustökk
* Þroskast í eitthvað stórfenglegra
* Lifa drauminn, hver sem hann verður eða er
* Eignast barn
* Finna hæfileika mína og rækta þá

Sjö hlutir sem ég get gert:
- Geislað, á réttum stundum
- Skrifað ágætis texta og ljóð
- Fundið innri frið
- Spúað eldi
- Dansað afró dansa
- Á mongólskum stundum, sagt, "ef ég væri þú myndi ég hata mig einmitt núna."
- Bætt mig

Sjö hlutir sem ég get ekki gert:
* Farið í splitt
* Spilað allmennilega á hljóðfæri
* Synt skriðsund hraðar en bringusund
* Hatað
* Verið ég sjálf í kringum fólk sem mér líður ekki vel í kringum
* Mætt alltaf á réttum tíma
* Dansað nakin úti á götu, það viðmót mitt breytist vonandi

Sjö frægir karlmenn sem heilla mig(á mismunandi vegu):
- Ingvar E. Sigurðsson
- Sean Connery
- Davíð Oddson á yngri árum
- Guðjón Davíð Karlsson
- Hilmir Snær Guðnason
- John Lennon
- Ryan Philippe (ég hef ekki séð hann með eigin augum, Cruel Intensions)

Sjö orð/orðasambönd sem ég segi oftast:
* Ókei
* Allright!
* Halló
* Jújú, svo mikið er víst
* Oui
* og svo bara eitthvað
* Elsku stelpa/drengur
* Þetta var nú ekki fallegt

Sjö sem ég ætla að kitla:
- Sigrún
- Gunnar
- Inga
- Fróði
- mamman
- pabbinn
- og börnin

Tilgáta: Grænmeti er gott brennsulefni.
Niðurstaða: Mun koma í ljós.